Poezitë që parapëlqej.

Diskutime tek 'Letërsia' filluar nga Ema, 4 Nov 2002.

  1. Airbourne

    Airbourne Papirus rex

    Këtë këmishë bojëkafe
    dhe këto çizme t’i kam falur:
    Sikur ta dija çfarë di sot, o bir,
    më mirë veten kisha varur.
    Kur pashë dorën tënde, bir
    tek përshëndet’ Hitlerin,
    s’e dij’a që nuk kish shpëtim
    oh, më për ty të mjerin.
    Dëgjova tek po flisje, bir,
    për një brezni heronjsh mbi dhé,
    e nuk e dija, nuk e shihja:
    që ti xhelat i tyre qe.
    Të pashë tek marshoje, bir,
    prapa Hitlerit tënd,
    dhe nuk e dija që kush shkon me të,
    s’këthehet kurrë më në këtë vënd.
    Më the, o bir, se Gjermania
    do përtërihej si perri.
    Unë s’e dija që do bëhej
    veç gjak e gur e hi.
    Të pashë me atë këmishë
    edhe të lash’ të lirë,
    se nuk e dija që do bëhej
    qefini yt, o bir.

    Arturo UI.
     
  2. Solaris

    Solaris Suadade... Anëtar i Shtabit

    PO JU DO TË MUNDNIT?

    Papritmas ndota hartën e ditëve prozaike
    Duke hedhur mbi të ngjyrë nga një gotë
    dhe mbi një pjatë xhelatinoze
    tregova xigomatikët e pjerrët të oqeanit.
    Mbi luspën e një peshku konserve

    lexova ftesat e buzëve të reja.
    Po ju
    do mundnit
    të ekzekutonit një nokturn
    me një flaut ullukësh?

    -MAJAKOVSKI
     
  3. Solaris

    Solaris Suadade... Anëtar i Shtabit

    VETVETES SË DASHUR, KËTA VARGJE
    AUTORI IA KUSHTON

    Katër.
    Të rënda si një e shtënë.
    '' Qezarit, ç'i takon Cezarit, Zotit, ç'i takon Zotit.''

    Por një
    si unë
    ku mund të futet vallë?
    Ku ma kanë përgatitur strofullën?

    Po të isha
    i vogël
    sa Oqeani i Madh,
    do të ngrihesha në majën e gishtërinjve të dallgëve,
    duke përkëdhelur me baticë hënën.
    Ku ta gjej një të dashur
    të ngjashme me veten ?
    I ngushtë do të ishte qielli për të !

    Oh, po të isha i varfër !
    Si një miliarder !
    Ç'është leku për shpirtin ?
    Një hajdut i pangopur struket në të.

    Hordhisë së shfrenuar të dëshirave të mia
    Gjithë floriri i Kalifornisë nuk i mjafton.

    Po të isha i belbët
    si Dantja
    apo Petrarka!
    Të djeg shpirtin për një vetëm !
    Ta urdhëroj me vargjet të tretet në hi !

    Dhe fjalët
    dhe dashuria ime
    do të ishin një hark triumfi:
    me pompozitet
    pa lënë gjurmë do të kalonin
    dashnoret e gjithë shekujve nën të.

    Oh, po të isha
    i qetë,
    si gjëmimi
    do të gjëmoja,
    duke shtrënguar me dridhërimë manastirin e stërlashtë të tokës.
    Po të ulërij gjer në kupë të qiellit të rimë
    unë
    me zërin tim vigan,
    kometat do të përdredhin krahët flakërues,
    duke u hedhur kryengulthi mbi melankolinë.

    Me rrezet e syve do të breja netët,
    po të isha
    opak
    si dielli!
    Ç'nevojë kam unë
    Të të ujis me shkëlqimin tim
    prehrin e dobësuar të tokës !

    Do të kaloj,
    duke tërhequr dashurinë time vigane.
    në cilën natë
    në kllapi
    e shëndetligë?

    Nga cilët Goliathë
    u ngjiza unë
    e kaq i kotë e kaq i madh?


