[QUOTE]Fillimisht postuar nga Odea:
[qb] .... dhe une fillova te qaj, simultaneously. (te me falni per kete por se mbaj mend fjalen ne shqip). [/qb][/QUOTE]simultaneously = njeheresh, njekohesisht...

Faleminderi Shqipe... :kiss:


Odea

L'Italia e una penisola bagnata dai albanesi

Me te teper se interesante eshte e lezetshme (po te mos e marresh seriozisht).

Budallalleqet dhe mekatet,gabimet dhe kopracia na pushtojne mendjen....
Jane kokeforte mekatet,dhe te dobta pendimet;
eshte djalli ai qe terheq fijet tona,dhe cdo dite nga nje hap i afrohemi ferrit.
Nga gjerat me te shpifura jemi te terhequr;
Por ne mes te cakenjve,te panterave,te ulkonjave,te akrepave,te gjarperinjve,te veseve tona te poshtra e te felliqura,njeri eshte akoma dhe me i keq,me i shemtuar me i korruptuar!
Eshte deshperimi!!! syri i kuq,i fryre i nje te qare te pavullneteshme.
E njeh o lexues,ate moster delikat-o lexues hipokrit-qe me ngjan kaq shume-o vellai im.

U perpoqa ne fakt ta perktheja. E bera, nuk me pelqeu, s'me ndillte si varianti origjinal..... :confused:
Vendosa ta postoj ashtu sic eshte. ... Brilliant. :wub: So much my style....


A Haunted House

by VIRGINIA WOOLF


Whatever hour you woke there was a door shutting. From room to room they went, hand in hand, lifting here, opening there, making sure--a ghostly couple.

"Here we left it," she said. And he added, "Oh, but here tool" "It's upstairs," she murmured. "And in the garden," he whispered. "Quietly," they said, "or we shall wake them."

But it wasn't that you woke us. Oh, no. "They're looking for it; they're drawing the curtain," one might say, and so read on a page or two. "Now they've found it,' one would be certain, stopping the pencil on the margin. And then, tired of reading, one might rise and see for oneself, the house all empty, the doors standing open, only the wood pigeons bubbling with content and the hum of the threshing machine sounding from the farm. "What did I come in here for? What did I want to find?" My hands were empty. "Perhaps its upstairs then?" The apples were in the loft. And so down again, the garden still as ever, only the book had slipped into the grass.

But they had found it in the drawing room. Not that one could ever see them. The windowpanes reflected apples, reflected roses; all the leaves were green in the glass. If they moved in the drawing room, the apple only turned its yellow side. Yet, the moment after, if the door was opened, spread about the floor, hung upon the walls, pendant from the ceiling--what? My hands were empty. The shadow of a thrush crossed the carpet; from the deepest wells of silence the wood pigeon drew its bubble of sound. "Safe, safe, safe" the pulse of the house beat softly. "The treasure buried; the room . . ." the pulse stopped short. Oh, was that the buried treasure?

A moment later the light had faded. Out in the garden then? But the trees spun darkness for a wandering beam of sun. So fine, so rare, coolly sunk beneath the surface the beam I sought always burned behind the glass. Death was the glass; death was between us, coming to the woman first, hundreds of years ago, leaving the house, sealing all the windows; the rooms were darkened. He left it, left her, went North, went East, saw the stars turned in the Southern sky; sought the house, found it dropped beneath the Downs. "Safe, safe, safe," the pulse of the house beat gladly. 'The Treasure yours."

The wind roars up the avenue. Trees stoop and bend this way and that. Moonbeams splash and spill wildly in the rain. But the beam of the lamp falls straight from the window. The candle burns stiff and still. Wandering through the house, opening the windows, whispering not to wake us, the ghostly couple seek their joy.

"Here we slept," she says. And he adds, "Kisses without number." "Waking in the morning--" "Silver between the trees--" "Upstairs--" 'In the garden--" "When summer came--" 'In winter snowtime--" "The doors go shutting far in the distance, gently knocking like the pulse of a heart.

Nearer they come, cease at the doorway. The wind falls, the rain slides silver down the glass. Our eyes darken, we hear no steps beside us; we see no lady spread her ghostly cloak. His hands shield the lantern. "Look," he breathes. "Sound asleep. Love upon their lips."

Stooping, holding their silver lamp above us, long they look and deeply. Long they pause. The wind drives straightly; the flame stoops slightly. Wild beams of moonlight cross both floor and wall, and, meeting, stain the faces bent; the faces pondering; the faces that search the sleepers and seek their hidden joy.

"Safe, safe, safe," the heart of the house beats proudly. "Long years--" he sighs. "Again you found me." "Here," she murmurs, "sleeping; in the garden reading; laughing, rolling apples in the loft. Here we left our treasure--" Stooping, their light lifts the lids upon my eyes. "Safe! safe! safe!" the pulse of the house beats wildly. Waking, I cry "Oh, is this your buried treasure? The light in the heart."

