Me ka ndodhur qe shpesh here te me qortojne per faktin qe jam e bute dhe qe me sjell teper telashe ne jete, jo vetem ne lidhje me njerezit por edhe me punen, shkollen, dhe cdo aspekt tjeter te jetes.

Mgjth, une personalisht mendoj se nuk eshte butesia ajo qe ma ka fajin por dobesia. Jam e mendimit qe butesia dhe dobesia jane dy gjera krejtesisht ndryshe pasi e para bazohet me shume ne arsyet e moralit kurse e dyta ne pamundesine per te frenuar deshirat e momentit.

Kur je i bute (sipas mendimit tim, kjo dihet) i fal njerezit me shume, i le te te hipin mbi qafe pasi ke arsyet qe "Nuk ma kane me te keq" ose "S'ka problem, se te gjithe kshu jemi, e kuptoj shume mire se si ndjehet".

Po marr si shembull veten time ne menyre qe ta kuptoni me mire ate qe dua te them.

Kurse kur je i dobet, bie pre e deshirave te momentit dhe pastaj thua ua, po si me doli kshu situata? Nuk e prisja. Ajo qe dua te them eshte qe si mendoni ju, kur i lini te tjeret te iu perdorin here pas here, ndodh ngaqe jeni i/e bute apo i/e dobet?


Shpresoj te kemi sa me te bute...


Odea

Mua me duket se 'perkufizimi' yt i 'te butit' eshte me teper perkufizim i te paturit 'empathy' (s'ia gjej mire perkthimin kesaj), pra te qenit ne gjendje te kuptosh qellimet e veprimet e te tjereve qe ne rastet konkrete nuk jane te demshme per ty e per rrjedhoje u hap rruge.
Dobesia, nga ana tjeter, eshte me e nderlikuar si koncept pasi nuk mendoj se vjen si rrjedhoje e vec 'pamundesise per te frenuar deshirat e momentit' (ne fakt kete paralelizem nuk e kuptova qarte). Dobesia mund te shihet sipas meje edhe si mangesi... mangesi ne perceptim, njohuri, apo ditje te zgjithjes se nje konflikti.
Pra, jam dakort qe te qenit i bute nuk eshte e njejte me te qenit i dobet. Per me teper, te qenit i dobet, sic e ke permendur ne hapje, eshte pershkrim i te qenit i bute; si rrjedhoje te dy cilesite nuk jane te nje rangu.

Moon-i, perkufizimi i te qenurit te dobet eshte kompleks pasi merr pjeseza nga shume gjera te tjera, psh butesia, injoranca, dituria e ulet e karakterit tend (e personit te dobet dmth) si dhe nje njeri qe nuk i eshte formuar karakteri mire.
Keshtu mendoj une. Te qenurit i dobet eshte kur nuk je kurre i vendosur mbi dicka por qe anon nga cdo ane qe te afrohet. Nuk e di si ta bej te qarte Moon-i pasi edhe ne mendjen time nuk eshte i tille. Kjo eshte edhe arsyeja pse une hapa temen.

Shpresoj te tjeret na ndihmojne me ca drite :idea:


Odea :wave:

te kuptoj ne ate qe shkruajte.
E bukra e psikologjise kjo eshte: qe nuk ka 'a right or wrong answer'.

te dobtit quhen ndryshe viktima perderisa nuk reagojne ose jane te pafuqishem per te bere diçka. i buti eshte i bute, por jo i pafuqishem, arrin te vihet nen lekuren e atyre qe e rrethojne e te perceptoje emocjonet e tyre si te ishte vete.