    1916

    -MAJAKOVSKI
     
    gurax likes this.
  4. Solaris

    Solaris Suadade... Anëtar i Shtabit

    VLADIMIR MAJAKOVSKI
    Re me pantallona

    RE ME PANTALLONA – Pjesa I
    I merrni përçart fjalët e mia ?
    Kjo ndodhi
    Ndodhi n’Odesë
    “Do vij në katër” – tha Maria.
    Tetë
    Nëndë,
    Dhjetë e pesë
    Ja dhe mbrëmja,
    Në honin e natës,
    Rrëshqet nga dritoret
    E mvrejtur,
    Mbrëmje dhjetori.
    Mbi shpinat e ndryshkura shqyhen ne gaz
    Temjanorët.
    Mua tani me zor do më njihni:
    Një masë dejesh,
    Rënkon.
    E tërë.
    C’i duhet vallë gjithë këtij shkëmbi ?
    Por shkëmbi i duhen shumë gjëra!
    S’ka rëndësi.
    Pse ky bllok është prej bronxi,
    Dhe se zemra është hekur e ftohtë.
    Natën do që gulçimin tënd
    Ta ndrysh tek një grua
    E ngrohtë.
    Dhe ja,
    I madh
    Përkulem mbi qelq,
    Ballin shtrëngoj në dhimbjen e kockave.
    Do vijë dashuria apo jo ?
    Cila dashuri,
    E madhja, apo e vockëla ?
    Nga e gjeti të madhe ky trupth ?
    Duhet për të një dashurizë e vogël,
    Një dashuriçkë!
    Ajo ju trëmbet borive t’automobilave,
    Ka qejf tingujt e zileve
    Të deriçkës.
    Akoma dhe akoma
    i lagur nga uji,
    Përballë fytyrës së shiut të rreptë,
    Pres,
    Spërkatur nga ushtima e dallgës së qytetit.
    Mesnata si me thikë,
    E ndoqi
    Dhe e preu
    Të mallkuarin!
    Ra ora dymbëdhjetë,
    Si koka nga supet e t’ekzekutuarit.
    Në xhamë pikat e shiut
    Gjarpërojnë,
    Si një grimasë vigane lëvizin,
    Sikur ulërijnë kimerat
    E kishës Shën Mërisë së Parisit.
    E mallkuara!
    Dhe kjo duhet këtë natë!
    Erdh’ koha të ulërij.
    Dëgjoj:
    Në heshtje,
    si i sëmuri nga shtrati,
    u hodh një nerv.
    Dhe ja
    Në fillim kaloi,
    Çalë-çalë,
    Pastaj me vrap,
    Ndihet qartë,
    I shqetësuar.
    Tani ai dhe pas tij dy të tjerë
    Sulen me vrap të tërbuar.
    U shemb suvaja e katit të parë.
    Nervat
    Të mëdhenj,
    Të vegjël,
    Të rëndë,
    Hidhen të harbuar,
    Dhe ja,
    Nervave po u merren këmbët!
    Dhe nata në dhomë zgjatet dhe zgjatet,
    Nga mpirja dhe hija të rënduar sytë.
    Pa pritur dyert kërcasin,
    Sikur hotelit
    Dhëmbët i kërcitën.
    Hyre ti,
    E rreptë si “na”-ja
    Dorashkat duke vërtitur, ndërkohë
    The:
    “E dini –
    Unë do martohem!”
    E mirë, martohuni.
    S’ka gjë.
    Do duroj.
    E shihni sa i qetë rri!
    Si pulsi
    I të vdekurit.
    Ju kujtohet ?
    Ju thatë:
    “Xhek London,
    Pasion,
    Pare,
    Të bredh”,
    Por unë një gjë dija:
    Ju jeni Xhokonda.
    Të cilën duhet ta vjedh.
    Dhe ma vodhën.
    Prapë do loz i dashuruar,
    Harqet e vetullave do t’i ndez flakë.
    Ç’t’i bësh ?
    Dhe në shtëpinë, q’u dogj e u shkrumbua,
    Nga një herë jetojnë endacakë!
    Talleni ?
    “Më pak se ç’ka kopekë lypësi,
    Ju keni gurë çmendurie të rrallë”
    Mos harroni
    Si u shëmb Pompeu,
    Kur pompeasit Vezuvin tallën.
    Ej!