Woolf eshte magjepsese!

eniad e ke per detyra ta perkthesh! Nuk pranoj jo si pergjigje!!! :book:

Kush e ka perkthyer ne shqip?

[QUOTE]Fillimisht postuar nga alinos:
[qb] Woolf eshte magjepsese!

eniad e ke per detyra ta perkthesh! Nuk pranoj jo si pergjigje!!! :book: [/qb][/QUOTE]Aman Al, kjo eshte kaq e bukur e shkruar keshtu sa te merr frika te mendosh qe duhet te besh dicka po kaq te bukur ne gjuhen tende. However, I'll try. :kiss:

[QUOTE]Fillimisht postuar nga AnNA_S.Th.:
[qb] Kush e ka perkthyer ne shqip? [/qb][/QUOTE]Ana, kam pershtypjen se nuk eshte perkthyer ne shqip ky tregim.

Io non ti volevo uccidere !!!


“Il silenzio diventa lungo e vasto. Io mi metto a parlare,
debbo parlare. Mi rivolgo al morto e gli dico: “Compagno, io non ti volevo uccidere. Se tu saltassi un’altra volta qua dentro, io non ti ucciderei, purché anche tu fossi ragionevole. Ma prima tu eri per me solo un’idea, una formula di concetti nel mio cervello, che determinava quella risoluzione. Io ho pugnalato codesta formula.
Soltanto ora vedo che sei un uomo come me. Allora pensai alle tue bombe a mano, alla tua baionetta, alle tue armi; ora vedo la tua donna, il tuo volto, e quanto ci somigliamo. Perdonami, compagno! Noi vediamo queste cose sempre
troppo tardi. Perchè non ci hanno mai detto che voi siete poveri cani al par di noi, che le vostre mamme sono in angoscia per voi, come per noi le nostre, e che abbiamo lo stesso terrore, e la stessa morte e lo stesso patire... Perdonami,
compagno, come potevi tu essere mio nemico? Se gettiamo via queste armi e queste
uniformi, potresti essere mio fratello, come Kat, come Alberto. Prenditi venti anni della mia vita, compagno, e alzati; prendine di più, perché io non so che cosa ne potrò mai fare”.

ERICH MARIA REMARQUE, Niente di nuovo sul fronte occidentale

...
Katër vjetë këtu në këtë vend të huaj, dhe ai nuk kishte bërë asgjë përvec akumulimit të kujtimeve të lëna larg. Asgjë tjetër vizuale që ta merrte me vete prej këtu. Asgjë, vec ditëve me shi të imët dhe erë të ftohtë. Këto, nuk kishin shtuar asnjë lloj peshe në të. Këto vetëm kishin gërrmuar thellë brenda tij për të vendosur trastat e padukshme të vizioneve të lëna larg, në vendin e tij. Ditët, qenë të mbushura me punë pa kënaqësi profesioni dhe rrugë plot me njerëz që ecnin indiferentë, ashtu si ai.
...

Nga tregimi "I Ardhuri" / libri "Lista e Fundit" / autor Jorma Maria Loci.

Per problemet e koshiences,ligji i maxhiorances, nuk vlen.
GANDI.

Eshte interesante, por vepra te Kutelit ne Internet zor se gjen. Me vjen vertet keq, pasi eshte rrefimtari me i mire qe kemi. Sintakse e shkelqyer, fjalia rrjedh ne menyren me te natyrshme dhe nuk ke nevoje te mendosh e rimendosh se cfare eshte thene. Cdo gje hyn tek ti instiktivisht dhe te ben te ndjehesh shume mire. Sot dua te postoj nje nga tregimet me te mrekullueshme qe ai ka perkthyer. Kujtoj heren e pare kur e lexova... edhe sot ndiej te njejten dritherime, jo me shume per subjektin qe permban, sesa per mwnyren e jashtezakonshme ne te cilen eshte shqiperuar. Nejse, keto jane emocione personale, por, ndoshta, ata qe vertet e pelqejne letersine dhe gjuhen shqipe do te ndiejne te njejten gje .
Tregimi eshte pak i gjate, por te pakten ata qe duan te gjejne pune te Kutelit, do te gjejne tashme dicka me teper prej tij ne boten e internetit.

