AJO QË S'IA RRËMBEVA PUTHJEN

Të shoh – më duket e pabesuar!
Lehtas buzëqesh, përballë më rri.
Them, ndoshta sytë më bëjnë mua,
por nuk gabohem, vërtet je ti!

Po ato buzë, sy edhe flokë...
Të lenë gjurmë, vitet s'kanë mundur.
Je sikur ishe njëher'-një-kohë,
veç më e pjekur e më e bukur.

Më zgjat ngadalë dorën që dridhet.
Fjalët që thua, s'mund t'i dëgjoj.
Purpuri faqet t'i vesh plot hije,
mua më zgjohet koha që shkoi...

Shokë klase ishim ti edhe unë,
dy nxënës shkolle si zogj pa faj.
Sa herë të lutesha: „M'i jep pak buzët!“,
qeshje, më shtyje, ikje pastaj

dhe s'ktheje kokën. Humbje sokakut.
Ah, ta marë dreqi, qenë kohë të tjera!
Pse s'u kujtova një herë sëpaku,
vetëm një puthje, pse s'ta rrëmbeva!?

Ç'shkoi, më nuk kthehet, unë mirë e di.
Shoh lakmitar burrin krah teje.
S'kam pse ta fsheh, e kam zili.
Them: „Është me fat, të puth pa leje!“.

...

U ndamë.
Ti s'ike si herë të tjera.
Pas ktheve kokën, më pe me droje.
Puthjen që kurrë nuk ta rrëmbeva,
mos deshe, vallë, të ma dhuroje?

Vertet te ka mbetur ky pishmanlliku nga rinia apo jane thjesht vargje....
Nostalgia is a seductive liar

P.S Me kujtove nje poet tjeter te famshem, in his love poems hallakatej shpesh per te shkuaren ....por sdu ta bej krahasimin e tij me ty sepse gjithkush eshte i vecante sipas menyres se vet

like he is going to tell the truth ....mistery makes u attractive

my rhyme
Mbi reren e njome kam vizatuar nje zemer.Brenda saj kam shkruar nje emer . Dhe dallget e detit do doja t`i ndaloja qe emrin tend perhere aty ta shikoja

DIKU LARG BIE BORË

Një vajzë e bukur me sy të qeshur,
Me faqet zhytur në pëllëmb' të dorës,
Vështron përhumbur si bien heshtur,
Të bardhë, të bukur flokët e borës.

Unë, mbetur vetëm si përherë,
Dëgjoj si heq jasht' këmbët zvarrë,
Një stinë që s'është vjesht'-as-pranverë,
Një dimër homoseksual.

McCik,shume e bukur poezia ''Ajo qe s'ja rrembeva puthjen''. E ke shkruar me ndjenje.je treguar shume ''tolerant''.Nuk e ke ditur ate shprehjen qe thote:''kerkoja s'ta jep,merrja se s'thote gje''.Hahaha

. . . . .


Me pelqen te largohem,
sa te quhej qe kam shkuar,
endur rrugeve te mbetem
thjesht te quhem e harruar,
bregut zbathur te shetis,
te ndihem njehere vetmuar,
te vuaja neteve per ty,
te ndihesha, dashuruar.
Me pelqen te largohem,
si vale, rikthyer perseri,
shtyre nga nje tjeter enderr,
qe kurre s´me la, te vija tek ti.

Petalet e rëna përdhe

Bredh si e çmendur vjeshta, me fshesë ere në duar.
Zverdhur frike gjethet s'dinë ku të fshihen
Veç në një cep kopshti, të humbur, të harruar
Gjithçka duket e qetë dhe qeshj' e vjeshtës s'ndihet.

Atje një trëndafil me gjethet gjith' të gjelbra,
(A thua kalendarin akoma s'e ka parë),
Rri heshtur. Prej trishtimit i mbushen degët gjemba.
Petalet sheh, të kuqe, mbi tokë shtrir'-e-shpërndarë.

Nëse ju bie rruga dhe atë cep e shihni
E nëse ju mahnit qilimi i kuq flakë,
Mos thoni ju: „Sa bukur!“, se mërzitet trëndafili -
Vjeshta ia zu' lulet pa mundur kujt t'ia falë

E bukur poezia me lart, Mc Cik.
Suksese!





Ajo

nuk mesoi kurre
se cfare humbi,
dhe pse kerkoi perreth
mos mungonte dicka,
qe fajtor zbrazetie ta quante.