    Zotërinj!
    Amatorë
    Shenjtorësh,
    Krimesh të tmerrta,
    Më të tmerrshmen gjë,
    A e kini parë,
    Fytyrën time,
    Kur
    Unë
    Jam absolutisht i qetë ?
    Dhe e ndjej
    “Unë”
    Për mua është pak
    Dikush tjetër me çpon brenda trupit si kama
    Alo!
    Kush flet ?
    Mama
    Mama!
    Biri juaj u sëmur mrekullisht.
    Mama!
    Atij zjarr në zemër i ra.
    I thoni motrave Ludës dhe Oljës
    Se vëllai ku të futet s’ka.
    Cdo fjalë
    Bile dhe shakatë,
    Që shqipton me gojën, q’i digjet
    Hidhen si prostitutat lakuriqe
    Prej shtëpisë publike, që ka marrë flakë.
    Njerëzit nuhasin,
    Mban erë mish i djegur.
    Dikush vrapon.
    Kaska.
    Shkëlqime.
    Mos hyni me çizme!
    U thoni zjarrfiksave:
    “Në zemrën që digjet hyet me ledhatime.”
    Shpëtoj vetë.
    Lotët e syve zbraz si fuçija.
    Më lini të kapem për brinjësh
    Hidhem! Hidhem! Hidhem! Hidhem!
    U shembën.
    Prej zemrës dot nuk hidhesh!
    Nga zgavra e buzëve
    Nga fytyra, që u dogj,
    Një puthje e përcëlluar hidhet përjashta.
    Mama!
    Nuk mund të këndoj!
    Në kishën e zemrën kumbojnë veç psallmet.
    Figurat e fjalëve dhe shifrave të përcëlluara
    Nga kafka dalin,
    Si fëmijët nga gërmadhat pranë.
    Kështu dikur
    U ngritën të tmerruara
    Drejt qiellit
    Duart e shkrumbuara të “Luizitianës”.
    Njerëzve të trembur
    N’apartamentet e qeta
    Mëngjezi ju hyn
    Me njëqind sy.
    Britmë e fundit,
    Së paku për mua, të djegurin,
    Në shekuj, rënko ti.
    —-
    RE ME PANTALLONA – Pjesa II
    Lermëni të qetë!
    S’jam shok i të mëdhenjve.
    Un’ “nihil” vë
    Përmbi cdo gjë.
    Asgjëkundi.
    Askurrë të lexoj s’dua.
    Si janë librat ?
    Si librat.
    Asgjë.
    Më parë kujtoja,
    Librat bëhen shpejt:
    Erdhi poeti,
    Buzët lehtë i hapi,
    Dhe që nga buzët fluturoi drejt
    Një varg,
    Gati.
    Por qenka ndryshe,
    Para se të nisë,
    Vërtitet gjersa kallo i dalin prej fërkimit,
    Në lymin e zemrës zvarriset
    Peshku budalla i përfytyrimit.
    Dhe pasi qërojnë rimat,
    Ndërsa ziejnë
    Një çorbë me bilbila dhe dashurira,
    Rruga gjuhë-presë si memece përpëlitet
    Se s’ka me se të flasë, të ulërijë.
    Kullat e Babelit të qyteteve
    I ringrëmë ne papushuar,
    Kurse zoti,
    Qytetet në rrafshina të shkreta
    I kthen,
    Gjuhët duke ngatërruar.
    Rruga e heshtur dhëmbjen e nxorri,
    Një britmë u dëgjua pa pritur, histerike,
    Rrugës si hala ne grykë i ngelën
    Taksitë topolake dhe karrocat thatanike.
    Mbi gjoks të rrugës,
    Si TBC kalimtarët.
    Qyteti mbylli udhën me kyçin e territ.
    Dhe ahere,
    Megjithatë,
    Një turmë se nga doli,
    Duke mbajtur me zor një britmë vreri.
    Ndoshta
    Korit të ëngjëjve, që këndonte psallme,
    Zoti, i grabitur, dënim ka për t’i dhënë.
    Kurse rruga ulëriti me të madhe:
    “Shkojmë të shdëpemi duke ngrënë!”
    Përshkohet qyteti nga Krupët dhe krupthët e hekurt,