MITRUSH KUTELI

PËRRENJTË TEK LLAPASHITET TROFTA

Juve që ankoheni e thoni se njeriu s’ka ndjenja është mirë t’ju tregoj fatin e një mareshali të Napoleonit. Nuk do t’ja permendim fare emrin që të mos ngacmojmë historianët dhe pedantët.
Ky mareshal ishte ende i ri. Mbresa e faqes dhe leshrat pak si të përhime ja bënin fytyrën tërheqëse. Ishte errësuar nga vuajtjet dhe fushatat e luftrave.
Ushtarët e donin mareshalin: ky kish mbajtur bashkë me ‘ta peshën e luftrave. Flinte shpesh në fushë, pranë zjarrit, i mbështjellë me mantel dhe zgjohej nga klithma e ngjirur e trompetave. Pinte me ushtarët nga i njëjti pagur dhe mbante një uniformë të vjetër të pluhurosur.
Nuk kishte parë dhe nuk dinte gjë tjetër veçse marshime të lodhëshme dhe luftime. Nuk i kish shkuar kurrë në mëndje të përkulej mbi shalën e kalit dhe të pyeste fshatarët se si quhej bari që shkelte kali i tij ose nga çfarë gjë dalloheshin qytetet që kishin ngadhënjyer ushtarët e tij për lavdi të Francës. Luftrat e pareshtura e kishin bërë të rrinte gjithnjë i heshtur dhe të mos e përfillte jetën e vet.
Një dimri korpusi kalorës i mareshalit, që gjendej asohere në Lombardi, mori urdhër të hidhej menjëherë në Gjermani dhe të bashkohej me “Ushtrinë e madhe”.
Pas dymbëdhjetë ditësh korpusi u ndal për të kaluar natën në një qytezë të vogël gjermane. Malet e mbuluara me dëborë zbardhnin nëpër errësirë. Rreth e qark ngriheshin pyje ahu dhe vetëm yjtë xixëllonin lart në qiell në mes të shtangësis së përgjithëshme.
Mareshali qëndroi në një hotel. Pas një darke të thjeshtë u ul në një fron pranë vatrës në sallën e vogël dhe u tha vartësve të tij të largoheshin dhe ta linin vetëm. Ishe i lodhur, donte vetminë. Qyteza e heshtur, e mbuluar e tëra me dëborë, i përmëndte herë kohën e vogëlisë, herë një ëndërr që kish parë përpara disa kohe dhe, ndofta, asqë e kish parë fare. Mareshali e dinte se ato ditë perandori do të bënte një luftim vendimtar dhe e qetësonte vetveten duke thënë se dëshira e qetësisë që e kish pushtuar i duhej tani atij, mareshalit, si çlodhja e fundit pas bubullimës vrullmadhe të sulmit.
Zjarri i plogështon njerëzit. Mareshali, që s’po ua hiqte sytë kërcunjve të vatrës, nuk vuri re se qysh në sallë hyri një njeri i shkuar nga mosha, me një fytyrë thatime si të një shpendi. i panjohuri mbante një frak të kaltër, të arnuar. Iu afrua vatrës dhe nisi të ngrohë duart e mardhura. Mareshali ngriti kokën dhe e pyeti i pakënaqur:
- Cili jini ju, zot? Përse hytë këtu kaq qetas sa nuk ua dëgjova fare hapin?
- Unë jam muzikanti Baumvejs, – u përgjegj i panjohuri. - Hyra qetas sepse në këtë natë dimri s’di përse ma kënda të ec pa bërë zhurmë.
Fytyra dhe zëri i muzikantit të bënin për vete, kështu që mareshali, si u mendua, tha:
- Uluni pranë zjarrit, zot. T’ju them të vërtetën mua më ndodh rallë në jetë të kem mbrëmje të tilla të qeta dhe jam i gëzuar të bisedoj me ju.
- Ju falem nderit, - u përgjegj muzikanti, - por, po të më lejonit, do të më pëlqente më shumë t’i bija pak pjanos. Kam dy orë që kur po më ndjek në mëndje një temë muzikore. Duhet ta los në pjano, por, lart, në dhomën time s’kam pjano.
- Mirë… - ja ktheu mareshali, - bëni si të urdhëroni, ndonëse heshtja e kësaj nate është shumë më e këndëshmese sa tingujt më hyjnorë.
Baumvejsi u ul pranë pjanos dhe nisi t’i bjerë shumë lehtë. Mareshalit iu duk sikur rreth qytezës tringëllinte dëbora e thellë dhe e lehtë; këndonte dimri, kumbonin degët e aheve të rënduara nga dëbora dhe kumbonte madje edhe zjarri në vatër. Mareshali u vrenjt, vështroi kërcunjtë dhe vuri re se nuk kumbonte zjarri, po shporri i çizmes së tij.
- Mua po më faniten përpara gjithfarë djajsh, - tha mareshali. - Ju ndofta jini një muzikant i madh.
- Jo, - u përgjegj Baumvejsi dhe pushoi së kënduari, - unë jam një muzikant i vogël që i bie pjanos nëpër dasmat dhe mbrëmjet e dëfrimit tek princët e vegjël dhe tek çifligarët.
Nga jashtë u dëgjua një gërvimë slite. Hingëllinë ca kuaj.
- Ja, - Baumvejsi u ngrit, - ardhën të më marrin. Më lejoni t’ju them lamtumirë.
- Ku shkoni? - pyeti mareshali.
- Në mal, dy lega larg së këtejmi banon një pyllrojtës, - u përgjegj Baumvejsi. -Në shtëpinë e tij gjendet tani këngëtarja jonë e ëndëshme Maria Çerni. Ka ardhur aty për të shpëtuar nga mynxyrat e luftës. Sot Maria Çerni mbush njëzet e tre vjet dhe shtron një gosti të vogël. Po si mund të ketë gosti pa pjanistin plak Baumvejs?!
Mareshali u ngrit nga poltrona.
- Zot - tha ai, - korpusi im niset që këtej nesër në mëngjes. Nuk do t’ju shqetësoja pot ë vija me ju dhe ta kaloja këtë natë në shtëpinë e pyllrojtësit?
- Si të urdhëroni, u përgjegj Baumvejsi dhe iu fal krenar, por dukej sheshit se çuditej me fjalët e mareshalit.
- Por, - tha mareshali, - nuk do t’i themi askujt një fjalë për këtë udhëtim. Unë do të dal nga dera e pasme dhe do t’i hyp slitës pranë pusit.
- Si të urdhëroni, - përsëriti Baumvejsi, iu fal përsëri dhe doli.
Mareshali qeshi. Atë mbrëmje s’kish pirë verë, por megjithatë e kish pushtuar një dehje e madhe.