Te jesh i bute nuk do te thote te jesh i dobet por tendenca e njerezve me prirje "tregtare" apo provinciale shkon deri aty sa ta bleje butesine per dobesi... Shpeshhere kata njerez fitojne pasi te jeshe i bute eshte si me thene nuk je i forte... por ka dhe raste kur sharra mbetet ne gozhde dhe ai i "buti" tregon karakter... nuk e di a me kupton Odea

Duke u meshtet fort mas fjaleve te Nazhit

I dobti eshte thjeshte viktim, por kurre injorant. I mungon vullneti per thene cfare mendon. Nuk arrin dot te reagoje, sipas mendimeve te tija. Disa i therrasin " qullaca" (Papa molle italisht )

Kurse i buti eshte thjesht I duruari. Ne themi :

I duruari i fituari! As keta nuk eshte se jane injorante, por kur pellcasin jane me keq se nje bombe atomike

pS: Mbi temen do shtoja: Lidhjet e karakterit ne jeten e perditshme.

Mendoj se ata qe nuk arrijne dot te shprehin per sado te zgjuar te jene, nuk arrijne te perparojne realizimet e enderrave te tyre.

Odush Po ti je e vogel mi yll nese une nuk gabohem,e di sa kohe ke ti per te vendose per shume gjana ne jete...ihu sa te duash.
Dobesia eshte tjeter nga butesia,dobesia eshte moment nganjehere,e sillet sa tek i forti sa tek i buti,por te thuash i dobet si karakter kerkon teper.I dobet per mua ka kuptimin e injorances per raste te vazhdueshme apo momentit qe gjithsecili mund te kemi.
Butesia,apo ndjeshmeria,apo toleranca,apo koshienca e nje joegocentrizmi,jane komplet te ndryshme,jane kendveshtrime te ndryshme.
Ai qe eshte i dobet,teorikisht kerkon dicka qe nuk mund te kete po te perdore njefare autroriteti,per kete perdor teknika te ndryshme te nendheshme.
Kurse butesia nder njerez eshte Grazia,eshte dhunti.
Te jesh sensibel nuk do te thote dobesi karakteri do te thote te shkosh pak me thelle se karaktere te tjera qe ndalen ne kufizimin e efektit,ne kohe.
te pakten ky eshte mendimi im.

Odea, mu me duket se po kerkon i cik si justifikim

Ti lesh te tjeret me ta hyp ne qaf eshte dobsi dhe jo butesi. Deri sa i ke mbi qaf do te thote qe te shqetesojn, i ke peng dhe sado i bute te jesh nuk i mban me qef.

Dobesia (e bute) jo vetem qe nuk eshte e mire per ty por edhe per ata me te cilet ti je e bute. Mendoj qe njeriu ka nevoj per pak limite, ti thone mjaft kur duhet thene.

Per mendimin tim njeriu i bute eshte ai i cili nuk te bie ne qafe.

Hey, po ju te gjithe me mu e keni kap? Une thjesht perdora veten si shembull per ta shpjeguar pak me mire temen. Ju si mendoni, ca do te thote te jesh i bute e ca do te thote te jesh i dobet? Une per vete akoma se kam gjetur... :confused:


Odea

Mesiguri te gjejn te bute dhe te bin m'qaf maskarenjt!

Une e thash, per mendimin tim i bute do te thot te mos jesh agresiv, dhe i dobet do te thot ti lesh te tjeret te te hypin n'qaf.

Une per vete jam diku aty ne mes jam, dobesisht i bute me i llaf

I bute dmth mos me i ra ne qaf njerezve, e kunderta e atyne qe dojn me te marr frymen me hy ne punet e gjithkujt, i buti duron e duron deri sa ja jep si ajo geshtenja fap

I dobet dmth mos me dit me i vu frena vedit edhe tjerve, tundohesh leht, edhe te tjert i len me livadhis

Te jesh I BUTE eshte nje veti e mire e individit, pranon cdo njeri ashtu sic eshte me te mirat dhe te keqijat qe mbart dhe toleron sjelljet qe te rrethojne. Them se ne jete butesia te ndihmon per te mos i marre gjerat rrembyeshem dhe per te qendruar indiferente ndaj atyre qe sjane paresore per ty.