Ajo,
s´arriti te kete
as me te voglin dyshim,
dhe fajtor,
nuk gjeti askund,
ndaj humburtere vuante.

Para se të vdesësh

Para se të vdesësh, ti e ndjen ndryshimin.
Gjithçka rreth teje merr formë tjetër.
Harron inatin, qeshjen, gëzimin,
Harron si u grinde me shokun e vjetër...

...dhe harrohesh!
Rrallë të zihet emri në gojë
Dhe ajrin e shpojnë turlilloj fjalë.
Bëhesh memec – të keqkuptojnë.
Të flasësh?
Po kush, kush të dëgjon vallë?
Ndaj hesht
Me një gotë që të dridhet në duar.
Mbas xhamit era vajton e s'ndalet.
Prej buzësh shkërrmoqet një këng' e pakënduar.
Përballë rri dera që më s'di të hapet.
Ti pret.
Më kot pret kaq vonë në skaj të botës!
Ti e pe kur dha shpirt ajo që quhej Dikur.
Me grykën e shishes i jep të pijë gotës.
„Gëzuar!“, i thua hijes në mur...
Dhe pi.
Ti nuk pi si më parë, s'pi për të harruar,
(Nëse të harrojnë, s'harron gjith' jetën),
Ti pi se do, thjesht, të kesh diçka në duar
Dhe jo që të dehesh, as t'ëmbëlsosh të vërtetën.

Mban vesh.
Papritmas, heshtin zogjt' e natës.
Përjashta s'ndihet asnjë pip'timë
Veç rrahjes së flatrave të kukuvajkës,
Që e trembur nxitimthi braktis çatinë.
Diç ndodh.
Dritaret janë të gjitha mbyllur,
Por ballin dhe flokët, ftohtë t'i rreh era.
Ngadalë afrohen ca hapa të mbytur,
Errësirë,... një gërrvimë,... hapet dera...
Dhe një fjalë
do të thuash, por të flasësh s'mund.
Ndjen akull në zverk – është Kosa e Vdekjes.
Ç'ka mbetur në gotë, e kthen me fund,
Pastaj qetësia ia zë vendin heshtjes.

kete ma zune syte ne nje forum tjeter .. bravo poetit

Kënga e një dehësi të dehur...

Kur të vdes do vdes pa frikë në sy
që ti të mos trembesh, vogëlushe...
I dehur nga vdekja do të të pëshpëris
psallme të pakënduar kufomash për të gjallët
dhe ti shndrroji në ninulla...
Por mos ua mëso zogjve këngën time
se dehin qiellin...
qielli retë...
dhe fluturimet rrëzohen...
hapësirat ngatërrohen...
dielli verbohet...
hënën e ha ujku...
ujqërit njëri-tjetrin...
e pastaj...
kush do e ngrejë dollinë e fundit?

Më deh vdekja po aq sa e deha unë këtë jetë...
E njëjta pije ngjyrë ëndrre...
(gjumi i fundit më mësoi që sytë e ëndrrës
janë të bukur vec kur janë të mbyllur...)

E ke dëgjuar vdekjen të flasë përcart?
E di c'më thotë në vesh tani?
"Krahët nuk janë për fluturime,
por për të ruajtur ekuilibrin...kur nuk fluturon."
Gostia e Fundit është
gjithnjë
e dehur...

SA KEQ

Ra shi acidik ne ulcer
Stomake u permbyten ne frike
Dy drere shaluan ylbere
E s'u moren me me politike.

Dielli doli nga mbledhja
me shkresa boshe ne kurore
U helmuan me tym perendite
dhe pareshtur vollen debore

CLODHJE

Me e kote se Jeta ishte Vdekja
ngaqe asgje s'pipetinte
ne dyert e saj te erreta
Heshtje funerali
ne boketimat pa tinguj
ku une isha s'isha
i humbur neper idhuj
Kaloi kotesia pa kohen
kur akrepat antike ngelen
Muskujt e teresise u clodhen
se kishin pushim te dielen.

KESHTU E ASHTU

Pergjate lumenjsh thashethemesh
shkumojne ethe qejfi e lajne
ate qe pati kuleten e krimbur
e trurin e nje peshku te majme

Dallaveret gerhasin ne goten e thyer
qe une skermite me dhembe
ciflat qe vozisin kuturu
te enjtin kur mbesin ne kembe

* * *
Anekdoda avarie thura
me ca therrime te verteta
i thashe te thote te me thuash
pse s'jep doreheqje nga jeta.

