Izraeli - Albforumi - Lidhja që na bashkon

You are not logged in. [Log In] Albforumi - Lidhja që na bashkon » Forums » Kultura Kombëtare & Boterore » Historia Boterore » Izraeli

Top Posters

18734

pinkparadise

15196

Kondrapedali

13804

13655

TEDI

13076

USA

Forum Stats

6802 Members
70 Forums
17321 Topics
964912 Posts

Max Online: 371 @ 10/24/07 11:59 PM

Faqet e fundit

»Chat.al
»Arkiva Mediatike - Infoarkiv
»virtualbania

Page 1 of 4

Topic Options

Rate This Topic

#253277 - 04/28/05 05:10 PM Izraeli
klevis2000 klevis2000 anetar aktiv Registered: 02/13/03 Posts: 1032 Loc: shqiperi	Roger Garaudy RASTI IZRAEL Studim i sionizmit politik Titulli origjinal: The case of Israel (a study of political - zionism) Ka shumë tema të cilat merren me këtë çështje - nga pikëpamja pozitive dhe negative, por kurrë nga ajo neutrale, bile edhe kur kanë pretendime të tilla - dhe padyshim do të ketë edhe të tjera. Mirëpo tash, kur njëri prej intelektualëve prijëtarë të Francës i jep kontribut të vlefshëm ndriçimit të kësaj çështjeje, është e drejtë që libri i tij të bëhet i kuptueshëm në gjuhën angleze. Roger Garaudy nuk i mbështetet neutralitetit. Ai, në të vërtetë, beson se shtetësia e Izraelit - e drejta e tij e dëgjuar për të qenë, të cilën arabët palestinezë është dashur ta pranojnë - bazohet në mashtrimin famoz. Ai thotë: „Izraeli nuk posedon legjitimitet - as historik, as biblik, as juridik - në pikëpamje të hapësirës ku është themeluar”. Për të sionizmi politik, i cili ka lindur me mund të madh para një shekulli me paraqitjen e Theodor Herzlit dhe librit të tij Der Judenstaat (shteti hebraik), nuk është vetëm shtrembërim i të vërtetës por edhe tradhëti e sionizmit fetar dhe profetësisë së vërtetë shpirtërore hebraike, të cilën Garaudy e çmon. Qoftë e turpshme ose e sinqertë, mirëpo përherë e pamëshirshme, ithtarët e Herzlit e kanë shfrytëzuar atë që Garaudy e quan „mit historik” dhe „pretekst biblik” për ta okupuar Palestinën dhe për ta dëbuar popullin e saj. Më kujtohet se një herë e kam pyetur një shkencëtar dhe diplomat të famshëm izraelit në çka, sipas mendimit të tij, bazohet diplomacia izraelite. Ai u përgjegj: „Shumë thjesht. Në Dhjatën e Vjetër”. Fakti se ai vetë, sikur Herzli, ka qenë ateist i bindur ose, të themi, të supozohet se diplomacia izraelite do të duhej të realizohet, për shembull, diku në mes hindusëve ose të pafeve, të cilët nuk kanë kurrfarë respekti të veçantë ndaj Dhjatës së Vjetër, nuk i ka lënë mbresë si vështirësi. Golda Meiri e ka zgjidhur tërë problemin kur, me shkathtësinë e saj të zakonshme, tha: „Kjo tokë ekziston si rezultat i premtimit të cilin na e ka dhënë vetë Zoti. Do të ishte qesharake të kërkohet pranim i legjitimitetit të saj”. Roger Garaudy nuk i pranon pohimet e këtilla. Ai argumenton se kemi të drejtë t’i shtrojmë vetes pyetje se a thua, vallë, vërtet kjo ka qenë dëshira e Zotit, pasi që urdhërat e tij na i ka përcjellë, shpesh herë në mënyrë jobindëse dhe kontradiktore, pikërisht populli i cili i jep të drejtë vetes të bëhet trashëgimtar i porosisë së Tij. Përveç kësaj, edhe krahas supozimit se Zoti me të vërtetë ka dhënë një premtim të tillë, Garaudy dyshon se ata të cilët e sundojnë sot Palestinën janë trashëgimtarët e vërtetë. Andaj i është kushtuar analizës, jo vetëm të „mitologjisë biblike”, por edhe të asaj që ai e quan „mitologji e të drejtave historike”. Në këtë kuptim argumentet janë prezentuar edhe më parë, por, sipas mendimit tim, asnjëherë kaq bindshëm. Stili i shqyrtimit është polemizues dhe ndonjëherë i ashpër, por gjithmonë racional. Shqyrtimi te disa, me siguri, do të nxitë hidhërimin, por meriton përgjigje të urtë. Hiç hidhërim më të vogël nuk do të nxjerrë as pohimi se „sionizmi dhe antisemitizmi në njëfarë dore janë vëllezër bineq”. Do të ishte vështirë të mohohet ekzistimi i lidhjeve objektive midis tyre, sepse edhe sionizmi edhe antisemitizmi i kanë rrënjët në besimin se asimilimi i çifutëve në shoqëri joçifute është i padëshirueshëm dhe në fund të fundit i pamundshëm. Dyshimin në këtë lidhje lehtë do ta demantojë hyrja në ligjet naciste të Nirnbergut për racat prej 1935: „Sikur çifutët të kenë shtetin e vet i cili për pjesën dërmuese të popullit do të ishte atdheu i tyre, çështja hebraike qysh sot do të ishte zgjidhur, bile edhe për to vetë. Sionistët e flaktë aspak nuk i kundërshtojnë premisat themelore të ligjeve nirnbergiane, sepse e dinë se këta ligje janë zgjidhje e drejtë për popullin hebraik”. Do të ishte absurd të mohohet se disa prej antisemitistëve të sotshëm e marrin Izraelin për shënjestër nga hidhërimi. Megjithatë, shumë prej nesh përherë kanë qenë të bindur se, në fund të fundit, shteti Izrael më parë e ka shtuar antisemitizmin në botë se sa e ka zvogëluar. Pas invazionit në Liban, a mund të thuhet, vallë, se nuk jemi në të drejtë? Krahas argumenteve të qarta dhe logjike të Garaudyt ekziston edhe një arsye për shkak të të cilit ky libër do të ketë tërheqshmëri freskuese për lexuesit e regjionit që flasin anglisht. Sado moti që të kishin mësuar mbi Shkrimet e shenjta dhe cilësdo fe t’i takonin, në to ka lënë përshtypje besnikëria protestante Dhjatës së Vjetër, kështu që lehtë mund të bëhen të gatshëm ta nxisin lëvizjen moderne sioniste në përmbushjen e profecisë. Kjo është manifestuar edhe në thënien e jozakonshme të Arthur Balfourit më 1919, se „sionizmi, qoftë i mirë apo i keq, i vërtetë apo i gabuar, rrënjët i ka në traditën e lashtë, në nevojat e së tashmes dhe në shpresat e së ardhshmes, gjë që është me rëndësi shumë më të madhe se dëshirat dhe paragjykimet e 700 mijë arabëve të cilët tash banojnë në këtë vend të lashtë (Palestinë)”. Edhe Jimmy Carter ka thënë diç mjaft të ngjashme kur, 60 vjet më vonë, në Knesetin izraelit ka deklaruar se raporti midis SHBA-ve dhe Izraelit „është i pazhdukshëm, sepse themelohet në vetëdijen, moralin, religjionin dhe besimin e vetë popullit amerikan...”. Roger Garaudy është trashëgimtar i traditave të ndryshme. Për të çështjet të cilat i ka ngritur afera Dreyfus ende janë realitet i gjallë. Ai e pranon ashtu të gatshme se të jesh kundërshtar i Dreyfusit - do të thotë të jesh racist dhe fetarisht njeri fanatik i cili e gjykon ndikimin hebraik në shoqërinë franceze - domethënë të jesh mbrojtës i sionizmit politik. Sipas dëshmisë personale (Le Monde, 30 korrik 1983) e pranoi krishtërizmin dhe u bë anëtar i Partisë Komuniste të Francës në vitin 1933, në kohën kur Hitleri erdhi në pushtet. Përkrahja e fesë dhe hyrja në Partinë Komuniste të vendit të vet për të aspak nuk ka qenë kontradiktore. Në botën e „absurditetit dhe tmerrit” me ndërmjetësimin e besnikërisë ndaj fesë ka qenë në gjendje sërish të gjejë kuptim në jetën dhe historinë e vet, por ndjente mangësi të doktrinës shoqërore kishtare „e cila nuk ka dhënë mundësi për tejkalimin e kundërshtive të kësaj bote në rendin ekzistues”. Në atë kohë u duk se partia komuniste është kundërshtari më i vendosur i kapitalizmit dhe nacizmit. Sot e konsideron njësoj të natyrshme se ka qenë normale që, krahas interesimit të gjatë të tij për qytetërimin arabo-islam të gjejë qetësi dhe kompletim në Islam, fe universale e cila Moisiun dhe Jezuin i numëron të dërguar të vet dhe në të cilën, sipas fjalëve të Garaudyt, nuk ka ndarje në mes shkencës, arsyes dhe shpalljes. Përveç kësaj, Islami jep mundësi që të mbizotërohet problemi i raportit të besimit dhe veprimit politik - gjë që është me vlerë të madhe për njeriun sikur Garaudy. Jeta e Garaudyt, e përmbushur me luftë kundër ekstremizmit nacionalist, racizmit dhe imperializmit politik perëndimor, e ka sjellur atë deri te kjo padi publike e sionizmit politik në të gjitha manifestimet e tij të kaluara dhe të tashme. Ky shqyrtim vërtet meriton t’i kushtohet vëmendje. Petër Mansfieldi _________________________ www.albislam.com www.answering-christianity.com http://www.radioislam.org/
Top