- Dimër! - tha ai me vete. - Djalli ta marrë, do të shkoj në pyll natën! Mrekulli!
Hodhi mantelin dhe doli tinës nga hoteli nëpër kopsht. Pranë pusit qëndronte një slitë: Baumvejsi priste mareshalin. Kuajt kaluan duke turfulluar pranë rojes në postbllok. Roja, sipas zakonit, ndonëse me vonesë, mori pushkën nga supi, qëndroi drejt dhe përshëndeti mareshalin. Ai dëgjoi një copë herë se si tringëllinin zilkat duke u larguar dhe tundi koken:
- Ç’natë! Eh, sikur tani të kisha pasur vetëm një gllënq verë të zier!
Kuajt vraponin në tokën e farkuar me argjënd. Dëbora shkrinte në turinjtë e tyre të valë. Pyjet i kish magjepsur cingërima. Myshku i zi shtrëngonte fort trungjet e aheve, sikur mundohej t’ua ngrohte lëngërat jetëdhënëse.
Befas kuajt u ndalën pranë një përroi. Ky s’kish ngrirë. Shkumëzonte dhe buçiste nëpër gurët duke zbritur nga shpellat e maleve, nga gëmushat e shembura prej stuhive dhe nga gjethishtet e mardhura.
Kuajt po pinin ujë në përrua. Në ujë, nën thundrat e tyre diç lëvrinte si një rrymë e ndritur. Kuajt u tërhoqën dhe pastaj u vërvitën prapë nëpër udhën e ngushtë.
- Trofta, - tha ai që çonte slitën. - Një peshk i mirë!
Mareshali buzëqeshi. Dehja po i shkonte, Kjo i doli krejt atëhere kur kuajt po çonin slitën nëpër një lirishtë drejt një shtëpie të vjetër me çati të lartë.
Dritaret ishin ndriçuar. Slitari kërceu dhe hoqi kuvertën e këmbëve.
Dera u hap dhe mareshali, përkrah me Baumvejsin, hyri brenda në një dhomë të ulët të ndriçuar me qirinj, hoqi mantelin dhe u ndal te praku. Në dhomë kish disa gra e burra të veshur si për festë.
Njëra nga femrat u ngrit. Mareshali e shikoi dhe e mori me mënd se kjo ishte Maria Çerni.
- Më falni, - tha mareshali dhe u skuq pak. - Më falni për këtë ardhje të papritur. Por ne, ushtarët, s’dimë as familje, as festa, as ngazëllime paqësore. Më lejoni të ngrohem pakëz në zjarrin tuaj.
Pyllrojtësi plak iu fal mareshalit, kurse Maria Çerni iu afrua shpejt, e shikoi drejt në sy dhe i zgjati dorën. Mareshali ja puthi dhe kjo dorë iu duk e ftohtë akull. Të gjithë heshtnin.
Maria Çerni i preku me kujdes faqen mareshalit, kaloi gishtin mbi mbresën e thellë dhe pyeti:
- Ka qenë shumë e dhimbëshme?
- Po, - u përgjegj i turbulluar mareshali, - një goditje e fortë shpate.
Atëhere ajo e mori për krahu dhe e shpuri tek mysafirët. Ua paraqiti e turbulluar dhe tërë qejf si të fejuarin e saj. Mysafirët pëshpëritën të habitur.
Nuk e di, o lexonjës, a duhet t’ju përshkruaj Maria Çernin. Po të kishit qënë ju dhe unë bashkëkohas të saj, do të kishit dëgjuar pa dyshim të flitej për bukurinë tërë dritë të kësaj femre, për të ecurit e saj të lehtë, për sjelljen e saj nazetare dhe magjepsëse. Gjer atëhere s’kish dalë ndonjë burrë që mund të guxonte të shpresonte t’ja fitonte dashurinë Maria Çernit. Ndofta vetëm ndonjë si Shileri mund të ish i denjë për dashurinë e saj.
Ç’ndodhi më tej? Mareshali ndenji dy ditë në shtëpinë e pyllrojtësit. Nuk do të flasim për dashurinë, sepse gjer më sot ne s’dime se ç’është kjo. Ndofta është dëborë e dendur që bie natën ose përrua dimëror tek llapashitet trofta. Ose është të qeshurit, shkumba dhe aroma e rrëshirës së vjetër para agimit, kur shuhen qirinjtë dhe kur yjet mbështeten tek xhamet për të shndëritur në sytë e Maria Çernit. Kush e di? Ndofta është dora mbi spaletën e fortë, gishtrinjtë që lëmojnë flokët e ftohtë, frakun e arnuar të Baumvejsit. Është loti i burrit për diçka që zemra nuk e kish pasur kurrë: butësi, ledhatim, pëshpëritje pa kuptim në netët e pyjeve. Ndofta është rikthimi i fëmijërisë. Kush e di? Dhe ndofta është dëshpërimi para ndarjes, kur xemra bëhet copë dhe kur dora e dridhëshme e Maria Çernit lëmon tapicerinë e mureve, tryezat, dorezën e derës së dhomës që kish qënë dëshmitarja e dashurisë së saj dhe, ndofta, fundja, është klithma dhe zalia e femrës kur jashtë dritareve në mes të tymit të pishtarëve dhe thirrjeve të rrepta të komandës xhandarët e Napoleonit hidhen poshtë nga shalat e kuajve dhe hynë në shtëpi për të arrestuar mareshalin nën urdhërin e vetë perandorit.
Ndodhin historira që duken e zhduken si shpesë fluturakë, por tiposen përgjithmonë në kujtesën e njerëzve të cilët patën qënë dëshmitarë pa dashje.
Të gjitha përqark mbetën ashtu si ç’kishin qënë. Pyjet gumëzhinin si gjithnjë kur fryn era dhe përrenjtë rrotullonin në shtjellat e vogla gjethet e errëta. Po ashtu bubullonte në malet jehona e sëpatës dhe në qytezë dërdëllitnin gratë e mbledhura rreth pusit.
Po s’di përse këta pyje dhe dëbora që bie ngadalë dhe vezullimi i troftave në përrua e shtynin Baumvejsin të nxirrte nga xhepi i pasmë i frakut një shami të vjetër, por gjithnjë të bardhë borë, ta ngjishte në këtë në sy dhe të pëshpëriste fjalë të pikëllueshme pa lidhje për dashurinë e shkurtër të Maria Çernit dhe të thosh se kur e kur jeta i ngjet muzikës.
Po, Baumvejsi pëshpëriste dhe, ndonëse vuante nga zemra, ishte i gëzuar se kish qenë pjesëmarrës i kësaj ngjarjeje dhe kish ndjerë një dridhmë nga ato që rrallë takon t’i ndjejë një pjanist plak i varfër.