    Që vetullat i ngrysin nën ballin përposh,
    Ndërsa në gojë kalben
    Kufomat e fjalëve të vdekura,
    Veç dy fjalë majmen:
    “Maskara”
    Dhe
    “Borxh”.
    Poetët
    E lagur, me dënesë dhe pelerina,
    U sulën, flokët duke ndukur:
    “Si t’i vëmë në një këngë.
    Dhe zonjushën
    Dhe dashurinë
    Dhe vesën mbi lulen e bukur ?”
    Dhe pas poetëve
    Kompania tjetër
    E studentëve,
    E policëve,
    E prostitutave.
    Zotërinj!
    Ndaluni!
    Ju s’jeni lypsa,
    Mos guxoni të kërkoni lëmoshë skutave!
    Ne, të shëndoshët,
    Hapa viganët,
    Mos ta dëgjojmë,
    Po ta shqyejmë cdo horr
    Nga ata, që i ngjiten si shtojcë, pa pare,
    Cdo krevati dopio bashkëshortor.
    Atyre mos iu lut:
    “Ndihmomë zot”.
    Mos iu lut
    As për hymn,
    As për oratorio.
    Ne vetë jemi pjesë e hymnit të madh
    Të zhurmës së fabrikave dhe laboratorëve.
    Ç’është Fausti per mua,
    Që si fishekzjarr i kotë
    Rrëshqet me Mefistofelin në të qiellit parkete ?
    E dini ?!
    Unë kam në këpucë një gozhdë
    Më të tmerrshme se fantazia e Gëtes vetë.
    Unë
    Gojëarti,
    Çdo fjalë e të cilit
    Shpirtin ka rilindur,
    Trupin ka gjallëruar,
    Po ju them:
    Më e vogla kokrizë pluhuri
    Ka më shumë vlerë se çdo gjë që kam shkruar.
    Dëgjoni!
    Predikon me rënkime e hakmarrje
    I ditëve të sotme grykëçjerri Zarathustra!
    Ne me fytyrat, si çarçafë të palarë,
    Me buzë të varura si llustra,
    Ne
    T’internuar në qytete leprozësh
    Ku leprën e shkaktuan llumi dhe ari
    Ne jemi më të pastër se qielli i Venedikut,
    Nga detet dhe diejtë së bashku i larë.
    Aq më bën që s’ka
    Tek Homerët dhe Ovidët
    Njerëz si ne,
    Me blozë të lyer,
    Unë e di,
    Qielli do të zbehej po të shihte
    Arin e shpirtit tonë të shkëlqyer.
    Dejet dhe muskujt
    Më të sigurtë se lutjet janë.
    Lëmoshë nga koha s’kërkojmë më kot,
    Secili nga ne
    Në duar mban
    Rrypat dhe frenat e botës.
    U ngjitën në Golgotha auditoret
    E Moskës, Kievit, Odesës, Petrogradit
    Dhe s’pati asnjë
    I cili
    Mos thërriste,
    Kryqëzojeni,
    “Kryqëzojeni bardin”.
    Por, njerëz
    Unë ju kam dashur,
    Megjithëse ju ofenduar më keni.
    Ndonjëherë a e kini parë
    Si, dorën që e rreh, e lëpin qeni ?
    Unë
    I talluri nga gjenerata e sotme
    Si anekdotë
    E ndyrë
    E gjatë
    Shikoj përtej kohës, në horizontet,
    Ku asnjeri s’shikon këtë natë.
    Atje ky syri i njerëzve s’arrin
    Në krye të hordhive t’uritura,
    Tatëpjetë,
    Me kurorën me gjëmba të revolucionit,
    Vjen viti i shtatëmbëdhjetë.
    Unë jam pararendësi i tij tek ju,
    Ku është dhembja, me të jam bashkuar,
    Në çdo pikë loti, që u derdh diku,
    Vehten kam kryqëzuar.
    Tani asgjë asnjeriut nuk i fal.
    Në shpirt butësisë i dogja çdo fije.
    Kjo është më e vështirë se të marresh
    Njëqind mijë Bastije.
    Dhe kur koha të vijë
    Që ardhjen e shpëtimtarit
    Me rebelizëm ta prisni