Kurse Dobesia vjen si rezultat i nje moslimiti qe ka butesia deri sa te ben te humbasesh nga vetja, duke u bere edhe e paafte ne disa raste per ti gjykuar gjerat ne kendveshtrimin realist dhe ne perfitim te vetes. Dobesia eshte me teper nje e mete qe duhet te korigjohet ......shpesh kapercehet ne saje te pjekurise qe fiton njeriu me kalimin e viteve.

Personalisht jam mjaft e bute, por asnjehere e dobet

i bute per mua nuk do te thot i dobet,i bute do te thot qe ti je me seder me karakter,me llogjik,qe nuk don me ja prish asnjeriu,troc muhabeti jeni e duruar.kurse e dobet per mua ka vleren, njeri i ulet,qe flet para kohe,qe nuk din se cfar broqkullis,(kur ke probleme ne kok) kur nuk vlerson njerzit,te duket vetja mby te tjert.troc tru lop...ose menyra tjeter eshte kur je perpara 1 te forti,dhe ty nuk ta mban b..tha sepse je e dobet,,,,blla-blla. :thumbsup:

Odea, edhe une e kuptoj dallimin mes butesise dhe dobesise, sepse kam qene i dobet dhe kam qene dhe vazhdoj te jem i bute.

E di si eshte puna, njeriu duhet te jete ne gjendje te dalloje pikerisht kete qe ti dallon, d.m.th., butesine e karakterit me dobesine.

Duke qene nje tip i bute, edhe te mua njerez te ndryshem mundohen te perfitojne, mirepo ndalojne se beri kete sapo une i jap te kuptojne qe "i bute" nuk do te thote qe une jam "i dobet" dhe do te pranoj shkelje mbi personalitetin tim. Urime! Kjo eshte ajo cka cmoj te njerezit, sidomos te vajzat, dallimi te vetja mes butesise dhe dobesise. TE BEHEMI TE FORTE DUKE CMUAR BRISHTESINE! - thoshte nje mendimtar i madh.

Me te bute une nenkuptoj nje njeri qe i trajton te gjithe njerezit, jo ne menyre te barabarte, por ama qe i trajton ata te gjithe, sipas karakterit. Antonimi i te butit eshte egersia, arroganca, mosperfillja, etj. Simptoma e te egrit eshte narcizizmi. Me te dobet une nenkuptoj karakterin e lekundur, qe kurre nuk e njeh veten, sadomazohistin, ate qe nuk respekton temperamentin e tij. Ky lloj njeriu do te jete gjithnje njeriu qe te tjeret e duan te jete, jo cka ai duhet te jete. Antonimi i te dobtit eshte i forti. I forte, nga ana psikologjike, eshte ai njeri qe njeh se kujt nga kater temperamentet i takon, c'lloj karakteri zhvillon apo pershtat, qe u imponon (=iu ve ne pah, jep te kuptoje) te tjereve personalitetin e tij.

Pershendetje, Odea! Sikur te gjithe te cmonin vlerat e brishtesise...

Ndryshimi eshte tek lirija personale e fituar ndaj normave dhe sistemit. Njerezit e bute jane koshiente dhe te ndergjegjshem per veprimet e tyre, dhe ZGJEDHIN te mos jene te hidhur, kercenues, hakmarres, egoiste etc etc, jo se nuk dine apo nuk kane fuqi e mundesi te jene te tille, por sepse kane arritur nje nivel te tille self-awarness ku presioni nga jashte (a.k.a. po te hypin m'qafe, je qullac) nuk i ndikon ne deninicion e vetes, e asaj qe jane. Proces i gjate, ndaj them une butesia tregon pjekuri karakteri. Ndersa njerezit e dobet mund te jene po aq altruiste, te dashur e mendje hapur me te tjeret, por jo se kjo eshte ajo qe ata duan te bejne, por sepse ndiejne presion nga shoqeria qe i rrethon, qe kjo "duhet" bere sepse kjo eshte e drejte. E fillojne e ndihen te pazotet, te brishte, e ndihen se rrobte po i perdorin, kjo sepse jane duke e mbeshtetur perkufizimin e vetes, ne shoqerine e normat e rregullat.