#253278 - 04/28/05 05:12 PM Re: Izraeli
klevis2000 klevis2000 anetar aktiv Registered: 02/13/03 Posts: 1032 Loc: shqiperi	Hyrje Ky shqyrtim ka të bëjë me një temë „të ndaluar”: sionizmin dhe shtetin Izrael. Në Francë mund të kritikohet dogma katolike ose marksizmi, të sulmohet ateizmi ose nacionalizmi, të gjykohet regjimi i Bashkimit Sovjetik, SHBA-ve ose Afrikës Jugore, të predikohet anarkia ose monarkizmi pa ndonjë rrezik të veçantë, përpos polemizimit të zakonshëm që mund të mbarojë edhe me përmbysjen e premisave të autorit. Po qe se, megjithatë, i hyhet analizimit të sionizmit kalohet në një botë krejtësisht ndryshe. Nga fusha e literaturës kalohet në fushën e organeve të drejtësisë. Në bazë të një ligjit prej 29 korrik të vitit 1981, i cili, në mënyrë mjaft të drejtë, ndalon shpifjen e cilitdo person sipas përkatësisë së tij kombit, racës, religjionit ose grupit të caktuar etnik, çdo kritikë drejtuar shtetit Izrael dhe sionizmit politik në të cilin e ka nismën ju ekspozohet persekutimeve. Për shkak të kritikës rrënjësore të shtetit Izrael - kurse me termin „rrënjësor” nuk kam për qëllim kritikën e veprimeve një nga një, bile as ato kriminale, por logjikën e brendshme të një shteti i cili themelohet në parimet e sionizmit politik - menjëherë do të trajtoheni si „nacist”, gjë e cila jetën do t’ua vë në rrezik. Autori i këtij shqyrtimi mund ta dëshmojë këtë fakt, pasi që për të njëjtën arsye ai vetë ka përjetuar përsekutime, është akuzuar për „nacizëm” dhe është kërcënuar me vdekje.1 Me çfarë mekanizmi ka qenë e mundshme që tendencat e sionizmit politik të vehen në fushën e luftërave fetare? Me ndihmën e amalgamëve, lëvizjen e kuptimeve dhe supstitucioneve me të cilat Begini ka dhënë dritë të gjelbërt kur ka shqiptuar togëfjalëshin: „Nuk ekziston kurrfarë dallimi midis antiizraelizmit, antisionizmit dhe antisemitizmit”. Këtë togëfjalësh menjëherë e pranuan dhe e përhapën në mbarë botën prijësit e organizatës botërore sioniste.2 Para se të fillojmë hulumtimin e ideologjisë dhe praksës së sionizmit politik, duhet që, për arsye të forta që i përmendëm, të vërtetojmë lëndën e kritikës sonë duke përcaktuar dhe duke theksuar dallimet midis sionizmit fetar dhe atij politik, midis sionizmit dhe hebraizmit dhe pastaj midis Izraelit biblik dhe shtetit sionist Izrael. A. Sionizmi fetar dhe politik Është e pamundshme të mos dallohen dy karaktere plotësisht të ndryshëm: karakteri i sionizmit fetar dhe karakteri i sionizmit politik. Sionizmin fetar shpesh herë e kanë predikuar mistikët. Ai futet në lidhje me shpresën e madhe mesiane të hebraizmit, sipas së cilës me ardhjen e Mesiut pas kalimit të kohës do të realizohet Mbretëria e Zotit në tërë njerëzinë „në të gjitha bashkësitë njerëzore në tokë” (Zënafilla, XII, 3), në qendër të së cilës do të jenë ato vende në të cilat Bibla i vendos rrëfimet për Abrahamin dhe Moisiun. 1 Këtu nuk bëhet fjalë për asgjë të re. I nderuari A. C. Forrest në librin The Unholy Land (Toronto dhe Montreal, MacLelland Stewart, 1971) rrëfen se si, pasi që kishat prezbiteriane ia kishin besuar të përgatitë raport për të ikurit palestinezë, duke u kthyer me argumente në formë të fotografive se izraelitët kanë shfrytëzuar bomba përcëlluese, pranoi vërejtjen shoqërore të prijësit hebraik antisionist, Bill Gottliebit, siç vijon: „Po qe se supozimet e mia nuk janë të gabuara, do të vijë deri te thirrja e haptë e sionistëve dhe mund të bëheni gati në të gjitha llojet e padive shpifëse” (f. 39). Prej rastit Forrest deri te proceset gjyqësore të ngritur kundër Georges Montaronit (Temoignage Cretien), Jacque Fauvetit prej Le Mondeit dhe kundër meje, metodat nuk janë ndryshuar. 2 Në Komitetin Nacional të Ligës Ndërkombëtare kundër racizmit dhe antisemitizmit M. Andre Monteili deridiku e parafrazoi togëfjalëshin e Beginit: „Antisionizmi”, tha ai, është „inkorporim i antisemitizmit”. „Antisemitizmi modern ka gjetur mënyrë më respektabile të të shprehurit: thjesht, nuk është e mundur të kihet disponim antisemit sepse fjala është për antisionizëm” (Le Monde, 16 nëntor 1982). Pastaj do ta shqyrtojmë arsyen e kësaj mimeze. Ky sionizëm fetar ka sjellur deri te vizita tradicionale e hebrenjve „tokën e shenjtë”, bile edhe deri te konstatimi i bashkësive shpirtërore, posaçërisht në Safed, kur persekutimet nga ana e „mbretërve më katolikë” të Spanjës (pas një bashkëjetese të gjatë dhe të lumtur të muslimanëve dhe hebrenjve në atë vend) i kanë shtyrë disa njerëz të devotshëm të shkojnë në Palestinë që të mund të jetojnë në harmoni me fenë e tyre. Në një kohë më të afërt për ne, në shekullin 19, „adhuruesit e Sionit” (Choveve Zion) kanë tentuar që në tokën e Sionit të krijojnë qendër shpirtërore prej nga do të përhapeshin besimi dhe kultura hebraike. Duhet vënë në pah se këtij sionizmi fetar (i cili ka tubuar relativisht grupe të vogla besimtarësh) muslimanët kurrë nuk i janë kundërvënë, sepse edhe ata veten e konsiderojnë pasardhës të Abrahamit dhe besimit të tij. Sionizmi shpirtëror, i cili çdo program politik për krijimin e shtetit dhe çfarëdo sundimi të Palestinës e ka konsideruar të huaj, asnjëherë nuk iu ka prijë konflikteve midis bashkësive hebraike dhe banorëve arabë, qofshin muslimanë apo të krishterë. Sionizmi politik është fëmijë i Theodor Herzlit, i cili në Vjenë duke filluar prej vitit 1882 ka themeluar doktrinën e kësaj lëvizjeje, kështu që në vitin 1896 ia ka dhënë formën përfundimtare në librn Der Judenstaat (shteti hebraik). Kongresi botëror sionist i mbajtur në Bazel në vitin 1897 shënoi fillimin e zbatimit konkret të doktrinës herzliane. Që në fillim është e domosdoshme të përcaktohet se vetëm ky sionizëm politik, me parimet dhe pasojat e tij, paraqet temën e shqyrtimit e cila ndodhet para jush. Para së gjithash, përkundër sionizmit fetar, Herzli në konceptimet e tij ka qenë agnostik më radikal dhe bile ashpër u është kundërvënë atyre të cilët hebreizmin e kanë definuar si religjion. Nga pikëpamja e sionizmit politik, hebrenjtë, para së gjithash, janë „popull”. (Kur do të merremi me „ligjet themelore” të shtetit Izrael do të shqyrtojmë dykuptimshmërinë themelore të definicionit „hebraik” dhe konstantën e cila luhatet në mes definicionit sipas „prejardhjes etnike” dhe definicionit sipas „religjionit”.3 Herzli, profesioni thelbësor i të cilit nuk ka qenë i natyrës fetare, por i natyrës politike, e ka prezentuar çështjen e „sionizmit” në një mënyrë të re radikale. Në bazë të përshtypjes e cila, sipas fjalëve të tij, tek ai ka lënë afera Dreyfus, ka ardhur në përfundimet vijuese: 1. Hebrenjtë, kudo qofshin në botë dhe në cilindo shtet që jetojnë, përbëjnë një „popull” të vetëm. 2. Përherë dhe çdokund kanë qenë të ekspozuar persekutimeve. 3. Nuk mund t’i asimilojnë popujt në mesin e të cilëve jetojnë (të njëjtin supozim e shprehin të gjithë antisemitët dhe racistët). Përfundimet praktike, të cilat Herzli i nxori prej këtyre koncepteve dhe zgjidhjeve dhe të cilat i ka mbrojtur në kuptim të përfundimit të antagonizmit ekzistues, mund shkurtimisht të reduktohen në pikat që vijojnë: 1) Refuzimi i asimilimit, të cilin, në të vërtetë, nuk e përkrahin vendet e Evropës Lindore, e sidomos Mbretëria Ruse, ndodh në përmasa gjithë e më të mëdha në Perëndim (posaçërisht në Francë, ku, pas aferës Dreyfus, antisemitizmi e ka zbuluar fytyrën e saj të turpshme). 3 Veprën bazore në këtë temë, në të cilën shpesh do të kemi rast të thirremi, e ka shkruar juristi i flaktë sionist Prof. Claude Kleini, drejtor i institutit për të drejtën komparative në Universitetin Hebraik në Jerusalem. Vepra është titulluar: Le Carctere juif de l’Etat d’Izrael (Paris, botim i Cujasit, 1977). Ai nuk e fshehë se vjen deri te ngatërimi i vazhdueshëm i kriteriumit etnik dhe atij fetar duke u përgjigjur në pyetjet kush është çifut (Kreu 2, f. 47) dhe kush nuk është çifut (Kreu 3, f. 52). 2) Krijimi i jo vetëm „vatrës” shpirtërore, qendrës nga e cila do të shpërndahej besimi dhe kultura hebraike, por themelimi i „shtetit hebraik”, ku do të vendoseshin të gjithë hebrenjtë e botës. Këtu, gjatë këtyre viteve të fundit të shekullit 19 (i cili në Evropë është shekulli „i nacionaliteteve”), njihet njëra nga shprehjet e nacionalizmit tipikisht perëndimor. Ky nacionalizëm mjaft fuqishëm është manifestuar në Gjermani dhe dukshëm ka ndikuar në Herzlin, njeri me koncepte dhe arsimim gjerman. 3) Shteti duhet vendosur në hapësirën e „zbrazët”. Ideja e këtillë, karakteristikë e kolonializmit si paraqitje mbizotëruese e asaj kohe, ka nënkuptuar përjashtimin e çfarëdo kujdesi qoftë për popullatën autoktone. Supozimet i Herzlit dhe prijësve të mëvonshëm të sionizmit politik të cilët kanë qenë ithtarë të tij janë themeluar në qëndrimin e këtillë kolonialist, i cili do të jetë bazë e gjithë ndërmarrjes së ardhshme sioniste, kurse më vonë edhe i shtetit Izrael i cili është paraqitur nga ai. Çështja e zgjedhjes së regjionit nuk ka qenë me rëndësi për Herzlin, i cili, siç do të shohim, për vend veprimi të „carter kompanisë” së vet, embrionit të shtetit të ardhshëm, ka marrë në shqyrtim ose Argjentinën (sipas sugjerimit të baron Hirshit) ose Ugandën (të cilën e ka propozuar Britania). Është me rëndësi se Herzli ka kërkuar këshillë prej Cecil Rhodesit i cili në atë kohë ka qenë i angazhuar, në kolonizimin e Afrikës Jugore, sepse sipas fjalëve të Herzlit edhe ndërmarrja e tij personale ka qenë e llojit „kolonizues”. Herzli, megjithatë, nga të gjitha territoret në të cilat shteti hebraik ka mund të vendoset, i ka dhënë përparësi Palestinës, sepse ka dashur t’i shfrytëzojë synimet e „adhuruesve të Sionit” dhe të përforcojë lëvizjen e vet duke e kanalizuar në dobi të traditës së vet fetare në të cilën vetë nuk ka besuar. Për implementimin e politikës së hartuar është dashur të shfrytëzohet çdo arsye e cila ka shkaktuar këtë dykuptimshmëri. Shembull më tipik i shfrytëzimit të urtë të përzierjes së këtyre dy llojeve të sionizmit, shumë vjet pas vdekjes së Herzlit, është deklarata e Belfourit nga viti 1917, me të cilën qeveria britanike ka përkrahur njëfarë „atdheu nacional për hebrenjtë” në Palestinë, por jo në dëm të interesave të popullatës vendëse. Megjithatë, prijësit e sionizmit politik e kanë shfrytëzuar Deklaratën në kuptim të paralajmërimit për krijimin e „shtetit hebraik” në vend të Palestinës, në të cilën popullata vendëse do të eliminohej në dobi të qeverisjes së shtetit sionist mbi tërë territorin. Pikërisht ky karakter kolonializues i sionizmit politik, me „baza” mitologjike dhe pasoja tmerruese edhe për popullin e nënshtruar kolonizimit edhe për paqen botërore, bën temën e vetme të analizës sonë kritike. B. Sionizmi dhe Hebreizmi Deri në kalimin nga lufta letrare në atë gjyqësore, e nga debata politike në ndeshje fetare ka ardhur me futjen e një hutie tjetër, e një amalgame tjetër. Loja me përzierjen e palejuar të sionizmit politik dhe fetar (gjë që mundëson, shfrytëzimin e religjionit në shërbim të politikës, arsyetimin e politikës së caktuar dhe shndërrimin e saj në njëfarë tabue që qëndron mbi çdo kritikë) nuk ka qenë e mjaftueshme, andaj është lozur edhe loja e identifikimit të sionizmit fetar me hebreizmin, që për antisemitizëm të mund t’i akuzojnë të gjithë kritikët e prijësve izraelitë të politikës sioniste. Konceptim më i thellë për antisemitizëm mund të gjendet në librin e Bernard Lazareit, Antisemitism, its History and Causes (Antisemitizmi, historia dhe shkaqet e tij), e publikuar në vitin 1894,4 pikërisht në atmosferën e krijuar të aferës Dreyfus dhe paraqitjes së sionizmit politik herzlian. Nuk do të ishte e vërtetë të thuhet, gjë që ndonjëherë ndodh, se „në punimet e tij të mëvonshme Lazarei është dashur patjetër të ndalet t’iu përshkruajë bile edhe përgjegjësi të pjesërishme për antisemitizëm vetë hebrenjëve”. Në pamfletin Contre l’antisemitisme (Kundër antisemitizmit), të cilin e publikoi Stocki në vitin 1896, ai ka shkruar: „Atë që e kam shkruar në librin tim” e kam përsëritur edhe në pamfletin e titulluar Antisemitisme et revolution (mart 1985). Sërish në vitin 1896, tek ai lexojmë: „Kam shkruar që nuk guxojmë të nisemi nga supozimi se deri te manifestimi i antisemitizmit në të kaluarën ka ardhur vetëm për shkak të konflikteve fetare. Ende kam një mendim të tillë. Kam shkruar që arsye e paraqitjes së antisemitizmit gjatë historisë ka qenë fakti se çdokund dhe përherë, po bile edhe sot e kësaj dite (kurziv është Lazarei), ‘çifuti ka qenë qenie e pashoqërueshme’. Ende kam po të njëjtin mendim... Më në fund, në mbarim të librit kam shkruar: shkaqet e antisemitizmit nga vetë natyra janë shkaqe etnike, fetare, politike dhe ekonomike. Të gjitha këto janë arsye me vlera largpamëse dhe nuk paraqiten vetëm për shkak të vetë hebrenjve, as vetëm për shkak të fqinjëve të tyre, por kryesisht për shkak të kushteve mbizotëruese shoqërore”. Pas një kohe, duke përpunuar librin e vet, ashtu siç do të vepronte çdo shkrimtar tjetër serioz, Lazarei ka shtuar: „Sikur të kisha pasur nevojë sot të shkruaj sërish një libër të këtillë, me siguri do të konstatoja se shumë gjëra duhet ndryshuar dhe shumëçka duhet shtuar, por nëse ka në përgjithësi diç për çka veten duhet ta qortoj, ajo është pse nuk jam marrë më saktësisht me shkaqet fetare të antisemitizmit, në realitet, pse nuk kam treguar sa duhet se si ata shërbehen me interesat ekonomike të disa kapitalistëve”. Dhe, duke iu përgjegjur edhe një herë Drumontit, ka shtuar: „Shqyrtimi për çështjen hebraike nuk duhet kthyer në shqyrtim për mua individualisht”. (fq. 18 dhe 19 e pamfletit të Lazareit). Vepra e Bernar Lazareit është shkruar si përgjigje në bestselerin e Drumontit për antisemitizmin La France juive (1886) (Franca hebraike). Për dallim nga pamfleti i paditur i Drumontit, nga i cili buron urretje e fortë, studimi i Lazareit, bile edhe lexuesit i cili nuk ndanë mendimin e tij në të gjitha çështjet (e të cilat kryesisht trajtohen