LUFTE

Kripen kohet komode
Paqja proteston pabesisht
krenohen krimet kolose
plaget perterihen pafundesisht

Ti më bën mbret

Pranë meje rri e qetë,
Paksa indiferente.
Mendoj... nuk di as vetë
Mendja se ku më vete.

Më dukesh aq e bukur,
Ashtu e patrazuar
E unë, krejt i përhumbur,
Mezi pres të të marr në duar.

Ta shoh buzën e harkët.
Ballë s'mund t'i bëj tundimit.
Ngadalë zgjat dorën pakëz,
Mbi buzë ta vendos gishtin.

E sjell mollzën përqark...
Ah, ç'prekje sa e ëmbël!
Ndjej gishtin si m'u lag.
Më duket jam në ëndërr.

Rrëshqasin gishtat poshtë...
Ah, ç'linja ideale!
S'rri mendja më në kokë
E dora s'di të ndalet.

S'pres më! Puth buzën tënde.
Ç'e ëmbël njomësi,
Mbështjell gjuhën me ëndje,
Më shtyn në marrëzi!

Pastaj llavë vullkani
Vërshon nëpër damarë.
Më vjen fuqi prej djali.
Rreh zemra si e marrë.

Ma kthen gazin që pata
Njëherë e një kohe,
Ma bën shpirtin me flatra
Kjo Puthje Mbihyjnore.

Të puth dhe ndjehem unë
Mbret përmbi mbret në botë,
Ndaj nuk të braktis kurrë.
S'beson!?...
...God, Gott, o Gotë!

e mrekullueshme! do ta shoh ndryshe GOTEN e veres sonte... bravo vertete

ATDHE


Dita pa diell
me flakeron ne biruce
ndjehem si gjethe
e baltosur nen kepuce
Nata kasape
ther qiellin me rrufe
Atdheu me perpin
kam mall dhe s'fle
Flirtoj nder lule si bleta
por s'bej mjalte ne hoje
Kur te lash,te qortova
vrapova nga vetja Atdhe.

Mbeta pa fjale,sa poete paska ne forum

E vecova pak nga cikli qe ke sjelle.

Urime Perandoria7. Te bukura dhe te nje stili te vecante!

SHQIPETAR!

S'jam...me te huajt perreth
shpesh shfaqet nje gur zalli,
buzeqeshja e blerte zbardhon
strukem nen dimer malli.
Diteve...dekadave dergjem
me shemton petku i territ,
i shqas mallit nga kthetrat
por bie ne fund te ferrit
Mbi varrin tim do t'degjoj
eren qe merr fryme neper bar
e lodron tej me epitafin
"Ringjallem se jam SHQIPETAR!"

NGANJEHERE...

Nje gote ka lezet
e dyta hatermbetura
te treten s'e shoh me
ne te katerten fjeta
U de endrra ime
piu fjale zemre
mbi pirgje pasionesh
gota ne forme femre
Ne klube harresash
midis Mbreterise se Rumit
e humbi toruan dhe Zoti
shpenzoi planetin e fundit

NJEREZIT

Farat e luftes tutje
ne diell mbollen
eklipse groteske
hapesirave brodhen
Skllavi i rropatur
lirine s'e pagoi
lufta u nenshkrua
paqen e ndeshkoi
Ne cep te miresise
mosmarreveshje linden
u vrane me miliona
miliarda s'u binden!
Ujevara luftrash derdhin
ushtare me medalje fitoresh
Batica njerezore shushaten
perdhosin varre diktatoresh.

Pa rradhë

Po t'i pija gotat me rregull e rradhë,
Ndoshta jeta ime do ishte ndryshe.
S'do bëja kot sherr nëpër mëhallë,
S'do ankohej komshia tek ime gjyshe.

S'di pse, kur pi më ngatrrohen në kokë
Gotat, fytyrat, më vonë sokakët.
Ndonjë natë shkurti gdhij me maçokë.
Më dhimbsen si vajtojnë dashurinë e largët.

Nganjëherë (besoni, s'më ndodh gjithmonë!),
Para se të mbulohet gjithçka me mjegull dhe hije,
Çdo femër më duket si Sharon Stone,
Çdo mashkulli kam qejf t'ia ngjesh turinjve.

Ndodh që s'di në është fillimi i mbrëmjes,
Apo fundi i natës, kur dal prej derës.
Si tabaka më duket disku i hënës
Dhe yjet si syçkat e kamerieres.

Dy vargjet e fundit jane per t'u pire ne kupe!