1939 :wub:

e disha kete rrefim, thjesht ne absentmindness time te zakonshme i kisha harruar autorin. Shume i bukur, fjalet jane lidhur ne menyre te perkryer e zgjedhur ne nje forme qe te kumbojne ne mendje... :thumbsup: S'eshte ide e keqe ajo e ribotimit, duhet me fershelly ne veshet e duhur :devil: We should drink more coffee-s in certain places

p.s. ama gabime drejtshkrimi ke ba sa te dush. Ne diktim 5 do kishe marre

Pjesa eshte vertet shume e bukur :wub:

O Al, gabimet e drejtshkrimit per te cilat flet, shpresoj mos iu referohesh "typos", jane origjinale te marra nga Kuteli. Ka qene nje nga gjerat interesante qe kam pare aty dhe me kane bere te mendoj pse i kemi ndryshuar ca rregulla ne Kongresin e mevonshem te Drejtshkrimit. P.sh. nje prej tyre eshte perdorimi i ë-së mes me shume se dy bashketingelloreve, kur keto te fundit vijne njera pas tjetres.

Po te kam thene moj, mos ma permend shqipen se jam e fiksuar :book: , se filloj e nuk mbaroj pastaj :kiss:

P.S. Sa per te pire kafe me shpesh te ai vendi qe thua, duhet marre njehere ne telefon me pare se ndeshim ne ndonje stuhi :mad: , qe s'ka cader qe e mban pastaj. S'kam frike stuhine jo, kam frike veten se mos filloj edhe une me rrufe pastaj

P.S. 2 Wow, sandalet qenkan nje kryeveper. I du ene una nji pale ashu... Kur do m'i blesh

"There is nothing so absurd about risking your life for your country," [Nately] declared.

"Isn't there?" asked the old man. "What is a country? A country is a piece of land surrounded on all sides by boundaries, usually unnatural. Englishmen are dying for England. Americans are dying for America. Germans are dying for Germany. Russians are dying for Russia. There are now fifty or sixty countries fighting in this war. Sure so many countries can't all be worth dying for."