    Shurdhues e plot tmerr,
    Ahere unë
    Shpirtin do shkul fare
    Ta shkel e t’ua jap
    si të përgjakur flamur.
    —-
    RE ME PANTALLONA – Pjesa III
    Ah, ç’ndodhi kështu,
    Nga erdhi kjo gjë.
    Midis ditëve me diell
    Të këtyre vendeve ?
    Pa pritur, në kokë,
    Si perde e trishtuar,
    Më erdhi shtëpi e të çmendurve.
    Dhe siç ndodh,
    Kur kryqëzori
    Mbytet diku,
    Marinarët ikin nga anija e zhdukur,
    Ashtu, me sytë të shqyer
    U sul kuturu
    Gati i çmendur, Burluku.
    Me qepallat e përgjakura e të përlotura
    U zvarris,
    U çua,
    Iku i strukur,
    Dhe pa pritur ëmbëlsisht mes lotëve
    Buzëqeshi dhe tha:
    “Bukur”!
    Sa bukur në bluzën e verdhë
    Shpirtin të mbështjellë kur futim,
    Sa bukur
    Të thërresësh
    Nën gijotinë:
    “Pini kakao Van Huten”!
    Këtë sekondë
    Të bujshme
    Të tmerrit
    Me asgjë s’do ta ndërroja
    Më të mirë.
    Mes tymit të cigares,
    Pas gotës së likerit,
    Fytyra e Servjaninit u zgjat e pirë.
    Si guxoni ta quani vehte poet
    Dhe si zog të cicëroni më kot ?
    Sot
    Duhet
    Kasketë
    T’i bëhemi kafkës së botës.
    Ju,
    Të shqetësuar nga i vetmi mendim:
    “A kërcej vallë me hijeshi”?
    Vështroni si dëfrej
    Pa pushim,
    Unë, horri i udhëve,
    Kumarxhi-batakçi.
    Nga ju,
    Të njomurit me dashuri të vogla
    Që nëpër shekujt
    Lëshuat veç lotë,
    Po shkoj unë
    Diellin ta vë si monokël
    Në sy, që të shoh këtë botë.
    Veshur në mënyrë të çuditshme e pa hire,
    Mbi tokë i zjarrtë,
    Kudo do të vete,
    Dhe përpara meje, lidhur me zinxhirë
    Napoleonin, si kone, do ta marr me vehte.
    Toka, si grua, që ka qejf të dorëzohet,
    Do të shkrihet, do tundet plot naze
    Buzët e sendeve
    Që do gjallërohen
    Do bëlbëzojnë
    “Çaça, çaça, çaça”.
    Papritur,
    Retë
    Dhe mjegullat e tjera,
    Në qiell bënë një rrëmujë të bardhë,
    Dhe dukej sikur puntorët u derdhën,
    Qiellit i shpallën grevë të madhe.
    Me rrufe, me ulërimë nga qielli u lëshua
    Duke fshirë qurret me buzë së largu,
    Dhe fytyra e qiellit u shtrëmbërua
    Për një çast,
    Si fytyra e Bismarkut.
    Dhe dikush
    Ngatërruar në punët e reve
    Duart drejt kafesë i zgjat,
    Herë i ëmbël,
    Herë femëror,
    Herë si i topit shtrat.
    Ju kujtoni,
    Se dielli ëmbëlsisht
    Faqet i përkëdhel kafenesë ?
    Jo, jo, shkojnë të pushkatojnë kryengritësit
    Trupat e gjeneral Galifesë!
    Nxirrni duart nga xhepat, kalimtarë,
    Rrokni gurë, bomba, thika, ç’të jetë,
    Dhe në qofte se ndokush duar s’ka fare
    Le të goditë me ballin e vetë.
    Marshoni, ju t’uritur,
    Të përulur,
    Thatanikë,
    Të palarë, të mbushur me pleshta.
    Marshoni!
    Të hënat dhe të martat.
    Do t’i ngjyejmë me gjak si për festa,
    Toka nën thika le të kujtojë
    Ata që t’i poshtërojë desh,
    Toka bullafiqe,
    Tamam si dashnore,
    Që Rotshildi dikur e desh!
    Që flamurët të valviten midis batareve,