Sidoqofte dobesia per mua, eshte sic tha Pikeza, moment. Te gjithe jemi te dobet kohe pas kohe, leshohemi, hall eshte per ata njerez qe jane te dobet kronike :lol:

Une do te deshiroja te arrija te behesha si ky i buti qe pershkruan Nelk@. Do te ishte shkelqyer te arrish nje gjendje personale ku ngacmimet e jashtme nuk arrijne te te prishin qetesine, dhe ku vetenjohja nuk kercenohet asnjehere.

I kam qejf tipat me ate qetesine e gjithekoheshme, qe nuk e ngrejne zerin, qe nuk kane nevoje te çirren, qe flasin qetesisht dhe nuk i pergjigjen cdo provokimi. Ky nuk jam une sigurisht, por do doja te isha, ndoshta me kalimin e viteve.

Se c'kam nje ndjesi qe Nelka s'desh te nenkuptonte ate Blend...

Ai "i buti" qe pershkruan ti Blendi s'eshte i bute, eshte indiferent, i buti nuk eshte indiferent ndaj asaj qe ndodh, ai eshte tolerant ndaj asaj qe ndodh, ndersa i dobeti vuan per ate qe i ndodh perreth ne menyre indirekte ose direkte, por s'ka forcen e karakterit per te ngritur zerin e shqetesimit.

Me pak fjale keto jane karakteristikat.

drejt me thone ne gjuhen shqipe "i bute, ose karakter i bute" nuk ekziston. thuhet I DHEMBSHUR, ose I DASHUR, ose SHPIRTMIRE, ose ka plot sinonime tjera.

i bute DUHET te perdoret per gjendje fizike, djath i bute (djath bebe) ose ne rastin tjeter " e kishte doren e bute" per nje infermiere ose dentist qe s'te shkakton dhimbje.

problemi eshte se kur hapen tema nga kalamoj qe e kan mesu shqipen ne internet e ne mergim, s'ke ça pret.

jo per gjo po e mushet nje faqe me "te bute" e spo merreni vesh akoma, se per ça lloj te buti diskutoni.

sidoqofte ju mund te vazhdoni e tirrni pe. kjo na argeton, (neve te ASHPERVE jo te forteve, pra karakter i ashper, i forte quhet veç nje rob me musklature.)

un vdes per babybel, por s'krahasohet asnje me ripe brie

[QUOTE]Une do te deshiroja te arrija te behesha si ky i buti qe pershkruan Nelk@. Do te ishte shkelqyer te arrish nje gjendje personale ku ngacmimet e jashtme nuk arrijne te te prishin qetesine, dhe ku vetenjohja nuk kercenohet asnjehere.
[/QUOTE]To get at this level you'd have to be autistic :lol:

Thelbi nuk eshte tek ajo qe ndien, duam s'duam edhe ata me engjelloret nga ne ndiejne inat, meri, urrejtje etc etc, thelbi eshte tek reagimi, reagimi eshte zgjedhja jone. Dmth ty per te djeg te djeg miza, por ndalesh per nje moment dhe e evaluon situaten. E ne s'mundesh ta permbash vehten ne moment, reflekton me vone, e shikon driten, e kerkon falje. Per mua, nje nga gjerat me te veshtira per te bere eshte te kerkosh falje me zemer te hapur. (Se te mberish ne ate pike qe vertet e ndien se ke nevoje te kerkosh falje, dhe ta besh eshte udhe e gjate, plus yhy gjithe ajo beteje te mposhtesh friken nga lendimi). Nuk njoh asnje njeri Blend qe e njeh teresisht vehten, qe nuk e dyshon vehten, apo "rolin" e tij, mirepo njoh nja 2-3 qe luftojne dite per dite ta mposhtin friken e dyshimin . Gradualisht me te jetuar, fillojne e mbushen copezat e puzzle (shqip??), e dalngedale ti shikon fotografine e madhe, dhe e kupton qe ka plot gjera qe s'ja vlen te investosh vehten ne to, se te konsumojne e te lene te thate, nderkohe qe mund te ishe investu diku tjeter ku mund te rriteshe. Thjesht pune ekonomie o burr i dheut