në mënyrë të ndershme vetëm si teza pune), i lë përshtypje se është e bazuar në analizat e qeta historike të cilat të shtynë të mendosh dhe të sjellin në përfundim se edhe bashkësitë hebraike bartin një pjesë të përgjegjësisë në persekutime, sakrifica të të cilave shpesh kanë qenë edhe vetë, porse edhe antisemitët në mënyrë të pandershme i shfrytëzojnë rrethanat objektive të partikularizmit të këtyre bashkësive. Lazarei bën dallim midis antihebreizmit me prejardhje krishtere, i cili në skenë është prej fillimit të shekulllit IV deri në gjysmën e shekullit XIX, dhe fenomenit antisemitizëm, i cili me këtë emër për herë të parë paraqitet në vitin 1873 në librin Der Sieg des Judenthums uber das Germanenthum (Fitorja e hebreizmit mbi gjermanizmin), e gazetarit hamburgian Wilhelm Marrës. Në mënyrë specifike antihebreizmi krishter ka qenë prodhim sekondar i konstantinizmit ideologjik dhe politik të kishës fitimtare, trashëguese jo vetëm të traditës së priftërinjve të mëdhej të sinagogës por edhe të mbretërisë romake. Kisha, sapo e mori fuqinë dhe pushtetin, nga gjendja e të përndjekurit më parë, u kthye në 4 Fatmirësisht, kjo vepër fundamentale (L’antisemitisme, son histoire et-ses causes, 1982) ka dalur në reprint-botim të shtëpisë botuese Editions de la Difference. (Një reprint-botim i mëhershëm është paraqitur në Paris më 1934, kurse përkthimi anglisht, për fat të keq jo i plotë, daton prej vitit 1967 - shën. i përkth.). përndjekës të religjioneve tjera, politeizmit dhe hebreizmit. Hebreizmin, i cili deri atëherë u tregua mjaft i suksesshëm në përfitimin e kthimtarëve, kisha e konsideronte rival të fuqishëm të cilin do të duhej ta nënshtronte (Mesazhi i Parë i shën Petrit, II, 9: „Ju jeni gjenerata e zgjedhur, priftëria mbretërore, kombi i shenjtë, popull i veçantë...”). Prandaj është absurditet, sepse kisha i akuzoi hebrenjtë se ata janë populli i cili, duke refuzuar përkrahjen e Jezuit si Mesi, u bënë „vrasës të zotit”, pasi që në Nike (Nicae) u shpall se Jezu Krishti është nga e njëjta „substancë” sikur edhe Zoti. Bernard Lazarei tregon se si partikularizmi pedant i bashkësive hebraike dhe mbështetja e tyre në komentimin më të ngushtë dhe më rigoroz të ligjeve të Moisiut me shekuj ka ofruar pretekste të rëndomta për ngritjen e akuzave të këtilla. Hebrenjtë „u fortifikuan brenda rrethojave të cilat më parë kanë qenë ngritur rreth Torës dhe shkruesve të parë të dijshëm, pastaj mburojë e tyre u bënë terisejët dhe talmudistët, trashëgimtarët e Ezrës, demaskuesit e mësimit të parë të Moisiut dhe armiqtë e të dërguarit”.5 Kjo ka qenë në kundërshtim me „mësimin e parë të Moisiut, të cilin e kanë spastruar dhe shpërndarë Isaiu, Jeremiu dhe Ezekieli, kurse e kanë pasuruar dhe gjeneralizuar hebraiko-helenistët”.6 Izolimi ekzistues është keqësuar, shton Lazarei, për shkak të rrethanave të cilat për hebrenjtë nënkuptonin diç krejtësisht të jashtëzakonshme: populli izraelit „mburrej me përsosurinë e Torës dhe e konsideronte veten jasht dhe mbi krejt popujt e tjerë”.7 Qëndrimi i këtillë edhe më tej potencohej me përforcimin e nacionalizmit në Evropën e shekullit 19. „E konsedorojnë veten popull i zgjedhur, më i mirë se të gjithë popujt e tjerë, kurse kjo karakterizon të gjitha nacionet shoveniste, edhe gjermanët edhe francezët edhe anglezët e sotshëm”.8 Tërheqja e hebrenjëve në një botë që u gjason atyre nuk ka qenë gjë aspak e re. Provat më fisnike që janë bërë me shekuj që ajo botë të hapet i kanë shkatërruar integralistët, do të thotë rabinët ultrarigorozë dhe „talmudizmi i shtanguar”. Lazarei përkujton se si në shekullin XII integralistët e kanë kundërshtuar ashpër përpjekjen e Maimonidesë, filozof më i famshëm hebraik i të gjitha kohërave, të argumentojë harmoninë e besimit dhe arsyes. Veprën e tij më t famshme More Nebuchin (Udhërrëfyes për të habiturit) e dëmkosën të gjithë prej talmudistëve deri te dominikanët. Në vitin 1232 rabini Solomon prej Montpellieri e hudhi anatemën në secilin që e lexon librin në fjalë dhe u kujdes që ai libër të digjet në zjarr. Talmudistët luftuan „të kufizohet populli hebraik që të studiojë vetëm Ligjin (e Moisiut)”.9 Sipas sugjerimit të një mjekut gjerman Asher den Yechiela në Barcelonë është tubuar koncili prej 30 rabinëve nën udhëheqjen e Ben Adretit dhe ka ekskomunikuar të gjithë njerëzit nën moshën 25 vjeçe të cilët kanë lexuar çfarëdo libri tjetër krahas Biblës dhe Talmudit.10 Lazarei paraqet shkurtimisht rezultatin e përpjekjes së tillë në këtë mënyrë: „Ia kanë arritur qëllimit, e kanë përjashtuar popullin hebraik prej bashkësisë së popujve”.11 Në shekullin XVII ajo përpjekje e njëjtë me të cilën dëshirohej të shuhet zëri i Maimonidesit ka vazhduar në forcat e talmudistëve për zhdukjen e Spinozës. Në shekullin XVIII cak i sulmeve të tyre ka qenë Moisi Mendelssohni. Me përkthimin e 5 Bernard Lazare, Antisemitism, its History and Causes, Londër 1967, f. 11. 6 Po aty, f. 12. 7 Po aty, f. 10. 8 Po aty, f. 133. 9 Po aty, f. 63. 10 Po aty, f. 64. 11 Po aty, f. 14. Biblës në gjuhën gjermane, ai e tërhoqi mbi vete gjykimin e rabinëve, të cilët dëshironin të ruanin monopolin e komentimit talmudian të Ligjit. Mbasi nuk lejonin ofrim të drejtëpërdrejtë Torës, ata e ndaluan leximin e këtij përkthimi. Tash do të shqyrtojmë se si sot në shtetin Izrael priftëria hebraike e krahut të djathtë ekstrem të partive fetare synon të mbajë leximin „selektiv” dhe sektar të Biblës për qëllime të reja politike dhe kështu arrin shtetit t’ia imponojë qëndrimin e vet. Lazarei thekson edhe një aspekt të njëanshëm të kësaj tradite: Të bëhet Izraeli qendër botërore, vend i tronditjeve të popujve, lëvizës i kombeve. Është absurde, por këtë e bëjnë edhe miqtë edhe armiqtë e hebrenjve. Sido që të thirren Bossuet ose Drumont, ata hebrenjve iu kushtojnë rëndësi të tepruar.12 Në veprën Doscourse on Universal History (Shqyrtim mbi historinë universale) Bossueti prej Judesë krijoi qendër botërore. Të gjitha ngjarjet historike, themelimi dhe shkatërrimi i mbretërive, janë shkaktuar vetëm me dëshirën e Zotit, besnik i bijve të Izraelit, të cilëve u është dhënë obligim që njerëzimin ta drejtojnë vetëm drejt një caku përfundimtar - drejt ardhjes së Krishtit. Mjafton që këtë skemë ta kthejmë kryengulthi për të fituar Protokolet e eprorit të Sionit, këtë falsifikim të cilin, menjëherë pas Kongresit botëror sionist në Bazel në vitin 1897, e krijoi sekcioni sekret i policisë ruse me qëllim të përkrahjes së idesë mbi „komplotin masonohebraik” të kurdisur për ta pasur në mbikqyrje botën, gjë që do të nënkuptonte pastër fitoren e të keqes. E përsosur është simetria me konceptin e Bossuetit. Kur te Bernard Lazarei i përmendim rrymat në konceptin hebraik të cilat e vënë në pah karakterin e jashtëzakonshëm hebraik përballë universalizmit, rrymat të cilat e nënvizojnë shpirtin e fitores, dominimit dhe gjakderdhjes te Joshui, diskriminimin racor tek Ezrei, prirjen që populli izraelit të shndërrohet në qendër të botës dhe të historisë së tij, e bëjmë atë duke ndjekur kahjen e mendimit të Lazareit që ta largojmë konfuzionin të cilin e kanë krijuar antisemitët padashje duke u përpjekur që shtrembërimin e të vërtetës nga sionistët ta nxjerrin kinse prej papërsosurisë themelore të hebreizmit. Tradita e pasur hebraike, sikur edhe tradita krishtere dhe islame, përmban synime reciprokisht kontradiktore dhe pikërisht sikur konstantinizmi dhe integralizmi krishter dhe integralizmi musliman dhe mbyllja e derës së ixhtihadit (e drejtë e komentimit individual të mësimit islam), ashtu edhe në historinë e hebreizmit ka synime të cilat të çojnë në integralizëm dhe mbyllje. Sionistët më fanatikë sot i shfrytëzojnë pikërisht këto synime në hebreizëm, në të cilin ato vetë nuk besojnë. Ne e kundërshtojmë komentimin e tillë selektiv të Biblës dhe traditës hebraike të cilat hebrenjtë i izolojnë prej popujve tjerë. Në çdo moment jemi të vetëdijshëm se në traditën e madhe të hebreizmit dhe kontributin e tij në ngritjen e njerëzimit ekziston, përballë papajtueshmërive, ferment i lulëzimit të jetës hyjnore. Me temat e zotimit dhe premtimit në të cilat janë të thirrura, sipas Zanafillës, „të gjitha bashkësitë njerëzore të tokës”, tërë njerëzia, paraqitet në një formë humane një kërkesë e re - që njeriu, që gjithë njerëzit në çdo moment të historisë së tyre të mundohen ta kuptojnë vullnetin e Zotit, caktimin hyjnor dhe t’iu nënshtrohen dhe t’i përmbushin ato, sikur veproi Abrahami duke i ofruar sakrificën e tij, që kështu ta bëjnë relative tërë urtësinë dhe etikën tonë, në mënyrë që besimi të fillojë aty ku mendimi mbaron. 12 Ky fragment nuk paraqitet në përkthimin anglisht. Ndodhet në faqen 263 të vëllimit të dytë në botimin frengjisht të vitit 1934. Megjithatë, këtë e bëri bile edhe Andre Neheri në librin e tij të mrekullueshëm L’essence de prophetisme (Calman-Levy, 1972, f. 111). „Israel is the axis of the World, its nerve, its center, its heart”. Me Abrahamin, me premtimin mesian të mbretërive të Zotit, me dispozitat e Zotit të cilat i janë shpalluar Moisiut, me paraqitjen e një numri të madh të pejgamberëve, me internacionalizimin e besimit duke i hudhur të gjitha formalitetet e jashtme që kanë të bëjnë me të, me proklamacionin e Hosesë (VI, 6) „…sepse unë e kam dashur mëshirën më tepër se sa hidhërimin, njohjen e Zotit më tepër prej viktimave të djegura”, me Amosin, Isaiun dhe Jeremiun, të cilët premtimin „e Shpëtimtarit dhe Zotit të drejtë” (Isai, XIV, 21) e bëjnë universal, me mesianizmin e madh hebraik, i cili, me siguri, është kontributi më i madh hebraik për qytetërimin botëror, paraqitet periudha e shpresës, periudha e drejtimit të shikimit në ardhmëri dhe përmbushjes së vetë ardhmërisë. Duke i bërë nderime hebreizmit në Appelin aux vivants (Thirrje të gjallëve), kam shkruar: „I tillë është kontributi thelbësor i hebreizmit, konceptimi i ri i kohës që kanë përfaqësuar të derguarit e mëdhej: periudhë e premtimit, shpresës, shikimit në ardhmëri… Populli me besnikërinë e tij ndaj Dhjatës bëhet i rëndësishën në përmbushjen e premtimit: në realizimin e Mbretërisë së Zotit. Duke iu përgjigjur thirrjes së Zotit të cilën e dëshmojnë dhe e përcjellin të dërguarit e Zotit, njerëzit bëhen pjesëmarrës në veprimin e vazhdueshëm krijues gjatë historisë. Historia është shfaqje konstante e asaj që është radikalisht e re në jetën e njerëzve... Ajo është e ndriçuar me premtimin mesian të mbarimit të kohës”.13 Më pastaj kam shkruar: „Njëra nga fatkeqësitë më të mëdha të shtetit të sotshëm Izrael është ajo që nevojën për të dërguarit në këtë vend e plotësojnë ashtu që atë ia nënshtrojnë ligjit të rabinëve integralistë”.14 As shekuj me radhë pas paraqitjes së Shkrimeve të shenjta të të dërguarve të mëdhej, influenca profetike, me tërë fuqinë dhe ngrohtësinë e vet njerëzore nuk u zhduk në mesin e atyre të cilët Gerschom Scholemi i provokon në librin e tij Major Trends in Jevish Mysticism (Orientimet kryesore të misticizmit hebraik), i cili u bë libër klasik. Ai përmend gnosticizmin e Zidov Philoit prej Aleksandrie, në megje të ndikimit të Lindjes dhe Greqisë, dhe „hasidizmin” gjerman të skoncentruar rreth rabinit Jehud, mjaft i afërt i bashkëkohanikut të tij shën Franjit prej Assissie në kuptim të predikimit se çdokund është i pranishëm Zoti dhe Dashuria. Në Spanjë, në takimin e sufive andaluzianë të Islamit dhe hebreizmit dhe nga përjetimi i tyre i kontaktit të drejtëpërdrejtë dhe individual me Zotin, që i shpie, siç thekson Gerschom Scholemi, në lidhje të afërt me budizmin tibetanas dhe spiritualizmin hindus, lindin frytet më të mira të hebreizmit: sinteza e madhe e besimit hebraik, të cilën në gjuhën arabe e ka shkruar Maimonidesi (1135-1204), shok dhe nxënës i muslimanit Averroes (Ibën Ruzhd), pastaj Zohari (Libri i madhështive) i Moisiut prej Leoni (fund i shek. XIII), ku frika nga Zoti zëvendësohet me dashuri ndaj Zotit, sikur edhe te bashkëkohaniku i tij, murgu krishter prej Kalabrie Joachim Florisit. Më në fund, „hasidizmi” i fundit, i lindur në Poloni në shekullin XVI - shumë i afërt vizionit të mistikut Rheinland dhe Meister Eckhartit15 - dhe lulëzimi i mëtejm i tij në shekullin XIX me paraqitjen e veprës Letters to the Hasidism on ecstasy sërish ta zgjojë në çdo njeri shkëndinë Hyjnore të cilën e bartë brenda në vetvete. Dija për shpëtimin e përgjithshëm, universalizmi madhështor i të dërguarit i cili mjaft fuqishëm e përshkon Etikën e Spinozës, përkundër përmbajtjes së formalizmit 13 Roger Garaudy, Appel aux vivats, Edition dr Seuil, biblioteka „Point”, 1979, f. 154. 14 Po aty, f. 155. 15 Jerusalem 1941. matematikan kartezian, mesianizmi i cili e lëviz Marksin e ri edhe e bëri veprën e tij ferment të shpirtit revolucionar të mbarë shekullit. Më pastaj, krejt deri te porosia shpirtërore e Martin Buberit, i cili më në fund e hapë plasaritjen në pesë shekujt e individualizmit të gjatë kanibalist dhe na përkujton se qendra e „unanieve” qëndron në tjetrin: „Ne jetojmë në kahjet e reciprocitetit universal”.16 Sipas mendimit të tij, shpirti nuk mund të kërkohet në „unë” e vet por në raportin e tij me tjetrin. I njëjti rregull vlen edhe për qytetërimet edhe individët; qytetërimet ekzistojnë dhe lulëzojnë vetëm me anë të plleshmërisë reciproke. Shpallja e Zotit në mënyrë më të plotë përjetohet në marrëdhëniet reciproke të njerëzve. Në bazë të traditës së kahmotshme universale të hebreizmit sionizmi politik krijon njëfarë distorzioni nacional dhe kolonial, i cili ekzistencën e vet nuk ia ka borxh hebreizmit por nacionalizmit dhe kolonializmit evropian të shekullit XIX. E shfrytëzon komentimin sektar dhe fisnor të Biblës duke shtrembëruar në këtë mënyrë konceptimin e vërtetë të Zotit, e krejt këtë me qëllim të mbulimit dhe kamuflimit të qëllimeve të veta politike.17 __________________ _________________________ www.albislam.com www.answering-christianity.com http://www.radioislam.org/
Top