    Ashtu siç ndodh me rregull në çdo banket,
    Ju, shtylla elektrike, ndrejini drejt reve,
    Mishrat e varura që kasapi shet.
    Dikush shahet,
    Lutet,
    Thërret,
    Grindet,
    Pëleshet pas pak.
    Në qiell, i kuq si Marsejeza
    Dridhet perëndimi-gjak.
    Erdh çmënduria.
    S’ka si e ndalon.
    Nata po vjen
    Me të ngrënë,
    Me pije.
    Vështroni –
    Qielli prapë komploton
    Me yjet e spërkatur nga tradhëtia!
    Erdhi
    Bën gosti si Mamaj,
    Hypur mbi shpinë të qytetit,
    Këtë natë të zezë si Azefi në çdo skaj
    S’e përshkon dot syri i poetit.
    Strukem në një qoshe të tavernës, në banak.
    Me verë tryezën dhe shpirtin spërkat,
    Dhe po ndjej,
    Që nga këndi, të rrumbullaktë,
    Sytë e Shën Mërisë më shohin me inat.
    C’ti dhurosh asaj nga dhuratat shabllone –
    Ndriçimin e tavernës së trishtë ?
    E sheh,
    Përsëri në Golgotha të dënojnë
    S’duan Barabë,
    Por Krisht.
    Ndoshta unë,
    Në mendjen njerëzore.
    Me asnjë fytyrë s’ngjaj.
    Unë
    Ndoshta
    Jam më i bukur
    I bijve të tu në çdo skaj.
    Haré jepu njerëzve
    Si shkumba në det
    Të ngrihen,
    Të rriten sa më parë
    Djemtë të bëhen burra sa më shpejt
    Dhe vajzat sa më shpejt
    Të bëhen me barrë.
    Dhe fëmijëve jepu mençuritë,
    E magjistarëve te moçmë me thinja.
    Dhe do të vinë ata
    Dhe do pagëzojnë fëmijtë
    Me emrat e vargjeve të mija.
    Unë, që kërkova maqinat dhe Anglinë,
    Ndoshta pa e ditur as vetë,
    N’Ungjillin më të thjeshtë jam tanimë
    Apostulli i trembëdhjetë.
    Dhe kur zëri im
    Pa turp rënkon në erë
    Me orë të tëra,
    E me ditë pambarim
    Ndoshta Jezu Krishti ju merr erë
    Luleve të shpirtit tim.E PANTALLONA – Pjesa I
    I merrni përçart fjalët e mia ?
    Kjo ndodhi
    Ndodhi n’Odesë
    “Do vij në katër” – tha Maria.
    Tetë
    Nëndë,
    Dhjetë e pesë
    Ja dhe mbrëmja,
    Në honin e natës,
    Rrëshqet nga dritoret
    E mvrejtur,
    Mbrëmje dhjetori.
    Mbi shpinat e ndryshkura shqyhen ne gaz
    Temjanorët.
    Mua tani me zor do më njihni:
    Një masë dejesh,
    Rënkon.
    E tërë.
    C’i duhet vallë gjithë këtij shkëmbi ?
    Por shkëmbi i duhen shumë gjëra!
    S’ka rëndësi.
    Pse ky bllok është prej bronxi,
    Dhe se zemra është hekur e ftohtë.
    Natën do që gulçimin tënd
    Ta ndrysh tek një grua
    E ngrohtë.
    Dhe ja,
    I madh
    Përkulem mbi qelq,
    Ballin shtrëngoj në dhimbjen e kockave.
    Do vijë dashuria apo jo ?
    Cila dashuri,
    E madhja, apo e vockëla ?
    Nga e gjeti të madhe ky trupth ?
    Duhet për të një dashurizë e vogël,
    Një dashuriçkë!
    Ajo ju trëmbet borive t’automobilave,
    Ka qejf tingujt e zileve
    Të deriçkës.
    Akoma dhe akoma
    i lagur nga uji,
    Përballë fytyrës së shiut të rreptë,
    Pres,
    Spërkatur nga ushtima e dallgës së qytetit.
    Mesnata si me thikë,
    E ndoqi
    Dhe e preu
    Të mallkuarin!
    Ra ora dymbëdhjetë,