"Anything worth living for," Nately said, "is worth dying for."

"And anything worth dying for," answered the sacrilegious old man, "is certainly worth living for."

Pentimenti sul passato, noja del presente, e timor del futuro; ecco la vita. La sola morte, a cui è commesso il sacro cangiamento delle cose, promette pace.



"Ultime lettere di Jacopo Ortis" , Foscolo.
(Kopja e shomtut e »Die Leiden des jungen Werther<< .)

per mendimin tim, nuk ka pjese interesante e bile as libra interesante, ka vetem AUTORE interesante.


ps; aurora, me kete po te shpjegoj edhe ate thenien e niçes per "leximin", qe te mos te te duket edhe aq debil.

Pse te kufizosh emocjonet ?! Kur lindin , lindin dhe mjaft...

-"pjes interesante" do t'thot nje fragment qe na ka pelqyer sepse ndoshta nen nje pjes/fraz/pikpytje/pikçuditje shpreh gjith librin ose nje diçka qe ka terhequr <<mishin>> e lexuesit sepse aty gjen mendimin/emocjonet e tij te shprehur nen nje lidhje-germash (shum pak rendsi ka DORA ; nen nje far menyre ka...POR gjithmon nen lidhje me lexuesin , me egocentrizmin maniakal qe e perdor te si mjet zbulues/interesi [...] se vet'vetes.

Me duket debil citimi jot...jo ai!

Perseris : si mund te gjykosh "autoret"(nen lidhje me shpjegimin tend) nqs nuk i lexon?! - nqs terhiqesh nga te tjeret si i verbur , nga gjykimi i t'tjerve, ateher zotri te hap rrugen...ndiq te tjeret! Por Niq'ja ju ka hyr kok myt&zhyt nga rrenjet per te dal si NIETZSCHE . Ai mund ta thoj , ti jo .

...

Be that as it may, I could not help thinking, as I looked at the works of Shakespeare on the shelf, that the bishop was right at least in this; it would have been impossible, completely and entirely, for any woman to have written the plays of Shakespeare in the age of Shakespeare. Let me imagine, since facts are so hard to come by, what would have happened had Shakespeare had a wonderfully gifted sister, called Judith, let us say. Shakespeare himself went, very probably,—his mother was an heiress—to the grammar school, where he may have learnt Latin—Ovid, Virgil and Horace—and the elements of grammar and logic. He was, it is well known, a wild boy who poached rabbits, perhaps shot a deer, and had, rather sooner than he should have done, to marry a woman in the neighbourhood, who bore him a child rather quicker than was right. That escapade sent him to seek his fortune in London. He had, it seemed, a taste for the theatre; he began by holding horses at the stage door. Very soon he got work in the theatre, became a successful actor, and lived at the hub of the universe, meeting everybody, knowing everybody, practising his art on the boards, exercising his wits in the streets, and even getting access to the palace of the queen. Meanwhile his extraordinarily gifted sister, let us suppose, remained at home. She was as adventurous, as imaginative, as agog to see the world as he was. But she was not sent to school. She had no chance of learning grammar and logic, let alone of reading Horace and Virgil. She picked up a book now and then, one of her brother’s perhaps, and read a few pages. But then her parents came in and told her to mend the stockings or mind the stew and not moon about with books and papers. They would have spoken sharply but kindly, for they were substantial people who knew the conditions of life for a woman and loved their daughter—indeed, more likely than not she was the apple of her father’s eye. Perhaps she scribbled some pages up in an apple loft on the sly but was careful to hide them or set fire to them. Soon, however, before she was out of her teens, she was to be betrothed to the son of a neighbouring woolstapler. She cried out that marriage was hateful to her, and for that she was severely beaten by her father. Then he ceased to scold her. He begged her instead not to hurt him, not to shame him in this matter of her marriage. He would give her a chain of beads or a fine petticoat, he said; and there were tears in his eyes. How could she disobey him? How could she break his heart? The force of her own gift alone drove her to it. She made up a small parcel of her belongings, let herself down by a rope one summer’s night and took the road to London. She was not seventeen. The birds that sang in the hedge were not more musical than she was. She had the quickest fancy, a gift like her brother’s, for the tune of words. Like him, she had a taste for the theatre. She stood at the stage door; she wanted to act, she said. Men laughed in her face. The manager—a fat, looselipped man—guffawed. He bellowed something about poodles dancing and women acting—no woman, he said, could possibly be an actress. He hinted—you can imagine what. She could get no training in her craft. Could she even seek her dinner in a tavern or roam the streets at midnight? Yet her genius was for fiction and lusted to feed abundantly upon the lives of men and women and the study of their ways. At last—for she was very young, oddly like Shakespeare the poet in her face, with the same grey eyes and rounded brows—at last Nick Greene the actormanager took pity on her; she found herself with child by that gentleman and so—who shall measure the heat and violence of the poet’s heart when caught and tangled in a woman’s body?—killed herself one winter’s night and lies buried at some cross–roads where the omnibuses now stop outside the Elephant and Castle.