#253279 - 04/28/05 05:14 PM Re: Izraeli
klevis2000 klevis2000 anetar aktiv Registered: 02/13/03 Posts: 1032 Loc: shqiperi	C. Izraeli biblik dhe „shteti i sotshëm sionist” Izraeli Në etapën e fundit të historisë së shtetit sionist, i cili do të mund të quhej sionizëm militant, kërkuarja strehim në pretekstet biblike pranon dimensione të reja. Në momentin kur Izraeli harxhon, sipas raporteve të bankës botërore, më tepër se 50 përqind të buxhetit të vet në maqinerinë luftarake, dhe kur ky militarizim, sipas fjalëve të vetë Ariel Sharonit, sikur edhe në politikën e lëvizjes sioniste, për të cilën do të bëjmë fjalë më vonë, nuk ka për qëllim vetëm mbrojtjen e Izraelit, por dezintegrimin e shteteve arabe në regjion, citimi i fragmenteve nga Bibla duhet të ndihmojë vazhdimisht në „arsyetimin” e zgjerimit të kufijve dhe metodave të terrorizmit dhe gjakderdhjes shtetërore. Kjo nga vetvetiu nuk është gjë e re.18 Qysh në vitin 1937 Ben-Gurioni19 ka trasuar kufijt e Izraelit duke u thirrë në Bibël. Sipas mendimit të tij, toka e Izraelit është dashur të përfshijë pesë regjione: pjesën jugore të Libanit deri te lumi Litan (këtë pjesë ai e quan pjesa veriore e Izraelit perëndimor); Sirinë jugore; Transjordaninë (tash Jordani); Palestinën (të cilën e quan territor të Mandatit /britanik/) dhe Sinajin. Kufiri verior i shtetit do të duhej të shkojë me gjerësinë gjeografike të qytetit Hama në Siri, sepse ai e identifikon me Hamathin, i cili në 16 Martin Buber, I and Thou, Edinburgh 1970, fq. 69 dhe 67. 17 Bernard Lazarei ka thënë se Talmudi neve na largon nga Bibla: „Etërit e Kishës i kanë mbytur të dërguarit” (Kjo nuk gjendet në përkthimin anglisht; në botimin frengjisht të vitit 1934, vëll. 2, f. 184). Këtu, prapseprapë nuk dëshirojmë të zhvillojmë polemikë për Talmudin. Do të ishte e pandershme të shërbehemi me dredhi kur është fjala për këto apo ato faqe të Talmudit prej të cilave shpërthejnë ndjenjat e urrejtjes dhe ashpërsisë që kanë të bëjnë me zakonet e epokës së caktuar ose me konceptin e besimit që është karakteristik për atë epokë. Kur rabini Simeon ben Yokhai ka thënë: „Duhet vrarë ithtarët më të mirë johebrenjë”, nuk ka qenë aspak më i rreptë se Sain Louisi kur pat porositur se asnjë profan nuk duhet të zehet me ndonjë hebre, por sapo të dëgjojë se feja krishtere njolloset, duhet menjëherë të çohet ta mbrojë edhe atë vetëm me shpatë dhe t’ia ngul kundërshtarit sa më thellë në bark” (Joinville, The Life of St. Louis Sheed and Ward, 1955, f. 36). Drama qëndron në atë që sot prej Biblës rabin Joshui, e prej Talmudit Simeon ben Yokhai që të arsyetohet politika dhe ajo që padashje i kthehet shpina traditës universale dhe profetike të hebreizmit. 18 Komentimin e këtillë të Biblës do ta analizojmë në kreun e parë të këtij shqyrtimi jo vetëm ta ilustrojmë, por edhe ta argumentojmë se fare nuk ka baza për një ofrim të tillë. 19 Raporti i është paraqitur kongresit botëror Poalei Zion, Zurich 29 korrik të vitit 1937 (Tel-Aviv, 1938, fq. 206, 207). Librin e katërt të Dhjatës së Vjetër (XXXIV, 1-8) nënkupton kufirin verior të Kananit. Disa sionistë të tjerë „komentatorë të flaktë të Biblës”, të udhëhequr nga interesat individualë, e identifikojnë Hamathin me Halepin, ndërkaq ka edhe prej atyre të cilët e vendosin në Turqi! Rabin Adin Shteinsalzi, i afërt i partisë Shelli, në një kolokuium që e organizoi Sartre në Izrael, propozoi që të merren në shqyrtim „të drejtat historike” të hebrenjve në Qipro! Në vitin 1956 Ben-Gurioni, krahas lejimit të Knesetit, ka deklaruar se Sinai ka qenë pjesë përbërëse e „Mbretërisë së Davidit dhe Solomonit”. Kur SHBA-të dhe Bashkimi Sovjetik, gjatë kohës së sulmeve në Suez, i frenuan këto ambicje të pabaza, „gjeografia biblike” u gjet nën tavolinë që sërish në vitin 1967 të shohë dritën e ditës. Në përcaktimin e kufijve të tokës së premtuar, njësoj „lumi Egjipt” ndonjëherë është komentuar si lumi Nil (por cila prej grykave të tij?), e ndonjëherë si Vadi el-Arish. Në konceptin e këtillë elastik të kufijve, gjithmonë në momentin e duhur, kryesisht thirrja në Bibël bëhet që, para së gjithash, të legalizohet agresioni ose, pas aktit të kryer, të arsyetohet aneksimi. Në shkallën e tanishme të ekspanzionit, sionizmi që të arsyetojë ndërmarrjet e militarizmit izraelit thirret në fantazmën paranoike të rabinit „të partive fetare”, të cilët janë përkrahësit më fanatikë të pushtimeve. Nuk është e rastësishme ajo që, me rastin e invazionit në Liban, Begini vendosi të shtunën, në shenjë respekti të sabatës, t’i ndalojë fluturimet e kompanisë ajrore El Al. Me shënimet e këtilla, të cilat janë karakteristike për integralistët, jepen shumë arsyetime ideologjike: jo vetëm që territoret e okupuara të Libanit janë bërë vende të „fisit Asher”, por për nevojat e këtij qëllimi janë „shuguruar” edhe vetë gjakderdhjet, shkatërrimi i Tirës dhe Sidonit, bombardimet e Bejrutit, pastaj therjet në Sabër dhe Shatil nuk kanë qenë vetëm vazhdim i drejtëpërdrejtë i „Oradourit” Deir Yasin (në realizim të Irgunit të Beginit në vitin 1948); ndërmarrjet e përgjakura të „njësitit 101” të Sharonit Qibyai dhe Kafër-Kasemi dhe të tjera; çdo vrasje e këtillë ka fituar titull nderi. Kur shteti i sotshëm Izrael ndaj arabëve sillet ashtu siç është vepruar dikur me kanitët dhe ish banorët e tjerë të këtij vendi, për të thuhet se vetëm e përsëritë veprën e shenjtë të Izraelit biblik.20 „Prej njerëzve të këtyre qyteteve, që Zoti yt t’i lë në trashëgimi, nuk do të lëshë në jetë asgjë që merr frymë. Por krejtësisht do t’i zhdukish: edhe hititët, amoritët, kanitët dhe perizitët, hivitët dhe xhebuzitët, ashtu siç të ka urdhëruar Zoti yt”.21 Ose këtë: „Tash, shkoni dhe dënoni amalikët dhe plotësisht zhdukne krejt atë çka kanë; dhe mos i kurseni; mbytni meshkujt dhe femrat, fëmijët dhe foshnjet, lopët dhe dhentë, devet dhe gomarët”.22 Arsyetimi „biblik” i gjenocidit, legjitimizimi i vazhdueshëm i agresioneve dhe përvetësimeve të regjioneve me dhunë nga shteti i tashëm sionist Izraeli, i cili prezentohet si trashëgimtar dhe vazhdues legjitim i Izraelit biblik, bën që edhe ajo çka është absolutisht e papranueshme lehtë ta pranojnë hebrenjtë në diasporë dhe shumë të krishterë të cilët në mënyrë jokritike e pranojnë si të vërtetë katekizmin katolik dhe predikimin e të dielave protestante dhe kështu në mënyrë të pavetëdijshme promovojnë mitologjinë sioniste, josubstancialitetitin themelor të të cilit egzegeza e argumenton tashmë tërë një shekull, e sidomos viteve të fundit. Këtu gjejmë argument të fuqisë mobilizuese mitike. Në një artikull të gazetës Nekudah nën titullin „Me forcë deri në mbarimin e punës”,23 rabin Eliezer Waldmani i 20 Në kreun e parë të këtij libri do të sqarojmë karakterin e pastër mitologjik të këtyre „shfarosjeve të shenjta”. 21 Deuteronomion, XX, 16-17 (Libri i pestë i Mojsiut). 22 I. Samuel, XV, 3. jep politikës së Sharonit dhe të Beginit aso mbështetje „teologjike” që i përgjigjet planeve të tyre shtetërore: duke u shërbyer me shumë citate nga Bibla, ai shpjegon se me okupimin e Libanit Izraeli ka treguar se mund të vë „rendin e ri” jo vetëm në Lindjen e Mesme por edhe më gjerë dhe se ky është „fillim i shpëtimit” të botës. Nuk është më i kënaqur me glorifikimin e luftës mbrojtëse: lufta me vete bartë vlera. Në këtë mënyrë „të shpëtimit”, thotë ai, Izraeli në Liban ka arritur „një stadium më përparimtar se sa me luftë gjashtëqind ditëshe”. „Me këtë luftë e kemi treguar forcën tonë ushtarake. Ne jemi përgjegjës për të vënë rend edhe në Lindjen e Mesme edhe në botë”. Në ballafaqim me makutërinë e tillë megalomane të nacionalizmit dhe militarizmit izraelit, lehtë kuptohet ankthi dhe vërejtja profetike e një sionisti të hershëm i cili në vitin 1958 ka përkujtuar se si, gjashtëdhjetë vjet më parë, ka hyrë në lëvizje. Martin Buberi, njëri ndër mendimtarët më të mëdhej të shekullit tonë, autor i veprës The Kingdom of God, The Knowledge of Man, On the Bible, Israel and the World (Mbretëria e Zotit, Dituria e njeriut, Për Biblën, Izraeli dhe bota) i ka bërë replikë Ben-Gurionit në Jerusalem më 1957: „Dhe tash Ben-Gurioni flet se ideja mesiane është e gjallë dhe do të jetojë deri në ardhjen e Mesiut. Unë i përgjigjem me pyetjen: Në sa zemra të kësaj gjenerate në vendin tonë ideja mesiane është e gjallë në çfardo forme tjetër përveç asaj të ngushtë nacionaliste e cila kufizohet në përcjelljen e mërgimtarëve? Ideja mesiane e privuar nga lakmia për shpëtimin e njerëzimit dhe dëshira për të marrë pjesë në realizimin e saj larg janë nga vizionet mesiane të të dërguarve të Izraelit”.24 Gjatë tërë jetës së tij, krejt deri në vdekje në Izrael, Buberi asnjëherë nuk pushoi që, në cilësi të sionistit, publikisht ta njollosë bastardhimin politik dhe nacionalist të sionizmit fetar: „Duke folë për shpirtin e Izraelit, ne e konsiderojmë veten se jemi ndryshe nga popujt e tjerë. Mirëpo, po qe se shpirti i Izraelit koncepton vetëm identitetin sintetik të kombit tonë, vetëm arsyetimin e bukur të egoizmit tonë kolektiv, vetëm transformimin e zotit në idhull - pasi që kemi refuzuar për zot të pranojmë cilindo Zot tjetër të gjithësisë - atëherë ne jemi, me të vërtetë, të ngjashëm me popujt e tjerë; me ta pijmë nga e njëjta gotë e pijes”.25 Ideologjia nacionale, shpirti i nacionalizmit, është e dobishme vetëm deri në momentin derisa kombin nuk e sjell deri në mbarimin e tij në vetë atë. Hebreizmi nuk është vetëm nacion. Hebreizmi, me të vërtetë, e ka edhe atë kuptim, por, për shkak të vetive specifike të lindura me të që nënkupton edhe bashkësinë fetare, hebreizmi është diç më tepër se ajo.26 Duke treguar thellë rrënjët e bastardhuara të nacionalizmit politik, i cili nuk ka mbirë prej hebreizmit por prej nacionalizmit evropian të shekullit 19 dhe i cili tash është bërë zëvendësim për religjionin - kult idhujtar i një shteti i cili veten e quan Shteti Izrael, ai ka shkruar: „Religjioni hebraik është çrrënjosur dhe ky është thelbi i sëmundjes që paralajmërohet me ngjitjen e nacionalizmit hebraik kah mesi i shekullit 19... Kjo dëshirë e flaktë fillestare është shtyllë e të gjitha llojeve të maskimeve të cilat hebreizmi modern nacional i ka huazuar prej nacionalizmit modern të Perëndimit. Këtu mund të shtrohet pyetja se çfarë lidhje ka kjo me të gjitha ato ide për zgjedhshmërinë e popullit hebraik. Kjo ide nuk paralajmëron ndjenjën e superioritetit, 23 Analiza e Aharon Mogedit në Davar prej 3 shtat. 1982. 24 Martin Buber, Israel and the World (New York, Schochen 1984, f. 263). 25 Po aty, f. 185. (Ligjëratë në Universitetin e Tel-Avivit, 1939). 26 Po aty, fq. 221-222. (Drejtuar Kongresit të 12 sionist, Karlsbad, 5 shtat. 1921). por më tepër ka kuptimin e fatit. Ajo nuk shpërthen nga krahasimi me të tjerat por nga besnikëria e përqëndruar detyrës... Të dërguarit detyrën e kanë formuluar, por kurrë nuk kanë hequr dorë nga paralajmërimi: po qe se vetëm do të lavdoheni me zgjedhshmërinë tuaj në vend që të tregoni se e meritoni atë, po qe se do ta shndërroni atë në objekt statik në vend që ta pranoni si urdhër, ju do ta lozni në bixhoz.”.27 Ai duke dhënë shenjë në „krizën nacionaliste” të sionizmit politik, i cili është shtrembërim i hebreizmit shpirtëror, konkludon: „Kemi shpresuar se nacionalizmi hebraik nuk do të bën gabim duke ngritur popullin në piedestalin e idolit. Shpresa jonë ka qenë e kotë”.28 Martin Buberi ka qenë lojal dhe besnik i flaktë i tokës së Sionit. Këtë e theksoi në vitin 1939 në një letër drejtuar Gandhit, duke u përgjegjur në pyetjen e tij se pse sionistët nuk ndjejnë lojalitet ndaj vendlindjes së vet dhe pse në atë vend nuk iu bashkangjiten qytetarëve të tjerë në luftë kundër tiranisë, por kërkojnë shtet tjetër „nacional”. Buberi në përgjigjen e tij deklaroi se feja hebraike nuk mund të ekzistojë në kurrfarë rrethanash tjera përpos në bashkësi, në harmoni me ligjet e veta dhe në territorin e vet. „Rëndësi vendimtare për ne nuk paraqet premtimi i tokës, por kërkesa, përmbushja e së cilës është në mënyrë të pandashme e lidhur për tokën, për ekzistimin e bashkësisë së lirë hebraike në atë tokë”.29 Gandhi kur ia përkujtoi se Palestina iu takon arabëve dhe se do të ishte e padrejtë dhe johumane që arabëve t’iu imponohet pushteti hebraik, Buberi iu përgjigj: „Ne nuk dëshirojmë që t’ua marrim pushtetin, por të jetojmë me ta”.30 Në ligjëratën të cilën e ka mbajtur në vitin 1958 në Nju-Jork në mënyrë të theksuar e ka definuar qëndrimin e tij të pandryshueshëm për sa i përket çështjes së raportit me arabët. Sipas mendimit të tij „lindja e sërishëm e popullit hebre” duhet të ndodh në hap me „anëtarësimin e tyre në botën Lindjes së Afërt”, gjë që do të përjashtonte përdorimin e forcës: „Më i rrezikshëm prej të gjitha mësimeve të gabuara është ai sipas të cilit kahja historike caktohet vetëm me forcë”, e cila përherë „është fitore e johumanitetit ndaj humanitetit dhe tradhëti e ashpër e besimit”. Gabimi më i keq, sipas mendimit të Buberit, ka qenë të konsiderohet Izraeli „enklavë e botës perëndimore”. Në vitin 1958 ka përkujtuar qysh më 1921 ka prezentuar „idenë për krijimin e Federatës së Lindjes së Afërt, në të cilën duhet të marrim pjesë”.31 „Megjithatë, përkundër propozimeve për shtetin dynacional ose pjesëmarrjen e hebrenjve në Federatën e Lindjes së Afërt, ndodhi ndarja e pafatshme e Palestinës, plasaritja midis dy popujve gjerësisht u hap dhe filloi lufta”.32 Buberi ka përkujtuar se në fillim nuk ka qenë kundër dhunës dhe nuk e ka kundërshtuar paraqitjen e shtetit Izrael, por ka mbajtur qëndrim të prerë se, pas dy luftërave të para izraelito-arabe, që ka qenë dëshmitar i tyre, „paqja midis hebrenjve dhe arabëve e cila nënkupton vetëm ndërprerjen e luftës nuk është kurrfarë paqje; i mundshëm është vetëm bashkëpunimi i vërtetë”. „Sot për shumicën është absurd… të mendohet për pjesëmarrjen izraelite në Federatën e Lindjes së Mesme. Nesër, me ndryshimet që do të ndodhin në skenën 27 Po aty, fq. 223-224. 28 Po aty, f. 224. 29 Po aty, f. 229. (Letra drejtuar Gandhit, më 1939). 30 Po aty, 223. 31 Po aty, fq. 255-256. 32 Po aty, f. 256. politike botërore pavarësisht prej nesh, kjo mundësi mund të paraqitet në kuptimin e skajshëm pozitiv”.33 Deklaratat e këtilla sot do të mjaftonin që Begini ose agjentët e tij lojalë të organizatës sioniste ta trajtojnë Buberin si kundërshtar të Izraelit, „në të vërtetë si antisemit - Buberin, të dërguarin më të famshëm hebre i cili ka jetuar në shtetin Izrael që nga themelimi i tij. Fatmirësisht, kjo traditë, ndonëse e lidhur për pakicën modeste për shkak të orientimit ideologjik të fëmijëve nëpër shkolla, paraedukimit rabinor të ushtarit dhe ndikimit në tërë popullatën me anë të propagandës zyrtare, nuk është zhdukur plotësisht. Gjatë kohës së agresionit dhe gjakderdhjeve në Liban kemi dëgjuar, sa për mostër, klithmën e prof. Benjamin Cohenit, nga Universiteti i Tel-Avivit, drejtuar P. Vidal-Nacquetit më 8 qeshor të vitit 1982: „Ju shkruaj përderisa dëgjoj radion i cili pikërisht shpalli se ‘ne’ jemi të angazhuar në ‘arritjen e qëllimeve tona’ në Liban, në realitet, në sigurimin e ‘paqjes’ për banorët e Galilesë. Këto rrena, të cilat nuk do të zvogëlonin as ‘famën’ e Goebbelsit, më bëjnë të çmendem. Është e qartë se kjo luftë e egër, më barbare nga të gjitha luftërat e mëparshme, nuk ka kurrfarë lidhje me tentimin e vrasjeve në Londër, ose me sigurinë e Galilesë... A është e mundur, vallë, se hebrenjtë, të bijtë e Abrahamit… hebrenjtë, të cilët edhe vetë kanë qenë viktima të aq shumë brutaliteteve, janë bërë aq brutalë?... Suksesi më i madh i sionizmit, pra, është dehebreizimi i hebrenjve. Miq të dashur, bëni çka është në mundësinë tuaj që t’i pengoni Beginët dhe Sharonët që të arrijnë cakun e tyre të dyfishtë: likuidimin përfundimtar (sot kjo është shprehje moderne) të palestinezëve si popull dhe izraelitëve si qenie njerëzore”.34 Ky gjykim, sipas ashpërsisë së tij, është i barabartë me gjykimet e të dërguarit, si për shembull, Jeremiut, i cili i ka mallkuar ata „të cilët ju predikojnë rrena në emër timin... Ata kanë bërë vepër të turpshme në Izrael...” (Jeremiu, XXIX 21, 23). Ose Mikaiut, i cili i gjykon prijësit e Izraelit: „Ju lutem, dëgjojeni këtë, ju eprorë të shtëpisë së jakovëve dhe princër të shtëpisë së izrailëve, që e urreni zgjuetësinë dhe e shtrembëroni barazinë... Ata e forcojnë Sionin me gjak, kurse Jerusalimin me shtrembërim” (Micah, III 9-10). Sot të gjithë ata të cilët e damkosin politikën „e princërve të shtëpisë së izraelitëve”, politikën e shtetit sionist Izrael shpallen antisemitë. Sipas këtij kriteriumi, Amosi, Isaiu, Mikaiu, Jeremiu, të gjithë të dërguarit e famshëm hebrenjë, do të ishin të akuzuar si „antisemitë”. Sepse, prej të gjitha traditave të mëdha hebraike, prijësit e sotshëm sionistë kanë zgjedhur të mbajnë vetëm anën e atyre të cilët mund ta arsyetojnë politikën e tyre me rrëfimet për masakrën e Joshuit mbi kanitët, duke paralajmëruar në këtë mënyrë masakrat mbi arabët e Palestinës dhe Libanit, e jo me mallkimet e Jeremiut ose Mikaiut, me ligjet e diskriminimit racor të Ezriut, e jo me mesianizmin universalist të Ezekiut dhe Isaiut. Kanë zgjedhur „etërit e shenjtë që i kanë mbytur të dërguarit”. Me një mashtrim të këtillë, i cili çdo kritikë të politikës së shtetit sionist Izrael e barazon me antisemitizëm, shkaktohet rrezik serioz i paraqitjes së antisemitizmit të vërtetë. Ajo çka mund të shkaktojë antisemitizëm në kohën e sotshme nuk është kritika e politikës së agresionit dhe gjakderdhjes, por përkrahja e verbër dhe e pakushtëzuar që i jepet kësaj politike. 33 Po aty, f. 257. (Ligjërata është mbajtur më 30 prill 1958, në Nju-Jork, për miqt amerikanë të hebrenjve). 34 Letër e publikuar në Le Monde, 19 qershor 1982. Pra, as Menachem Begini, as Ariel Sharoni, as Itzhak Shamiri nuk janë të aftë vetë me mizoritë e tyre të prodhojnë antisemitizëm. Këta35 të diskredituar kahmoti si kriminelë të luftës (masakrat e të cilëve në Liban janë pasojë logjike e ideologjisë, mitologjisë dhe politikës së ekspansionizmit të tyre kolonialist) nuk mund, vërtet, në asnjë mënyrë të përzihen me popullin izraelit në tërësi, e ende më pak me kompatriotët tanë që i përkasin besimit dhe traditës hebraike. Rrezik më të madh në trimërimin e antisemitizmit paraqesin udhëheqësit e disa organizatave të ashtuquajturve „përfaqësuese”, të cilët sillen si agjentë të vërtetë të qeverisë sioniste të Izraelit, sepse i lejojnë rrenat dhe krimet e saj më flagrante dhe i përkrahin parullat e saj. Ata mëpastaj pohojnë, pa kurrfarë argumentesh, se folin në emër të „bashkësisë hebreje” si tërësi, përderisa shumë anëtarë të kësaj bashkësie, duke ndjekur shembullin e qindra mijëve izraelitë Brenda në Izrael, neveriten nga këto krime dhe kryerësit e tyre. Pa kurrfarë dyshimi se bëhen mashtrime të rrezikshme kur Begini dhe ekipi i tij fitojnë përkrahjen finansiare të rabinëve të „partive fetare”, të cilët thërrasin në „luftën e shenjtë”, komentojnë Biblën në frymën fisnore dhe me shfrytëzimin e gabuar të temave mbi „popullin e zgjedhur” dhe „tokën e premtuar”, mashtrojnë edhe hebrenjtë edhe të krishterët që, kinse në emër të të drejtës hyjnore, të arsyetojnë thyerjen e përgjakur të të drejtave njerëzore. T’iu shërbesh qëllimeve të hebreizmit dhe krishtërizmit do të thotë ta hudhish mashtrimin e paraqitur duke manipuluar gjërat e shenjta; të refuzosh barazimin e hebreizmit, do të thotë të besimit të Abrahamit dhe Mojsiut, universalizmin e famshëm të të dërguarve, me shovenizmin racist të sionizmit dhe të mos thërrasish torrturuesit në shërbim të Haddadit dhe të tjerëve si ky të cilët punojnë punë të flliqura për qeverinë në Tel-Aviv „të krishterëve libanezë”. Qartë, qëllimi ynë është lufta kundër mashtrimeve dhe konfuzioneve të këtilla: duhet nënvizuar dallimin midis shtetit Izrael dhe politikës së saj, nga njëra anë, dhe popullatës izraelite nga ana tjetër, e cila ka filluar të vetëdijësohet se me të manipulojnë drejtuesit e saj; duhet bërë dallim midis hebreizmit dhe mitologjisë sioniste e cila e deformon në qëllime politike; duhet refuzuar dorëzimin terrorizmit intelektual të agjentëve racistë izraelitë të cilët do të dëshironin që botën ta ndajnë në sionistë dhe antisemitë, njësoj siç tentonin racistët e deridjeshëm ta ndajnë në hebrenjë dhe johebrenjë. Bëjmë luftë kundër sionizmit politik pikërisht për shkak se jemi antiracistë. Antisionizmi nuk i jep arsye antisemitizmit, por atë e bën vetë sionizmi. Luftojmë kundër sionizmit i cili dëshiron ta shfrytëzojë religjionin për arsyetimin e politikës së caktuar. Që të dalim nga pështjellimi i rrezikshëm i sionizmit fetar me sionizmin politik, i Izraelit biblik me shtetin sionist Izrael, do të përpiqemi ta analizojmë sionizmin politik duke nisur nga mitologjia në të cilën themelohet, atë historike dhe pseudobiblike, dhe realitetin politik i cili, i bazuar në supozimet mistike të sionizmit politik, po bëhet domosdoshmëri, në të vërtetë: politikën e brendshme të themeluar në racizëm; politikën e jashtme të agresionit dhe ekspansionizmit qëllimi i së cilës është uzurpimi i „hapësirës jetësore” për vendosjen e emigrantëve potencialë; metodën e veprimit politik për të cilën është tipik terrorizmi shtetëror. 35 Rezimenë e „biografive” të tyre duhet shikuar në kreun e fundit të këtij libri. _________________________ www.albislam.com www.answering-christianity.com http://www.radioislam.org/
Top