P.S.
Mos ja ul vlehrat vetes

Edhe beji derman atij kadarese ama, coji ndonje imajl, a ndonje leter edhe thuj qe hishkundese e himbajtese nuk jane shqip :lol: :lol:

Hmmm...deri ne disa postime isha duke u kthjellu pak, derisa arrita tek zogu. Si gjithmone mo, zogu do bohet si katalist per ndonje shkendije qe nganjehere ka karakter ofendus, disa here thjesht kurioziteti, po kesaj radhe i vjen asaj te pares qe u permend.

Tashi, meqe une jam edhe e bute edhe e dobet, komentin e zogut menjehere do ta toleroj se nuk pretendoj te me kuptojne te gjithe, sidomos menjen time qe dihet o ajo e nje personi shkatarraq. Mgjth, zog, e ke gjet tamom per shpirt te enverit se kalamo jom, plus edhe shqipen se di mire se jom rrit knej.
Kshu qe, te lumte goja, i ke rene pikes si gjithmone.


Kurse per sa i perket temes di te them qe per mua te jesh i bute do te thote te jesh pasiv por me arsye qe kane te bejne me principujt e brendshem.
Dmth, tregohesh i bute, ose lesho pe gjithmone, ose sillesh mire me dike qe edhe eshte sjellur keq me ty pasi i jep kete arsyetim vetes:
Cdo person eshte i mire brenda ne vetvete dhe detyrohen te luajne rolin e te keqit vetem nga rrethanat keshtu qe duhet te vazhdosh te tregohesh i mire pasi gradualisht tjetri do mesoje nga miresia jote, dhe e keqja do mundet vetem nga miresia qe ti do japesh.

Ndoshta ky arsyetimi im eshte ai i nje njeriu naiv, nje njeriu me si shume ideale ne koke, por keto parime i zbatoj dhe duhet ta pranoj qe shpesh here e kam pesuar, por ka gjithashtu shume raste ku ajo qe kam ushtruar ka sjellur konsekuenca pozitive. Keto te pakta arritje pozitive jane ato qe me japin shpresen per te vazhduar pasi jam e sigurte qe gjithsecili nga ne thelle brenda do te jete i mire dhe te veproje drejte por eshte teper e veshtire pasi dobesia lekund ekuilibrin e moraleve te shpirtit dhe menjehere sjell rrjedhen e konsekuencave negative.

Kurse dobesia eshte nje gjendje pasiviteti, nje gjendje ngurtesie ku personi ndjehet i paralizuar para cdo gjeje pasi gjithcka i duket e parealizueshme ose e kunderta, gjithcka i duket e realizueshme (pa e vrare mendjen nqs veprimet jane te drejta apo jo) dhe menjehere pasi perballet me veshtiresite e para, ndalohet ne mes te rruges e kthehet ne nje gur qe vetem qan per veten e fatin e tij te keq.

Kur them gjithcka i duket e parealizueshme e kam fjalen tek ajo qe do veproje ne ato deshirat e momentit pa u menduar mire nje here pasi nuk e di se cfare te mendoje.

Per mendimin tim njeriu i dobet eshte ai qe nuk e di mire se cfare eshte, se cfare do apo se cfare duhet te doje. Kjo sjell ne ngaterrimet e shumta qe ky tipar i sjell vetes sone pastaj.

U zgjata pak, po ska gje. Sot isha in the mood for philosophy...

Odea :wave:

Tani miresia dhe butesia jan dy gjera te ndryshme. Tjetri edhe mundet te mesoj por ne shumecin e rasteve mund te provoj te perfitoj.


Mendoj se robi duhet ta ndjej veten mire ashtu sic eshte gatuar e ne qoft se ka dicka qe e mundon ateher duhet te punoj per ta hequr kete dicka.