That, more or less, is how the story would run, I think, if a woman in Shakespeare’s day had had Shakespeare’s genius. But for my part, I agree with the deceased bishop, if such he was—it is unthinkable that any woman in Shakespeare’s day should have had Shakespeare’s genius. For genius like Shakespeare’s is not born among labouring, uneducated, servile people. It was not born in England among the Saxons and the Britons. It is not born to–day among the working classes.



Virginia Woolf

"A room of own's own", 1929

"Ne fund te vizites time ne spital, ai me beri te mendoj. Me rikujtoi cfare kisha thene kur isha 16 vjec. Kur e beri kete, kuptova cdo te thote vertete shoqeri ne kuptimin e praktikimit te saj ne ditet tona. Shoqeria eshte e domosdoshme per njeriun ne funksion te memories se tij. Te kujtojme te shkuaren, duke e mbajtur gjithmone me vete, ndoshta kerkesat e nevojshme per mirembajtjen, si i thone, gjithesine e vetvetes. Per t'u siguruar qe vetja nuk zvogelohet, te shikosh si ruhet ne vellimin e saj, kujtimet duhen ujitur si lulet ne vazo, dhe ujitja kerkon kontakt te rregullt me deshmitarin e te shkuares, qe do te thote, me shoket. Ata jane pasqyra jone; kujtesa jone; s'u kerkojme asgje vec te pastrojne here pas here pasqyren e kujteses tone qe te mund te shihemi me mire ne te. Por as qe me behet vone se c'kam bere ne shkolle te mesme! C'kam dashur gjithmone, qe ne adoleshence te heret, ishte dicka krejt tjeter: shoqerine si dicka e vleresuar mbi gjithcka tjeter. Pelqeja te thoja: mes te vertetes dhe nje shoku, zgjedh gjithmone shokun. E thoja per te qene provokues, por e mendoja vertete. Sot e di qe te japesh maksimumin tend eshte e dale mode. Mund te kete qene i vlefshem per Akilin si shok i Patroklit, per Aleksander Duma-n tek Musketjeret, madje dhe per Sanco Pancon, i cili ishte shok i vertete per te zotin e tij, dhe pse me shume mosmarreveshje. Por per ne nuk eshte me e tille. Jam bere kaq pesimist, sa ne ditet tona kam arritur te zgjedh te verteten mbi shoqerine.”
Gelltiti perseri konjakun: “Shoqeria, per mua, ishte prova e ekzistences se dickaje me te forte se ideologjia, se besimi, se kombi. Ne librin e Duma-se, kater shoket shpesh e gjeten veten ne pozita te kunderta dhe i'u desh te luftonin kunder njeri-tjetrit. Por kjo nuk u'a prish shoqerine. Ata vazhdojne t’a ndihmojne njeri-tjetrin, ne fshehtesi, me zgjuarsi, pa e vrare mendjen per te verteten e pales qe u takojne. E vene shoqerine mbi te verteten, mbi kauzen, mbi urdherat qe u japin superioret, mbi mbretin, mbi mretereshen, mbi gjithcka.”
Chantal i perkedheli doren, dhe pas nje pushimi te vogel ai vazhdoi: “Duma e shkroi historine e Musketjereve dyqind vjet pas kohes se tyre. Ishte valle nostalgjik per humbjen e universit te shoqerise nderkohe? Apo zhdukja e shoqerise eshte nje fenomen me i vone?”
“S’mund ti pergjigjem kesaj. Shoqeria nuk eshte problem per nje femer.”
“Cfare do te thuash?”
“Kete qe thashe. Shoqeria eshte problem per nje mashkull. Eshte romanticizmi i tyre. Jo yni.”
Jean-Marc ra ne qetesi, gelltiti nje konjak tjeter e u kthye ne mendimin e meparshem: “Si lindi shoqeria? Sigurisht si nje aleance ndaj kundershtareve, nje aleance pa te cilen njerezit do ishin te pashprese balle armikut. Ndoshta nuk eshte me aq jetike nje aleance e tille.”
“Gjithmone do te kete armiq.”
“Po, por jane te padukshem dhe anonime tashme. Burrokracira, ligje. C’mund te beje nje shok per ty kur ata vendosin te ndertojne nje aeroport jashte dritares tende ose kur te pushojne nga puna? Nese dikush te ndihmon, perseri eshte dikush anonim, i padukshem, nje uniforme sherbimi-social, nje klient i organizates se ruajtjes se qenve, nje firme avokatesh. Shoqeria nuk mund te provohet me nga disa kerkime. Rasti nuk te le me ne kerkim te nje shoku te plagosur ne beteje ose te nxjerresh shpaten per t’a mbrojtur nga banditet. Ne jetojme ne kohen tone pa rreziqe aq te medha, por gjithashtu pa shoqeri.”
“Nese kjo eshte e vertete, ndoshta ti duhet t’a kishe falur F.”
“Une e di fare mire qe ai s’do e kish kuptuar merine time po t’ja kisha shfaqur. Kur te tjeret me sulmuan, ai heshti. Por duhet te tregohem i drejte, sepse ai e konsideroi heshtjen e tij te guximshme. Dikush madje me tregoi qe ai u mburr se nuk beri ze ndaj psikozes dominuse rreth meje dhe qe s’kish thene asgje per te me demtuar. Dmth qe ndergjegjia e tij ishte e qete, e ai mund te jete ndier i lenduar, kur pa shpjeguar, une ndala se takuari me te. Isha gabim kur shpresoja nga ai me teper se asnjanesia. Nese ai do ishte bere gati te me mbronte ne ate bote te hidhur e te pameshirshme, do kishte rrezikuar varferi, konflikte, probleme per veten e tij. Si mund t’a kerkoja kete nga ai? Vecanerisht duke e patur shok! Do kishte qene joshoqerore ne kulm nga ana ime! T’a themi ne nje menyre tjeter, do kishte qene e paedukate. Sepse shoqeria u boshatis nga permbajtja tradicionale e saj e ne ditet tona, u transformua ne kontrate te dyaneshme konsiderate, shkurt, ne kontrate etike. E pra, eshte e paedukate te kerkosh dicka ndaj shokut qe mund te jete jo e kendshme ose shqetesuese per te.”
“Po vertete, keshtu jane gjerat. Nje arsye me teper qe ti duhet t’a thuash kete pa hidherim. Pa ironi.”
“Po e them pa ironi. Keshtu jane gjerat.”
“Nese urrejtja te ze, nese te akuzojne, te hedhin tek luanet, mund te presesh dy reagime nga njerezit qe njeh: disa prej tyre do bashkohen ne krim, te tjeret shume heshturazi do pretendojne sikur nuk dine asgje, nuk degjojne asgje, e keshtu ti fare mire mund te shkosh drejt e tek ata t'i takosh e t’u flasesh. Kategoria e dyte, e heshtur dhe me takt, jane shoket e tu. “Shoke” ne kuptimin modern te fjales. Degjo Jean-Marc, e kam ditur kete gjithmone.”