#253280 - 04/28/05 05:20 PM

Re: Izraeli

klevis2000 Offline

anetar aktiv

Registered: 02/13/03
Posts: 1032
Loc: shqiperi

Pjesa e parë
MITI HISTORIK

MITI MBI „TË DREJTAT HISTORIKE”

„Ky vend është atdheu historik i hebrenjëve”, thuhet në memorandumin e Organizatës Sioniste drejtuar Konferencës Paqesore në vitin 1919.
Proklamimi i shtetit Izrael më 14 maj të vitit 1948 në Palestinë është bërë „në bazë të të drejtave natyrore dhe historike të popullit hebre për të pasur atdhe në atë vend”.
Konceptin „e të drejtave historike” propaganda sioniste gjithmonë e lidhë për idenë „e tokës së premtuar”, gjë e cila izraelitëve duhet t’ju shërbejë si bazë për „të drejtën e vërtetë hyjnore” në posedimin dhe sundimin e Palestinës.
Megjithatë, këta dy çështje do t’i trajtojmë veç e veç. Kjo nuk është rëndë, sepse përveç në tekstet biblike askund tjetër nuk mund të gjendet kurrfarë gjurme për rrëfimet e Dhjatës së Vjetër mbi ndodhitë që kanë ndodhur dhjetë shekuj para erës së re. Për ta nuk ka kujtime as në tekstet e popujve të Lindjes së Mesme e as në kërkimet arkeologjike. Bile edhe shkencëtari i cili aq shumë ka dëshiruar të ruhet autenticiteti i Dhjatës së Vjetër dominikani ati De Vaux pranon se, përveç në Bibël, nuk ka mundësi të gjenden „të dhëna të qarta për patriarkitë hebraike, për periudhën e kaluar në Egjipt ose uzurpimin e Kananit. Përveç kësaj, dyshohet se disa tekste të reja do të mund ta ndriçonin më tepër këtë çështje”.36
Kështu që tema „e premtimit” të tokës së Palestinës paraqitet vetën në tekstet e atyre që gëzojnë të drejtë të shërbehen me atë premtim. Në shekullin e kaluar disa komentatorë të Letrave të Shenjta kanë ardhur deri te përfundimet më radikale, për çka do të bëhet fjalë më vonë, kur do të diskutojmë për „tokën e premtuar” (Von Rad, Thompson, Van Seters, Albert de Pury...).
Sapo ta ndërpresim kënaqjen tonë me pranimin e pjesëve „historike” të Dhajtës së Vjetër në mënyrë jokritike, perceptimi i parë i cili na imponohet është se historia e hebrenjëve jo vetëm që nuk përfaqëson „qendrën” e historisë botërore, gjë që pohojnë tezat e sionizmit politik të cilat i ka përvetësuar edhe njëfarë katekezë krishtere, por në asnjë epokë të vet nuk paraqitet ndryshe nga historia e perandorive të mëdha siç kanë qenë ajo mezopotamike, hitite ose egjiptiane.
Po qe se e lëmë anash arkeologjinë, e cila dëshmon se më tepër se dhjetë mijë vjet njeriu është i pranishëm në regjionin i cili i përgjigjet Palestinës, edhe pse kufizohemi në periudhën historike për të cilën ekzistojnë dokumente të shkruara, në mënyrë skematike mund të dallojmë:
1) Kohën e hershme të bronzit, e cila vazhdon deri në mileniumin e tretë para erës së re. Nga kjo periudhë ekzistojnë argumente (sidomos pas zbulimit të teksteve të Eblës, në vitin 1976) për ekzistimin e qytetërimit të madh urbanistik në Kanan, të cilin e kanë përbërë popujt e gjuhëve semite-perëndimore, ku bëjnë pjesë gjuha aramite dhe hebraike.
2) Periudhën (2200-1900) të cilën e karakterizon dyndja e nomadëve.
3) Faza e re e urbanizimit (1900-1550) në kohën e mesme të bronzit.
4) Prej gjysmës së shekullit XVI para erës së re këtë regjion e dominon Egjipti: faraonët e 18 dinastive e shndërruan Palestinën në zonë kufitare egjiptiane.

Territori në zemër të „gjysmëhënës pjellore”, i cili shtrihet prej Nilit deri tek Eufrati, është regjioni nëpër të cilin kanë kaluar bashkësi të ndryshme njerëzish dhe aty janë përzier. Kur nomadët ose gjysmënomadët e Mesopotamisë ose Transjordanisë, të cilët tashmë ishin në rrugë ta lënë mënyrën e jetesës nomade, arritën - gjatë shpërnguljeve të tyre sezonale - në Kanan në fillim të mileniumit të dytë para erës së re, pra, në kohën e hershme të bronzit, aty janë takuar me kanitët, të cilët
36 R. De Vaux, O. P., The Early History of Israel, Londër 1978, fletorja 1, f. 156.

kahmoti e kishin bërë Kananin atdhe të vetin dhe kishin qytetërim të urbanizuar, kurse kah fundi i mileniumit të dytë para erës së re ishin në prag të pranojnë përdorimin e hekurit dhe praksën e shkrimit alfabetik.
„Hebrenjtë”, përkundër skemës tradicionale të Biblës, para depërtimeve nomade në Kanan nuk kanë përbërë bashkësi të veçantë etnike. Ata kanë prezentuar konfederatën e grupeve të ndryshme etnike dhe kanë qenë vetëm një nga elementet e migrimeve të mëdha nomade (sipas atit De Vaux, amoritë ose aramitë).
Disa prej këtyre fiseve nomade janë vendosur në Kanan, përderisa të tjerët kanë vazhduar rrugën drejt Egjiptit. Të parët (në mesin e të cilëve kanë qenë edhe ata të cilët më vonë do të quhen hebrenjë) prej kanitëve e përvetësuan gjuhën, shkrimin dhe religjionin, derisa nuk u nisën sërish, rreth vitit 1400, mbase duke ndjekur pushtuesit hyksosë, për të kërkuar kullosa në Egjipt.
Kur hyksosët u dëbuan nga Egjipti, ata të cilët me siguri arritën bashkë me ta dhe gëzonin status të privilegjuar dhe mbrojtjen e tyre janë konsideruar „bashkëpunëtorë” të tyre dhe iu janë nënshtruar shtypjeve të tmerrshme dhe mënyrës së rëndë jetësore. Këta njerëz të prirur për rebelim, të cilët ishin vendosur në zonat kufitare dhe nuk përfaqësonin ndonjë grup etnikumi, por më tepër një kategori njerëzish me disponim armiqësor ndaj faraonit, të quajtur apiru (nga e cila, sipas mendimit të atit De Vaux, me siguri rrjedh fjala „hebrew”) u larguan nga Egjipti. Sigurisht lloji i këtillë i „egzoduseve” të autsajderëve të pakënaqur do të ketë ndodhur mjaft shpesh dhe në mënyrë të zakonshme pasi që në kronikat egjiptiane asgjë nuk përmendet për këtë „incident”, bile as në raportet e rojeve kufitare, edhe pse raportet e tilla ekzistojnë prej shekullit XIX para erës së re e këndej.
„Burimet” që i kemi në disponim për këtë ndodhi, krahas atyre nga Dhjata e Vjetër, mund të numërohen në gishtat e njërës dorë. Përmendja më e hershme e emrit „Izrael” paraqitet në një pllakë guri të ngritur mbi vorr nga periudha rreth vitit 1225, në të cilën përkujtohet fitorja e faraonit Memeptah. Aty thuhet duke mos përmendur hollësitë se ai, kur i ka pushtuar qytetet në Palestinë, e ka zhdukur edhe „Izraelin”. „Izraeli është zhdukur, fisi i tij më nuk ekziston”. Ky tekst nuk përmend asgjë më tepër për Izraelin.37
Mëpastaj, katërqind tabelëza argjili të cilat janë zbuluar prej vitit 1887 e këndej ne Tel-el-Amarn, kryeqytet i faraonit Amenophis IV (Akhenaton, 1375-1358) përmbajnë shënime të cilat dëshmojnë për korenspondencën midis faraonit dhe princërve vasalë të Palestinës dhe Sirisë. Në to nuk ka kurrfarë gjurme për Izraelin, por japin të dhëna interesante për qytetet-shtetet e Kananit dhe rivalitetin e tyre.
Nga gjurmët e dobëta për Izraelin të cilat i gjejmë në historitë e popujve të tjerë vijmë deri në dy përfundime:
I pari, popullit hebre nuk është e mundur t’i përshkruhet „e drejta e pushtuesit të parë” si „e drejtë historike”. Kur fiset e tyre, me valën e aramitëve, arritën në Palestinë, aty i gjetën „vendasët” kanitë, hititë (rreth Hebronit, themelues të të cilit kanë qenë ata), amonitë (rreth Amanit), moabitë (në lindje të Detit të Vdekur) dhe edomitë (në juglindje). Njëkohësisht, nga Detit Egje arriti edhe një popull, filistinët, të cilët u vendosën midis Mount-Carmelit dhe shkretëtirës. Andaj, ata të cilët sot quhen palestinezë nuk e kanë prejardhjen vetëm prej arabëve. Arabët në një numër shumë të vogël arritën në shekullin VII të erës së re, e kthyen në Islam pjesën më të madhe të popullatës (duke përfshirë aty edhe izraelitët), u shkrinë me ta me anë të martesave të përziera dhe e futën gjuhën e tyre. Paraqitja e arabëve në Palestinë në shekullin VII ka
37 „Kjo nuk ka mund të bëjë fjalë për tërë Izraelin, do të thotë për krejt 12 fiset e tij, sepse ‘Izraeli i tërë’ nuk ka qenë as i konstituar në atë kohë. Prandaj kjo është dashur të bëjë fjalë për Izraelin në një kuptim shumë të ngushtë” (Po aty, fletorja 1, f. 390).

qenë shumë më tepër fenomen kulturor se sa etnik. Palestinezët e kanë prejardhjen prej kanitëve vendës të cilët kanë qenë të vendosur në Palestinë më së paku qysh para pesë mijë vjetësh (prej fillimit të epokës historike), Filistinëve (të cilët vendit ia dhanë emrin Palestinë - në gjuhën arabe, Filastin), por edhe prej persianëve, grekëve, romakëve, arabëve dhe turqve, të cilët, pas babilonasve, hititëve dhe egjiptianëve, vazhdimisht e pushtonin vendin. „Pushtuesit e parë” të vendit janë ata palestinezë të cilët banojnë në të që nga fillimi i historisë.
Përfundimi i dytë i cili imponohet nga historia e Palestinës është se hebrenjtë (apiru), kur arritën prej Egjiptit në shekullin XIII para erës së re dhe u vendosën në Palestinë, qoftë me anë të depërtimit gradual ose pushtimit (kësaj do t’i kthehemi më vonë kur do të diskutojmë për rrëfimet biblike), kanë qenë vetëm njëri nga popujt pushtues (ku bëjnë pjesë babilonasit, hititët, egjiptianët, persianët, romakët, arabët, turqit, britanezët).
Tashmë pas vendosjes së tyre në Kanan, e ajo ka ndodhur përafërsisht në shekullin XIII, mund të bisedohet për popullin izraelit, i cili ka qenë vetëm një fis në lidhjen e fiseve me prejardhje të ndryshme etnike, dhe të thirremi në burime qofshin të jashtëm apo të brendshëm: pikësëpari për arsye se, siç u përmend më lartë, nuk ka kurrfarë burimi tjetër përpos Biblës i cili bën fjalë për periudhën para kësaj,38 e pastaj edhe për atë se asnjë tekst biblik nuk është përpiluar para periudhës së sundimit të Solomonit (shekulli 10). Versionet e para biblike kanë qenë të inspiruara nga preokupimet politike të asaj kohe (të nxitura qoftë nga entuziazmi ose krtika mbretërive, nga legjitimizimi i posedimit të pronës ose uzurpi i saj etj.) dhe janë bazuar në traditën gojore. Ata kanë qenë sikur forcat norvegjeze, vargjet homeriane, legjendat për mbretin Artur, gjenealogjitë heroike të griotsave afrikane, ose rrëfimet në tregimin e novelistëve arabë në të cilat, siç thotë ati De Vaux (op. cit., f. 182):
Emrat e vendeve ose emrat e grupeve përbrenda fisit si dhe mbiemrat e gjyshërve shpjegohen me etimologjinë e popullarizuar. Me anë të rrëfimeve dëshmohet e drejta e fisit për shfrytëzimin e ndonjë territori ose për gëzimin e ndonjë privilegji dhe në to rolin kryesor e loz ai grup të cilit i takon autori.
Nga analiza e teksteve biblike (sepse nuk posedojmë të tjerë) kuptojmë se rreth vitit një mijë para erës së re prijësi i një grupi (i cili në shekullin XVI era e re do të emërohej condottiereom) nga fisi hebre, në krye të mercenarëve filistinezë dhe kritianë, në mënyrë të shkathtë duke shfrytëzuar balancimin e forcave të dy „suprfuqive” të asaj kohe, Babilonit dhe Egjiptit, arriti të krijojë mbretëri dhe, me ndihmën e truprojës së kritianëve dhe filistinëve, arriti të kurorëzohet në Jerusalem, ku banorëve të deriatëhershëm, xhebuzitëve, iu lejoi të vazhdojnë edhe më tej të jetojnë. Prijësi i këtij grupi, Davidi, i cili komandimin e një të tretës së ushtrisë së vet ia besoi filistinit të quajtur Ittai prej Gathe, kurse në Transjordani në kohën e rebelimit të Absalomit pati përkrahjen e mbretit amonitas Shobit, as që synoi ta „hebreizojë” Kananin. Përkundrazi, krijoi shtetin multinacional, duke marrë nën mbrojtjen e vet popuj me prejardhje dhe besime të ndryshme. Stërgjyshja e tij ka qenë maobiçanase, dhe kur e kaploi një krizë e vështirë farefisin e vet e vëndoi nën mbrojtjen e mbretit të maobëve.
Atij një grua nga fisi hitit i lindi djalin Solomon, i cili e trashëgoi në fron dhe i cili bile edhe e zgjeroi karakterin e shtetit shumëkombësh.39
38 Do të marrim vetëm shembullin më të rëndësishëm: vetëm emri David dhe rrëfimi për të nuk paraqitet në asnjë burim tjetër përpos Biblës - as në tekste e as në mbeturinat arkeologjike.
39 Është interesantë të vërehet se në bazë të ligjit të shtetit të sotshëm Izrael, sipas të cilit dikush është hebre vetëm po qe se e ka nënën hebreje ose po qe se e ka pranuar besimin hebraik, mbreti Solomon nuk do të konsiderohej hebre as që do të mund të shfrytëzonte „ligjin për kthim”. E para, Për

shkak se nëna e tij nuk ka qenë hebreje, por pjesëtare e hitittëve. Kurse e dyta, për shkak se asnjë rabin ortodoks, i cili është i autorizuar ta vërtetojë kthimin nuk do të pranonte ta kthejë njeriun i cili në Jerusalem ka ngritur altare për zotrat e konkubinëve të tij nga Egjipti, Edoma, Maoba, Sidona etj. E njëjta gjë do të vlente edhe për Savlin, nëna e të cilit ka qenë kanitase si dhe për mbretin David, stërgjyshja e të cilit Ruthi ka qenë maobitanase.
Pas vdekjes së Solomonit, mbretëria e Davidit është ndarë në Izrael pjesa veriore dhe në Judejë pjesa jugore. Në vitin 721 para erës së re asirianët e pushtuan Izraelin, kurse në vitin 587 Judejën e nënshtruan babilonasit. Njerëzit autoritativë të vendit i detyruan të migrojnë. Kur e mori mbreti persian Kiri Babilonin, iu lejoi të migruarve të kthehen (edhe pse pjesa dërmuese e tyre dëshironin të qëndrojnë në Babilon). Pas kësaj hebrenjtë vazhdimisht kanë jetuar nën sundimin e persianëve, grekëve dhe romakëve deri në kryengritjen e makabejëve në shekullin II para erës së re, e cila ka qenë e drejtuar kundër Antiochus Epiphanesit, ithtar i Aleksandrit nga dinastia seleukoviq. Pas luftës njëzetvjeçare makabejët themeluan dinastinë e hazmoneanëve. Ajo u shkatërrua për shkak të konflikteve të brendshme. Në vitin 63 para erës së re Pompeji e pushtoi Palestinën dhe e bëri monarki vasale nën sundimin Irod, kështu që u bë provincë romake. Të dy kryengritjet kundër okupatorit romak njëra në vitn 70, e tjetra në vitin 135 era e re, u shuajtën. Pas shuarjes së kryengritjes së dytë, të cilën e udhëhoqi Bar Kokhbi, tempulli i shenjtë u rrënua. Populli hebre u shpërnda në të gjitha anët e Mediteranit. Në Palestinë u ndërpre qenia i bashkësisë hebraike.
Benjamini prej Tolede, pelegrini hebraik, me rastin e vizitës së Jerusalemit në vitin 1170 ka gjetur në krejt Palestinën vetëm 1.440 hebrenjë. Nahmanidesi në vitin 1267 ka takuar vetëm dy familje hebreje në Jerusalem.
Përderisa kryqtarët me rastin e pushtimit të Jerusalemit në vitin 1099 i dogjën hebrenjtë në sinagogë, Salahudini, pasi e çliroi qytetin, iu lejoi hebrenjve të kthehen.
Hebrenjtë janë kthyer në Palestinë vetëm për shkak të keqtrajtimeve që kanë përjetuar nëpër vendet e tjera, e jo nga malli që kanë pasur për „atdheun e praetërve të tyre”. Në shekullin XV ndër të parët që u kthyen në Palestinë ishin hebrenjtë e Spanjës, të cilët nuk kishin kurrfarë nevoje të migrojnë gjatë tetë shekujsh koekzistence me arabët, por kanë ikur nga mostoleranca e inkuizicionit dhe „mbretërve më katolikë se katolikët”. Vetëm një numër i vogël i hebrenjve të Spanjës arriti në Palestinë. Pjesa dërmuese e tyre gjeti strehim në Francë, Holandë, Itali, Egjipt, Qipër apo në Ballkan. Në vitin 1845 në Palestinë prej gjithsejt 350 mijë banorëve sa ka pasur, vetëm 12 mijë kanë qenë hebrenj, kurse më 1880 ka pasur 25 mijë hebrenj prej popullatës së përgjithshme e cila ka numëruar 500 mijë. Përndjekjet të cilat filluan në vitin 1882 në Rusi shkaktuan valë të reja të kolonizimeve në Palestinë, pas tyre vazhduan valët e të migruarve nga Polonia dhe Rumunia.
Duke arritur tash te momenti kur, pas publikimit të librit të Theodor Herzlit, The Jewish State (Shteti hebraik), 1896, filloi të zgjerohet sionizmi politik, duhet ta përfundojmë problemin e të ashtuquajturave „të drejtat historike” që të mund t’i konceptojmë motivimet e reja të kësaj lëvizjeje.
Hebrenjtë jo vetëm që nuk kanë qenë „banorët” e parë të Palestinës, por nuk kanë qenë asgjë më tepër se një komponentë e përzierjeve të shumë popujve në „gjysmëhënën pjellore”. Nuk kanë kurrfarë baze të gëzojnë të drejtën në vendin e jashtëzakonshëm gjatë kësaj historie të gjatë. Sionizmi politik merr pjesë në ndryshimin e fakteve dhe manipulimin sistematik kur në tekstet shkollore izraelite dhe në propagandën për botën e jashtme i thekson si të rëndësishme për historinë e Palestinës vetëm ato pak momente kur hebrenjtë në të kanë lozur njëfarë roli. Momentet e tilla janë:

1) Uzurpimi fisnor i tokës Kanan në kohën e Joshuit, të cilën tektset biblike të shekullit X e vendosin në shekullin XIII para erës së re. Teologët e shekullit VI, të cilët disa qindra vjet pas ngjarjes së cekur sërish e kanë shkruar historinë, e kanë shndërruar këtë invadim në „luftë të shenjtë”, duke mbajtur llogari për caqet e caktuara politike. (Për këtë më tepër do të bëhet fjalë kur do të merremi me mitologjinë fetare të sionizmit si plotësim i mitologjisë hostorike).
2) 73 vjetët e sundimit të Davidit dhe Solomonit.
3) Migrimi në Babilon dhe kthimi prej migracionit.
4) Më në fund, kryengritjet kundër pushtetit romak në periudhat prej vitit 66 dëri më 70 dhe prej vitit 132 deri më 135.

E tërë pjesa tjetër e historisë së Palestinës është fshirë sikur, gjatë dy mijë vjetëve, krejt prej mileniumit të tretë e deri tek ardhja e hebrenjve, nuk ka ndodhur asgjë në atë vend, sikur gati as gjatë dy mileniumeve të ardhshëm që nga filli i kryengriyjes së Bara Kokhabit, 135 era e re, e deri në krijimin e shtetit Izrael 1948!
Pra, miti thelbësor historik është krijuar ashtu që historitë e gjata pesë mijë vjeçare në mënyrë arbitrare janë mbajtur vetëm në disa epizoda: migrimi i hebrenjve, në mesin e aq shumë migrimeve tjera; mbretëria e Davidit, në mesin e aq shumë mbretërive tjera; ose kryengritjet e makabejëve ose Bara Kokhabit, prej të gjitha kryengritjeve tjera nga të cilat vëlon historia.
Historia e Palestinës e cila mësohet nëpër shkollat e shtetit Izrael është vepër e falsifikuesve. Por, edhe „historia e shenjtë” të cilën e mësojnë edhe katekizmi katolik edhe shkollat javore protestante, duke iu përmbajtur Biblës dhe duke e injoruar historinë e vërtetë të Lindjes së lashtë, me paqëllim e ndihmojnë propagandën e sionizmit politik dhe përgatisin miliona të krishterë në mbarë botën që, mitologjinë e cila është shkatërruese për popullin palestinez dhe paqen botërore, ta pranojnë si të vërtetë. Sepse, kjo mitologji i shërben sionizmit politik si themel për pretendime, agresione dhe aneksime territoriale.
Sionistët këtij falsifikimi fillestar të të vërtetës ia shtojnë edhe dy mite historike:
1) Ata duke shndërruar Palestinën në shkretëtirë historike (në përjashtim në periudhave kur ata kanë qenë aty), e transformojnë atë në shkretëtirë gjeografike: „Jepjani tokën e pabanuar me popull popullit pa tokë”, është i njohur formulimi i Izrael Zangwillit.40
2) Sionizmi (sikur antisemitë) pasi që e zhduku kuntinuitetin historik të tokës palestineze, krijoi kontinuitetin racor dhe racistik të „popullit hebraik” duke trilluar gjenealogjitë dhe duke refuzuar asimilimin me qëllim për të arsyetuar kthimin tokës së „stërgjyshërve” të këtij populli - sikur të jenë „hebrenjtë” e sotshëm pasardhës dhe trashëgimtarë natyror të izraelitëve nga kohërat biblike dhe sikur ata përfundimisht në këtë mënyrë të përmbushin dëshirën e kahmotshme dhe të përhershme të të gjithë bashkësive botërore „hebraike”.

Në vazhdim do t’i analizojmë këta dy mitologji historike.
1. Miti mbi „shkretëtirën”
Kur shteti hebraik i Herzlit (The Jewish State) në vitin 1896 e definoi qartë dhe haptas sionizmin politik, filloi të injorohet plotësisht prania e popullit palestinez. Kjo prani ka mbetur e papërmendur edhe në librin e Herzlit edhe në kuvendet konstituitive
40 Izrael Zangwilli, The Return to Palestine, New Liberal Review, dhjetor 1901, f. 672. (Palestina është tokë e pabanuar me popull; hebrenjtë janë popull pa tokë).

të lëvizjes botërore sioniste. Mosekzistimi i popullit palestinez është njëra nga postulatet themelore të sionizmit dhe është në rrënjë të të gjitha krimeve të mëvonshme. Zonjusha Golda Meir, në Sunday Timesu të 15 qershorit të vitit 1969 ka thënë: „Thelbi qëndron në atë se palestinezët nuk kanë ekzistuar. Kjo nuk është njësoj sikur të kishte ekzistuar populli palestinez, e ne pastaj të kishim ardhë, ta kishim larguar dhe ta kishim uzurpuar tëkën e tij. Ata nuk kanë ekzistuar”.
Po qe se palestinezët nuk ekzistojnë, kurse në anën tjetër bëjnë rezistencë, ky popull i „paparanishëm por i pranishëm” duhet patjetër ose të dëbohet ose të zhduket, pikërisht ashtu siç u ka ndodhur indianëve me ardhjen e kolonizatorëve në Amerikë.
Kur Einsteini e ka pyetur Weizmannin derisa ai ishte njëri nga prijësit e lëvizjes botërore sioniste: „Çka do të ndodh me arabët po qe se Palestina do t’u jepet hebrenjëve?”, Weizmanni iu përgjigj: „Çfarë arabësh? Ata nuk luajnë kurrfarë roli të rëndësishëm”.41
Profesor Ben-Sion Dinuri, ministri i parë i arsimit në shtetin Izrael dhe shok i afërt i themeluesit të shtetit, David Ben-Gurionit, në hyrje të veprës së tij History of the Haganah, në botim të organizatës botërore sioniste, ka shkruar: „Në vendin tonë ka vend vetëm për hebrenjtë. Do t’iu themi arabëve: Dilni! Nëse nuk pajtohen dhe bëjnë rezistencë, do t’i dëbojmë me forcë”.
Joseph Weitzi, ish drejtor i Zyrës për popullëzim pranë agjencisë hebraike, në vitin 1940 ka shkruar: „Ne duhet patjetër ta kemi të qartë se nuk ka vend në të njëjtën kohë për të dy popujt në këtë tokë... Zgjidhje e vetme është Eretz Izraeli, bile Izraeli Perëndimor pa arabë, dhe prandaj mbetet vetëm shpërngulja e arabëve prej këtu në vendet fqinje”.42
Sidoqoftë, realiteti ka qenë krejtësisht ndryshe. Pas deklaratës së Balfourit në vitin 1917, pas 20 vjetëve të sionizmit politik dhe të propagandës së tij për „kthim”, pas valëve të para të emigrantëve hebrenj të cilët iknin nga përndjekjet në Rusi, Poloni dhe Rumuni, sipas regjistrimit të cilin e përfunduan britanezët më 31 dhjetor të vitit 1922, në Palestinë ka pasur gjithsejt 757 mijë banorë, prej të cilëve 663 mijë kanë qenë arabë (590 mijë muslimanë dhe 73 mijë të krishterë) dhe 83 mijë hebrenj, do të thotë 88 përqind të popullatës e kanë përbërë arabët, kurse 11 përqind hebrenjtë. Duhet theksuar se kjo „shkretëtirë” e ashtuquajtur ka qenë eksportues i drithit dhe frutave të citrusit.
Në vitin 1891, njëri nga sionistët e parë, Asher Ginzbergu ( i cili ka përdorur pseudonimin Ahad Ha’am) pasi që ia bëri një vizitë Palestinës, ka shkruar: „Ne nga jashtë jemi mësuar të besojmë se Palestina është gati plotësisht e shkretë: vetëm shkretëtirë lakuriqe në të cilën mund të blehet toka sipas dëshirës. Gjërat nuk qëndrojnë ashtu, por ndryshe. Në mbarë territorin vështirë është të gjendet tokë pune e cila nuk është e punuar…” Vendet e vetme të cilat nuk janë kultivuar, siç ka theksuar ai vetë, janë dinat ranore dhe bregoret gurore, ku asgjë nuk kultivohet përveç pemëve edhe atë pas shumë pune të mundimshme në spastrimin dhe mbushjen e vendit me dhe.43
Në të vërtetë, para ardhjes së sionistëve „beduinët” (në realitet, bujqit) kanë eksportuar 300 mijë tonë drith në vit; zona e kultivuar me pemishteve që ishte pronë e arabëve e dyfishoi eksportimin në mes viteve 1921 dhe 1942; prozhmet ku janë
41 Ka cituar Alfred Lilienthalin, The Zionist Connection, New York 1978, f. 341.
42 Davari, 29 shtator 1967. E ka ctuar Noam Chomsky, Israeli Jews and Palestinian Arabs, Holy Cross Quarterly, në verë të vitit 1972. (Është ribotuar në veprën e Chomskit, Peace in the Middle East, Londër 1975, f. 94).
43 Ahad Ha’ami, Complete Works (në gjuhën hebraike), Tel-Aviv, Devir Publishing House, dhe Jerusalemi, The Hebrew Publishing House, botimi i tetë.