"IDENTITETI" - MILAN KUNDERA

Immortality - M. Kundera

On all hilltops
There is peace,
In all treetops
You will hear
Hardly a breath.
Birds in the woods are silent.
Just wait, soon
You too will rest.

<< Tutto cio' che è vero e bello , è sempre pronto al perdono >> ,

ka 1 jave rrjesht , qe s'me shq1tet nga mendja .

- Que faite-vous? Devant moi! balbutia-t-elle en palissant le coeur etreint d'une douleur affreuse.
Il se releva aussitot.
- Ce n'est pas devant toi que je me suis prosterné mais devant toute la douleur humaine, fit-il d'un air etrange..

- Ainsi tu pries beaucoup Dieu, Sonia? demanda-t-il
Sonia se taisait.
- Que serais-je devenue sans Dieu? murmura-t-elle d'une voix basse et rapide.
- Mais que fait Dieu pour toi? demanda-t-il en continuant son interrogatoire.
- Il fait tout, murmura-t-elle rapidement en baissant de nouveau les yeux.
Un livre se trouvait sur la commode. Raskolnikov y jeta un coup d'oeil, le prit et l'examina. C'etait une traduction russe du Nouveau Testament.
- Ou est le chapitre sur Lazare? demanda-t-il tout à coup
- Les pages ou il est question de la resurrection de Lazare.. Trouve-moi ca, Sonia.
- Dans le quatrieme Evangile, murmura-t-elle d'un air sombre.
- Trouve moi ce passage et lis-le-moi, dit-il
- Vous ne l'avez donc jamais lu? Sa voix devenait de plus en plus froide et dure.
- Il y a longtemps...quand j'étais enfant. Lis.
- Et vous ne l'avez pas entendu à l'eglise?
- Je..Je n'y vais pas. Et toi?
- N-non, balbutia Sonia
- Lis, s'ecria-t-il tout à coup avec un accent irrité et pressant.
Sonia ouvrit le livre, trouva la page. Ses mains tremblaient et sa voix s'etouffait dans sa gorge; << Un certain Lazare de Béthanie était donc malade...>>


Eshte nje dialog qe zhvillohet midis nje prostitute e quajtur Sonia, dhe nje vrasesi, Raskolnikov i cili pasi perkulet para saj, i kerkon me force ti lexoi historine e ringjalljes te Lazaretit (vellai i Marise) nga Testamenti i Ri. Dialogu eshte banal, por konteksi dhe situata mjaft origjinale.

nga ' Krim dhe Ndeshkim ' - Dostoïevski.

Dostojevski eshte autori im biblik. nje nga me te medhenjete dhe nqs me pyesin ke te drejte te marresh vetem nje liber dhe do jesh i izolur diku do merrja dostojevskin (zgjidhje e veshtire persa i perket libreve te tij)