kultivuar drunjtë e portokajve dhe citruset e tjera shtatëfish janë shtuar në periudhën në mes viteve 1922 dhe 1947; prodhimtaria e perimeve dhjetëfish ka qenë më e madhe në vitin 1938 se sa në vitin 1922.
Po qe se merren parasysh vetëm frutat e citrusit, në raportin e Peelit, sekretar shtetëror për kolonitë, që ia ka dorëzuar parlamentit britanez në vitin 1937, e i cili bazohet në rritjen rapide të pemishteve me portokaj në Palestinë, është vlerësuar se prodhuesit dhe eksportuesit 30 milionë sandukë me portokaj dimëror, sado që të pritej se do të rritej prodhimtaria botërore në dhjetë vitet e ardhshme, do të përfaqësoheshin me këtë rend:
Palestina: 15.000.000 sandukë
SHBAT-të: 7.000.000 sandukë
Spanja: 5.000.000 sandukë
(Qiproja, Egjipti, Algjeria etj.): 3.000.000 sandukë.
Ky „projekt” dhe të dhënat në të cilat është bazuar ai mund të gjenden në raportin e Peelit, kreu 8, paragrafi 9, f. 214.
Po qe se merret parasysh përparimi i përgjithshëm që është realizuar në bujqësinë e të gjitha shteteve gjatë pesëdhjetë vjetëshit të fundit dhe asaj t’i shtohet shuma e jashtëzakonshme e „ndihmës” finansiare të cilën shteti e pranon nga vendi i huaj (për çka më tepër do të bëjmë fjalë në lidhje me finansimin e shtetit Izrael), është e qartë se në këtë fushë aspak nuk mund të bisedohet për „çudinë e quajtur Izrael”.
Miti mbi zbrazëtirën historike dhe gjeografike është dashur të shërbejë si pikënisje themelore e politikës sioniste në Izrael, me qëllim që t’i arsyetojë keqtrajtimet, grabitjet, represaliet për fushëveprimin dhe forcën e të cilave do të bëhet fjalë në faqet e ardhshme.
2. Miti mbi racën
Miti i dytë themelor historik i sionizmit bën fjalë mbi kontinuitetin e racës dhe mallin e përhershëm për kthim. Gjenealogjia e rrejshme ka për qëllim imponimin e besimit se të gjithë hebrenjtë e sotshëm të botës janë pasardhës të një „race” e cila, sipas urdhërit Hyjnor, me Abrahamin dhe patriarkët ka arritur en bloc në „tokën e premtuar” Kanan, pas kësaj ka ikur në Egjipt, që mëpastaj, me ndërmjetësimin e Zotit të vet, të lirohet nga robëria me shpërnguljen e çuditshme të cilën e ka udhëhequr Mojsiu rreth shekullit XIII, dhe e cila më në fund nën udhëheqjen e Joshuit e ka nënshtruar tokën „e premtuar”, duke e çrrënjosur, spas urdhërave të Zotit, popullatën vendase me qëllim që të ndërtojë mbretërinë e Davidit - që pas së gjithash të jetë e fituar dhe e dëbuar në migrim.
Në vitin 539 kur Kiri iu lejoi të internuarve të kthehen, dy njerëz të afërt të oborrit persian, prifti i lartë Nehemiu dhe qatibi e prifti Ezrai, nga meraku që të ruajnë pastërtinë e religjionit dhe racës së vet dhe t’i ikin shkrirjes së hebrenjve në ato popuj në mesin e të cilëve kanë jetuar, kanë përcaktuar ligje rigoroze të cilët i kanë ndaluar martesat me gratë që nuk janë hebreje dhe e kanë kodifikuar Ligjin i cili edhe më herët i është shpallur Mijsiut, duke instaluar pushtetin absolut priftëror.
Ligjet të cilët i janë dedikur ndasisë racore kanë qenë mjaft rigorozë: „Ndahuni prej njerëzve të këtij vendi dhe prej grave të huaja” (Ezrai, X, 11). Bashkëshortet prej popujve të huaj është dashur të përzihen në afat prej tre muajsh. Te Nehemiu (XIII, 3) lexojmë:
„Në atë kohë i kam parë hebrenjtë të cilët kanë qenë të matruar me gra nga fissi Acshdod, Amonit dhe Maobit. Fëmijët e tyre kanë folur më shumë në gjuhën e nënave të tyre dhe nuk kanë mundur të flasin në gjuhën hebreje. Kam bërë luftë

me ta dhe i kam mallkuar, disa prej tyre i kam dënuar, ua kam shkulur flokët dhe i kam shtyrë të betohen në Zot, duke iu thënë: ‘Ju nuk do t’ua sillni vajzat e tyre djemve tuaj as do t’ua jepni vajzat tuaja djemve të tyre, e as do t’i sillni vajzat e tyre për veten tuaj” (XIII, 23-25).
„Në këtë mënyrë e kam pastruar popullin prej të gjithë të huajve dhe kam caktuar reparte priftërinjsh dhe levitësh, çdonjërin me detyrë të veçantë” (XIII, 30).
Pra, hebreizmi, parimisht i ruajtur nga çdo ndikim i jashtëm, është dashur të bëhet i përjetshëm nën mbikqyrjen vigjilente të klerikëve të lartë.
Kur të analizojmë si e komenton sionizmi bashkëkohor Biblën parcialisht, me mitologji dhe në baza fisnore, do të shohim se ky version „zyrtar” i historisë hebreje, „legjenda e artë”, apologjetika në shërbim të qëllimeve të vërtetuar në mënyrë të qartë, paraqet elementin e tij kryesor.
Historia e këtillë i prezentohet edhe „diasporës”, hebrenjëve të shpërndarë nëpër mjediset e mbarë popujve të botë, në të cilën për bashkësitë bebreje, sipas mendimit të sionistit, çdoherë dhe çdokund të përndjekura, thuhet se e kanë ruajtur shpresën mesiane për t’u „kthyer” në „tokën e premtuar” të cilën vetëm përkohësisht e kanë humbur.
Prandaj vetëm ata prej të gjithë popujve të botës janë trashëgimtarë të „popullit priftëror”, të obliguar me misionin hyjnor që me anë të vuajtjeve dhe besimit të paluhatshëm të dëshmojnë cakun themelor të Zotit. Për këtë arsye, historia e tërë njerëzisë rrotullohet rreth fatit të këtij populli.
Më vonë do të shohim se si sionizmi i sotshëm politik e ka „sekularizuar” këtë skemë që bile edhe para atyre (edhe në shtetin Izrael edhe në „diasporë”) të cilët më nuk e rrëfejnë besimin hebraik t’i arsyetojë disa forma të forcës politike.
Para se të kalojmë në polemikën mbi komentimin e gabuar themelor teologjik që është bazë e ideologjise sioniste, me temat e „premtimit” me të cilat fitohet „e drejta Hyjnore” në tokën e Palestinës dhe „të zgjedhjes” së popullit hebre e cila i lejon që në emër të asaj „të drejte Hyjnore” t’i shkelë të gjitha të drejtat njerëzore të atyre që me vite jetojnë dhe veprojnë në Palestinë, do t’i shqyrtojmë dy mitologji ndihmëse: mitin mbi „racën hebreje” dhe mitin mbi mallin e përherhsëm për kthim.
Nocioni „racë” është shpikje e Evropës së shekkullit XIX, e cila që të gjejë arsyetim për udhëheqje koloniale të Perëndimit, me vetdëshirë e ka ndryshuar dallimin midis grupeve linguistike në nocion të dallimit biologjik dhe, para së gjithash, në kierarki midis ndarjeve të mëdha etnike të njerëzimit.
Para se ky mit tragjik të zhvillohet, sidomos me anë të komentimeve të çmendura të kont Joseph-Arthur de Gobineauit në veprën e tij me titull Essay on the Inequality of the Races of Monkind (Ese mbi pabarazinë e racave njerëzore), në vitin 1853, më afër nocionit racë ka qenë koncepti fisnor i bashkësisë për nga gjaku, „i arsyetuar” në të gjitha qytetërimet me projektimin mitologjik të stërgjyshit të përbashkët, heroit „eponimik” të fisit ose me gjenealogji legjendare siç e gjejmë tek indianët amerikanë ose në Eneidë (poemën e Virgjilit) dhe në Dhjatën e Vjetër. Megjithatë, perceptimi i këtillë nuk ka pasur domethënien e „racës” në kuptimin e fjalës që ka fituar në Evropë në shekullin XIX, në të vërtetë, kuptimin e disa grupimeve të mëdha të qenieve njerëzore. Me të janë nënkuptuar individët me prejardhje të njëjtë në bashkësi të vogla fisnore ose në shtresa të veçanta shoqërore. Në gjuhën frenge të shekullit XVI, për shembull, dinastia e caktuar mbretërore është quajtur „race”, kurse në shekullin XVIII, fisni trashëgimtare, „de race”, e vënë përballë aristokratëve të sapoformuar, të cilët nuk kamë pasur gjenealogji.
Tashmë në shekullin XVIII, që shëmbullohet me Buffonin, u paraqit ideja mbi yrnekun origjinal të njerëzimit, për racën e bardhë, e cila gjithë e më shumë po

„degjenerohet” me largimin e saj nga brezi mesatar. Pastaj, në emër të „evolucionizmit” të lartë etnocentrik, Evropa, strumbullari kryesor i tij, filloi ashtu si përherë të kundrojë në popujt joperëndimorë si në popuj „primitivë” dhe t’i arsyetojë pushtimet kolonizuese të njeriut të bardhë si një formë drejt përhapjes së „progresit”. Nocioni i sotshëm „i pazhvillimisë” konceptin e kësaj hierarkie e bën të pavdekshëm, sipas së cilit model i shtegdaljes së njerëzimit është modeli i Perëndimit: ndonjë popull a është pak a shumë „i zhvilluar” mvaret prej asaj sa është afër këtij modeli. Levi-Straussi në Race et Histoire (Raca dhe historia) ashpër e sulmon etnocentrizmin e tillë dhe tregon se si vepron ai në varfërim, sepse e ndërpret dialogun në mes kulturave: „Gabim i vetëm i cili mund t’i shkaktojë vuajtje një bashkësie njerëzore dhe ta pengojë në përmbushjen e plotë të natyrës së vet është izolimi nga të tjerët”.44
Pseudoteoria mbi racën përherë ka shërbyer për arsyetimin e dominimit dhe dhunës. Shembull kulminant i saj është racizmi. Hitleri në Mein Kampf i akuzon jehuditë se „kanë sjellë zezakë në rajonin e Rajnës me qëllim të kryqëzimit të racës së bardhë të cilën ata e urrejnë”, duke pohuar se „jehuditë e helmojnë gjakun e të tjerëve, por e ruajnë të vetin nga falsifikimi”.
Patjetër duhet theksuar se Hitleri, nga zgjidhjet e tjera të mundshme, u përcaktua të imitojë therorinë e vet. Ligjdhënësi i cili i publikoi ligjet e përgjakur nirnberiane, në preambullë thekson se e kanë frymëzuar vendimet e para historike, të cilat, për të ruajtur pastërtinë e racës, i sollën Ezrai dhe Nehemiu.
Këtu nuk bëhet fjalë vetëm për historinë e lashtë ose arkeologjinë, sepse sipas traditës së rabinëve, ligji themelor i shtetit të sotshëm izraelit i definon „hebrenjtë” pikërisht ashtu si kanë kërkuar Ezrai dhe Nehemiu dhe si është konstatuar me ligjet raciste nirnberiane. Hebre është njeriu i cili ka lind prej nënës hebraike (kriter racor) ose e ka pranuar besimin hebraik (kriter teokratik).45 Personat e vetëm të cilët mund të kenë dobi prej ligjit për kthim dhe privilegje që rrjedhin prej tij, në shtetin Izrael, janë ata të cilët i plotësojnë kriteret në fjalë. Pra, këtu nuk bëhet fjalë vetëm për definimin racor, por edhe për diskriminimin racist, sepse, siç do të shohim, përkatësia njërit ose tjetrit grupacion etnik sjell ose privilegje ose nënrenditje.
Racizmi nuk ka baza shkencore. Nga këndvështrimi biologjik teoria e vjetër mbi „indeksin kranial” e cila bën dallimin midis „colichocephalousit” dhe „brachyephalousit” konsiderohet e pavlefshme. Gjnetika moderne sipas së cilës disa „gjene” drejtojnë cilësitë serologjike të gjakut, po ashtu, tregon se koncepti biologjik i racës është i papranueshëm.
????? Zanafilla (XI 18-27) shërben, sikur ligjet e tjera raciste, që të „arsyetojë” hierarkitë dhe dominimet. Tre djemtë e Noit, të cilët, pasi zbritën prej anijes, morën përsipër „të popullëzojnë tërë tokën”, duhej të konsideroheshin nismëtarë të aziatikëve (Shemi), evropianëve (Japheti) dhe afrikanëve (Hami). Këto të fundit kanë qenë të gjykuar në robëri dhe tirani. Në Mesjetën feudale Hami konsiderohej si stërgjysh i robërve, kurse Japheti si stërgjysh i zotërinjëve ?????? Semi si stërgjysh i priftërisë arriti në kulmin e shkallës????? Leon Poliakovi, në veprën The Aryan Mith (Mitologjia arianite), vëren se sipas traditës hebraike (??????), edhe pse ajo nuk thërret qartë në „racën”…46
Historia nuk ofron themel hiç më objektiv për nocionin racë se sa biologjia. Të thuhet se „jehuditë” janë „racë” tjetërfare nga raca „e popujve” tjerë, do të thotë, të krijosh mitologji, edhe atë mitologji që është e pranueshme edhe për antisemitët edhe
44 C. Levi-Straussi, Race and Victory në Structural Anthropology, fletorja 2, 1977, f. 356.
45 Shih:?????, Fundamental Lows of the State of Israel, New York, 19…., f. 156.
46 Leon Poliakovi, The Aryan Mith, Londër 1874, f. 327.

për sionistët. Antisemitizmi dhe sionizmi mbështeten në supozimin e njëjtë dhe çojnë drejt rezultateve të njëjta.
Ky supozim i përbashkët është besimi në njëfarë partikulariteti „hebraik” të cilin nuk mund ta asimilojnë popujt e tjerë, pa marrë parasysh se a ka ta bëjë me pasojat e „zgjedhshmërisë” ose „ekskluzivitetit”.
Rezultat edhe i qëndrimit të antisemitëve edhe sionistëve është konkludimi se „jehuditë” duhet patjetër të jenë të ndarë prej popujve tjerë dhe të mbledhur në një geto botërore, ky edhe ka qenë vazhdimisht qëllimi i antisemitëve.
Në realitet, asnjëherë nuk ka ekzistuar kurrfarë race hebraike përveçse në marritë e Hitlerit dhe në llomotitjet e sionistëve. Në çdo shkallë të historisë „jehuditë” kanë qenë pjesë përbërëse e grupeve më të mëdha etnike (të cilat, veç kësaj, nuk kanë qenë raca).
Nomadët ose barinjtë, të cilët patën hyrë në tokën Kenan dhe të cilët tashmë ishin në rrugë të pranonin jetën në vendstrehime të përhershme, kanë qenë aremitë, ardhacakë nga rajoni i Eufratit Verior, Transjordania ose Arabia, pra, „semitë”, mirëpo jo në bazë të gjakut, por në bazë të gjuhës, ashtu siç janë edhe arabët edhe izraelitët e sotshëm. Afërsia e gjuhës hebreje me atë arabe e vërteton këtë fakt.
Aparu dhe Habiru (hebrenj) të cilët dolën nga Egjypti (Exodus, Libri i dytë i Moisiut), kanë qenë vetëm kategori shoqërore (njerëz të skajshëm të shoqërisë, disidentë), e jo grup etnik.
Fiset të cilat depërtuan në Kenan në mnyrë paqesore ose me luftë, u përzinë edhe në aspektin kulturor edhe me anë të lidhjeve të gjakut me popullatën vendase. Këtë e dëshmuan disa shekuj më vonë ligjet racore të Ezrait dhe Nehemiut.
Mbretëria e Davidit dhe Solomonit ka qenë multinacionale dhe u ka ofruar mirëseardhje grupeve të huaja etnike dhe kultit të tyre religjioz.
Kur mbreti Kir u lejoi emigrantëve në Babilon që të „kthehen”, një pjesë e madhe e tyre mbeti në Mesopotami, ku tashmë i kishin lëshuar thellë rrënjët.
Në fund, kur romakët i dëbuan izraelitët pas rebelimit të Bar Kokhbeit dhe rebelimit të viteve të shtatëdhjeta të erës së re, këta shpesh angazhoheshin t’i kthejnë në fenë e tyre banorët të cilët u kishin ofruar strehim. Joseph Reinachi më 30 mars të vitit 1919,në Journal des Debats, shkruajti:
„Hebrenjtë e Palestinës përfaqësojnë vetëm një pakicë të vogël. Njësoj si të krishterët dhe muslimanët, hebrenjtë kanë qenë mjaft të zellshëm në kthimin e popujve tjerë në fenë e tyre. Para nismës së epokës kristiane hebrenjtë tashmë kishin kthyer në besimin monoteist të Moisiut shumë semitë tjerë (ose arabë), grekë, egjiptianë dhe romakë. As më vonë, jehuditë nuk kanë qenë më pak aktivë në përfitimin e besëndërruarve në Azi, në tërë Afrikën Veriore, në Itali, Spanjë dhe Gali. Në bashkësitë hebraike, të cilat i përmend Gregory prej Toursi në kronikat e tij, pa dyshim kanë dominuar besëndërruarit galianë dhe romakë. Në mesin e jehudive, të cilët Ferdinand Katoliku i dëboi prej Spanje dhe të cilët u vendosën në Itali, Francë, në Lindje dhe në Smirnë (Izmir), ka pasur shumë besëndërruar me prejardhje iberike. Pjesa dërmuese e jehudive rusë, polakë dhe galicianë janë pasardhës të Khazarit, popull tatar nga Rusia Jugore, të cilët me të madhe janë kthyer ne judaizëm në kohën e sundimit të Karlit të Madh. Të flasish për njëfarë race hebraike, don të thotë, ose të jesh i padishëm ose të jesh i pandershëm... Hebrenjtë kanë qenë vetëm një prej shumë fiseve arabe ose semite, të cilët u vendosën në Azinë Perëndimore”.
Përfundimi i Joseph Reinachit është i qartë: „Pasi që nuk ekziston as racë hebreje as komb hebre, por vetëm religjion hebraik, sionizmi vërtet është marrëzi - gabim i trefishtë: historik, arkeologjik dhe etnik”.

Maxime Rodinsoni e vërteton pikëpamjen e Reinachit me saktësi edhe më të madhe shkencore:
„Është fare e mundshme që të ashtuquajturit banorë arabë të Palestinës (të cilët, më në fund, kur bëhet fjalë për shumicën, u bënë arabë), kanë shumë më tepër „gjak” jehudinjsh të vjetër - edhe antropologjia fizike këtë mundohet ta argumentojë se është e saktë - se sa shumë hebrenj të diasporës të cilët ekskluziviteti fetar në asnjë mënyrë nuk i ka penguar të absorbojnë konvertitë me prejardhje të ndryshme. Prosetilizmi hebraik shekuj me radhë ka qenë i rëndësishëm bile edhe në Evropën Perëndimore, kurse ka vazhduar në vendet e tjera brenda periudhave të gjata kohore. Në kuptimin historik, argumente të mjaftueshme janë: shteti hebraik i Arabisë Jugore në shekullin VI, shtetas të të cilit kanë qenë arabët jugor të konvertuar në judaizëm; shteti hebraik rus i Khazarit në Rusinë Juglindore prej shekullit VIII-X, të cilin e kanë përbërë turqit, finlandezo-hungarezët, e padyshim pjesërisht edhe sllavët; hebrenjtë e Kinës, të cilët plotësisht u „kinezizuan”; hebrenjtë e zi të Cochinit; hebrenjtë e Etiopisë etj. Edhe nga aspekti antropologjik, vështrimi i cilitdo tubim hebrenjsh me background tjetërfare mjafton që të na japë një pasqyrë për madhësinë e popujve tjerë”47
Nga ky trillim i historisë Thomas Kiermani ka formuluar përfundimin më të qartë: „Antropologët kanë ardhur në përfundim… se jehuditë evrolindor shpikësit e sionizmit kanë pak ose aspak lidhje biologjike me Palestinën”.48
٭ ٭ ٭
Që shqyrtimin për këto gjoja „të drejta historike” ta sjellim deri në fund, duhet marrë parasysh tre momente kyçe në krijimin e shtetit Izrael:
1) Deklaratën e Balfaurit, të përmbajtur në letrën dërguar baronit prej Rothschildi më 2. nëntor të vitit 1917:
„Qeveria e Lartëmadhërisë së Tij shikon me dashamirësi në themelimin e atdheut nacional të pupullit hebraik në Palestinë dhe do të bëjë përpjekje që ky qëllim të arrihet më lehtë, por të kuptohet qartë se me asgjë nuk ka t’iu shkilen të drejtat qytetare dhe fetare bashkësive ekzistuese johebreje në Palestië ose të drejtat dhe statusi politik i jehudive në cilindo shtet tjetër të botës”.
Edhe vetë Balfauri shpejt e kuptoi rrezikun. Më 19 shkurt i shkruajti Llojdi Georgerit: „Pikë e dobët e pozitës sonë, natyrisht është ajo se në rastin e Palestinës me dashje dhe me të drejtë nuk e pranojmë sentencën e vetpërcaktimit”. „Sikur të kërkonim mendimin e banorëve vendasë”, shtoi ai, „ato pa dyshim do të merrnin vendim antihebraik”.
Këtë e vërtetoi edhe raporti i Komisionit King-Crane, të cilin e dërgoi kryetari Vilson që të konstatojë „opcionet dhe dëshirat e banorëve në përgjithësi”. Në mesazhin mbi Palestinën të cilin anëtarët e Komisionit ia drejtuan kryetarit më 12 qershor, shkruan:
„Këtu banorët e vjetër, muslimanët dhe të krishterët, kanë një qëndrim të përbashkët dhe mjaft armiqësor ndaj migrimit ekstenziv hebraik ose synimeve që jehuditë të vënë pushtet mbi ta. Dyshojmë se këtu ndonjëri prej nëpunësve anglezë
47 Maxime Rodinsoni, Israel: A Colonial Settler Statel, New York 1973, fq. 79-80. Po ashtu, Ilan Halevin, La Question juive, Paris, Editions de Minuit 1981, fq 116-125, dhe shqyrtimin e tij për librin e Arthur Kostlerit mbi khazarët, The Thirteenth Tribe, Londër 1976.
48 Thomas Kiermani, The Arabs, Abacus Edition, 1975, f. 296.

ose amerikanë beson se realizimi i programit sionist është i mundshëm në ndonjë mënyrë tjetër përpos përkrahjes së forcave të mëdha ushtarake”.49
Komisioni, duke hudhur poshtë pjesën më të madhe të programit sionist, dha propozim që t’i jepet përkrahje bashkimit të Sirisë dhe Palestinës nën mandatin amerikan, duke siguruar vendbanime të kufizuara nacionale për hebrenjtë.
Arthur Koestleri në mënyrë të shkëlqyeshme e ka definuar atë që ka arritur Balfauri me deklaratën e tij: „Një popull solemnisht ia ka premtuar popullit tjetër tokën e popullit të tretë”.50
Me këtë deklaratë nisën të renditen njëra pas tjetrës rrenat e mëdha si udhërrëfues në shtetin Izrael dhe në veprimin e prijësve të tij: Jo vetëm që klauzola e deklaratës së Balfourit, për respektimin e të drejtave njerëzore „të bashkësive johebreje”, është vënë përherë në lojë, por edhe idenë të cilën e ka definuar libri i Bardhë britanez në vitin 1922 për „vendbanimin nacional hebraik” si një qendër prej ku do të përhapej kultura dhe religjioni hebraik ka qenë vetëm maskë pas së cilës është fshehur krijimi i shtetit sionist, më 26 shkurt të vitit1919 zotëri Cruzoni ka shkruar:
„Derisa Weizmanni ndoshta me vendlindjen nacionale ju flet njërën dhe derisa ju me të nënkuptoni diç tjetër, ai përgatitë krejtësisht diç të tretën. A ka në mend shtetin hebre, kombin hebre, nënshtrimin e banorëve arabë pushtetit hebre e të ngjashme. Planet e tija janë maskuar me shkathtësi, kurse do të tentojnë t’i realizojnë nën mburojën e tutorisë britaneze”.
Kjo është dyftyrësi e qartë e diplomacisë sioniste. Në mars të vitit 1921 Këshilli Nacional Hebraik i dërgoi Winston Churchilit një memorandum në të cilin thuhet se populli hebre „nuk mund të durojë dyshimet që t’ia mohojë të drejtat popullit tjetër”.
Golda Meiri, megjithatë, më 25 qershor të vitit 1969 në Kneset ka deklaruar të kundërtën: „Dëshiroj që në shtetin hebraik të vendosë shumica e hebrenjve, gjë e cila nuk mund të krijohet Brenda nate… Gjithmonë kam besuar se ky është thelbi i sionizmit”.
2) Vendimin për ndarjen e Palestinës, të cilin më 29 nëntor të vitit 1947 e aprovoi Kuvendi Gjeneral i KB.
Hebrenjtë atëherë përbënin 32 përqind të popullatës së përgjithshme të vendit dhe psedonin 5,6 përqind të tokës. Shtetit sionist iu nda 56 përqind e territorit me tokë më pjellore.
Votimi për planin e ndarjes ka qenë shkas i disa punëve të flliqta. Më 18 dhjetor të vitit 1947 anëtari i dhomës përfaqësuese të KB, Lawrence H. Smithi ia përkujtoi Kongresit atë çka ka ndodhur.
„Të kontrollojmë proçes verbalin që të shohim çka ka ndodhur në mbledhjen e Kuvendit të KB para votimit për ndarje: për aprovimin e rezolutës janë dashtë dy të tretat e votave. Kuvendi është dashtë të votojë dy herë dhe votimi në të dy rastet është shtyrë. Ekzistojnë raporte autentike se në ndërkohë përfaqësuesi i SHBA-ve në Kuvend dhe „zyrtarët e lartë të Washingtonit” u kanë bërë shumë presion përfaqësuesve të tre popujve të vegjël... Votat vendimtare për ndarje janë marrë prej Haitit, Liberisë dhe Filipineve. Këta vota kanë mjaftuar që të arrihet shumica e dy të tretave. Para saj, këta shtete e kanë kundërshtuar masën e përmendur... Presioni që e kanë bërë përfaqësuesit tonë, zyrtarët tonë, si dhe qytetarët privatë të SHBA-ve meriton çdo qortim”.51
Drow Pearsoni, në rubrikën e tij: Merry-Go-Round (Kali rrotullues), të 2 dhjetorit 1947, ka paraqiur hollësi të këtilla:
49 Hany Hawordi, The King-Crane Commission, Bejrut 1962, f.92.
50 Arthur Koestleri, Promise and Fulfilment, Londër 1949, f. 4.
51 U. S. Congressional Record, 18 dhjetor 1947, f. 1174.

„Harvey Firestoni, i cili posedon plantacione të kauçukut në Liberi, ka lidhë punë me qeverinë liberiane...”
Vetë kryetari Truman ia ekspozoi Ministrinë e punëve të jashtme presionit të pashembullt. Nënsekretari shtetëror, Sumner Wellesi, ka shkruar: „Shtëpia e Bardhë drejtpërdrejtë ka urdhëruar që te zyrtarët amerikanë të zbatohen të gjitha format e presionit të drejtëpërdrejtë ose të tërthortë në mënyrë që për një kohë të shkurtër të sigurohet shumica e nevojshme e votave”.52
Këtë e vërteton edhe James Forresti, sekretari i atëhershëm i Ministrisë së Mbrojtjes:
„Metodat të cilat i shfrytëzojnë njerëzit jasht organeve të pushtetit ekzekutiv, që të bëjnë zullum dhe presion te popujt e tjerë në Kuvendin Gjeneral, janë metoda skandaloze”.53
3) Okupimin e territorit, në zonën e cila u ishte ndarë arabëve, nga ana e trupave sionistë, ndërmjet vendimit për ndarje, të sjellur më 29 nëntor të vitit 1947 dhe mbarimit të vërtetë të mandatit britanez, më 15 maj të vitit 1948; shembuj për këtë janë Jaffa dhe Acra.
Në rrethanat e caktuara a mund t’iu zehet për të madhe palestinezëve dhe vendeve fqinje për atë pse nuk u pajtuan me padrejtësinë monstruoze „të aktit të kryer” dhe pse rrefuzuan „të pranojnë” shtetin sionist?
Megjithatë, shtetit sionist nuk i mjaftonte vetëm toka. Ai atë duhej ta pastronte nga popullata vendase që të krijohej koloni, por jo koloni e tipit tradicional që ka për qëllim eksploatimin e fuqisë punëtore të vendit, por koloni ardhacakësh të cilët do të duhej të zenin vendin e banorëve autoktonë.
Shteti sionist, për të realizuar këtë qëllim, u lëshua në atë që mund të thirret vetëm me një emër - terorizëm shtetëror, do të thotë, në pogrome54 të vërteta kundër popullatës palestineze. Shembull më i shprehur është Deir Yasini. Më 9 prill të vitit 1948, duke ndjekur shembullin e nacistëve në Oradour, trupat Irgune, me në krye Menachem Beginin, masakruan 254 vetë të këtij katundi - burra, gra, fëmijë dhe pleq.55 Në librin e tij, The Revolt, Begini shkruan se pa atë që u bë në Deir Yasin nuk do të ekzistonte shteti Izrael, dhe pastaj shton: „Në ndërkohë Haganahi ka kryer sulme të suksesshme në frontet e tjera… Arabët i ka kapur paniku dhe kanë ikur, duke bërtitë Deir Yasini! (f. 165).
Tashmë më 15 maj të vitit 1948, sekretari gjeneral i Ligës Arabe e ka informuar sekretarin gjeneral të KB, se shtetet arabe janë të detyruara të intervenojnë për të mbrojtur palestinezët.
Pas luftës së parë arabe-izraelite në vitin 1949, sionistët mbanin nën kontrollin e tyre 80 përqind të Palestinës, kurse 770 mijë palestinezë ishin të dëbuar nga vendi.
Kombet e Bashkuara emëruan ndërmjetësues, kont Folkea Bernadottein. Në raportin e tij të fundit, kont Bernadottei ka shkruar:
„Parimet e të drejtës elementare seriozisht do të lëndoheshin në qoftë se këtyre viktimave të pafajshme të konfliktit do t’iu mohohej e drejta e kthimit nëpër shtëpi në kohën kur migrantët hebrenj vazhdimisht arrijnë në Palestinë. T’iu mohohet kjo e drejtë, do të thotë, të përkrahet kërcënimi i shpërnguljeve permanente të
52 Sumner Wellesi, We Need not Fail, Boston 1948, f. 63.
53 The Forrestal Diaries, New York 1951, f. 63.
54 Pogrom, term anglisht që nënkupton: vrasjen e planifikuar të popullatës së pambrojtur .
55 Sa i përket masakrit në Deir Yasin është interesant të krahasohet versioni të cilin e ka rrëfyer Begini në librin e tij The Revolt, në botimin anglisht më 1951, dhe dëshmia e Jaxques de Reynierit, drejtor i misionit ndërkombëtar të Kryqit të Kuq në Jerusalem, në librin e tij më 1948 a Jerusalem (Neuchatel, Editions de la Baconniere 1950, ribotimi 1969, fq. 69-78).

migrantëve arabë të cilët shekuj me radhë kanë lëshuar rrënjët e tyre në këtë tokë”.
Ai i ka përshkruar „plaçkitjet, shkatërrimet dhe grabitjet me përmasa të mëdha” dhe „shembujt e zhdukjes së katundeve të cilët nuk kanë përfaqësuar kurrfarë caku ushtarak”.
Ky raport (document i KB, A.648, f. 14) u është paraqitur KB më 16 shtator të vitit 1948. Një ditë më vonë, më 17 shtator të vitit 1948, kont Bernadottei dhe ndihmësi i tij francez, pukovnik Seroti, u vranë në pjesën e Jerusalemit, e cila ka qenë nën okupimin sionist.
Qeveria izraelite, e ballafaquar me zemërimin e përgjithshëm botëror, e arrestoi udhëheqësin e grupit Stern Fridman-Yellin dhe e dënoi me pesë vjet burgim. Ai u amnestua në vitin 1950 dhe u zgjodh në Kneset. Në korrik të vitit 1971 Baruch Nadeli, njëri nga udhëheqësit e grupit Stern prej vitit 1948 kërkoi që t’i jepet mirënjohje nga se ka dhënë urdhër të kryhet masakri.56
Udhëheqësi sionist i shtetit Izrael lehtë mund të lozë rolin e Kombeve të Bashkuara, sepse shumica e anëtarëve të këtij trupi heshtazi kanë lejuar uzurpimin sionist të Palestinës.
Para valës së „dekolonizimit” më 1948, në Organizatën e KB, me shumicë, kanë dominuar fuqitë perëndimore. OKB, duke ua rrefuzuar arabëve të drejtën e vendosjes për fatin e vet, të cilët në atë kohë përbënin dy të tretat e popullatës palestineze, ka thyer Rezolutën e vet.
Në qoftë se gjërat vështrohen bile edhe vetëm nga aspekti juridik, shtrrohen një sërë pyetjesh.57 Vendimin për dobinë e ndarjes e ka sjellë Kuvendi Gjeneral, e jo Këshilli i Sigurimit. Andaj, kjo ka vlerë vetëm të rekomandimit, por jo edhe të vendimit të plotëfuqishëm. Veç kësaj, këtë ndarje nuk e kanë rrefuzuar vetëm palestinezët. Irguni i Beginit në atë kohë doli me deklaratë se një ndarje e tillë është e paligjshme dhe kurrë nuk do të përkrahet.
„Jerusalemi ka qenë dhe përherë do të mbetet kryeqyteti ynë. Eretz Izraeli sërish do t’i kthehet popullit izraelit. Krejt dhe përgjithmonë… Këto çka duhet të përgatitim nuk janë plane mbrojtëse lokale, por plane të gjera strategjike, edhe për të zmbrapsur sulmet edhe për të përgatitur ofensiva të armatës çlirimtare hebreje”.58
Ben-Gurioni vetë ka shkruar: „Derisa nuk kishin shkuar britanezët, në asnjë vendbanim hebraik, sado larg të ketë qenë