    Si koka nga supet e t’ekzekutuarit.
    Në xhamë pikat e shiut
    Gjarpërojnë,
    Si një grimasë vigane lëvizin,
    Sikur ulërijnë kimerat
    E kishës Shën Mërisë së Parisit.
    E mallkuara!
    Dhe kjo duhet këtë natë!
    Erdh’ koha të ulërij.
    Dëgjoj:
    Në heshtje,
    si i sëmuri nga shtrati,
    u hodh një nerv.
    Dhe ja
    Në fillim kaloi,
    Çalë-çalë,
    Pastaj me vrap,
    Ndihet qartë,
    I shqetësuar.
    Tani ai dhe pas tij dy të tjerë
    Sulen me vrap të tërbuar.
    U shemb suvaja e katit të parë.
    Nervat
    Të mëdhenj,
    Të vegjël,
    Të rëndë,
    Hidhen të harbuar,
    Dhe ja,
    Nervave po u merren këmbët!
    Dhe nata në dhomë zgjatet dhe zgjatet,
    Nga mpirja dhe hija të rënduar sytë.
    Pa pritur dyert kërcasin,
    Sikur hotelit
    Dhëmbët i kërcitën.
    Hyre ti,
    E rreptë si “na”-ja
    Dorashkat duke vërtitur, ndërkohë
    The:
    “E dini –
    Unë do martohem!”
    E mirë, martohuni.
    S’ka gjë.
    Do duroj.
    E shihni sa i qetë rri!
    Si pulsi
    I të vdekurit.
    Ju kujtohet ?
    Ju thatë:
    “Xhek London,
    Pasion,
    Pare,
    Të bredh”,
    Por unë një gjë dija:
    Ju jeni Xhokonda.
    Të cilën duhet ta vjedh.
    Dhe ma vodhën.
    Prapë do loz i dashuruar,
    Harqet e vetullave do t’i ndez flakë.
    Ç’t’i bësh ?
    Dhe në shtëpinë, q’u dogj e u shkrumbua,
    Nga një herë jetojnë endacakë!
    Talleni ?
    “Më pak se ç’ka kopekë lypësi,
    Ju keni gurë çmendurie të rrallë”
    Mos harroni
    Si u shëmb Pompeu,
    Kur pompeasit Vezuvin tallën.
    Ej!
    Zotërinj!
    Amatorë
    Shenjtorësh,
    Krimesh të tmerrta,
    Më të tmerrshmen gjë,
    A e kini parë,
    Fytyrën time,
    Kur
    Unë
    Jam absolutisht i qetë ?
    Dhe e ndjej
    “Unë”
    Për mua është pak
    Dikush tjetër me çpon brenda trupit si kama
    Alo!
    Kush flet ?
    Mama
    Mama!
    Biri juaj u sëmur mrekullisht.
    Mama!
    Atij zjarr në zemër i ra.
    I thoni motrave Ludës dhe Oljës
    Se vëllai ku të futet s’ka.
    Cdo fjalë
    Bile dhe shakatë,
    Që shqipton me gojën, q’i digjet
    Hidhen si prostitutat lakuriqe
    Prej shtëpisë publike, që ka marrë flakë.
    Njerëzit nuhasin,
    Mban erë mish i djegur.
    Dikush vrapon.
    Kaska.
    Shkëlqime.
    Mos hyni me çizme!
    U thoni zjarrfiksave:
    “Në zemrën që digjet hyet me ledhatime.”
    Shpëtoj vetë.
    Lotët e syve zbraz si fuçija.
    Më lini të kapem për brinjësh
    Hidhem! Hidhem! Hidhem! Hidhem!
    U shembën.
    Prej zemrës dot nuk hidhesh!
    Nga zgavra e buzëve
    Nga fytyra, që u dogj,
    Një puthje e përcëlluar hidhet përjashta.
    Mama!
    Nuk mund të këndoj!
    Në kishën e zemrën kumbojnë veç psallmet.
    Figurat e fjalëve dhe shifrave të përcëlluara
    Nga kafka dalin,
    Si fëmijët nga gërmadhat pranë.
    Kështu dikur
    U ngritën të tmerruara
    Drejt qiellit
    Duart e shkrumbuara të “Luizitianës”.
    Njerëzve të trembur
    N’apartamentet e qeta
    Mëngjezi ju hyn
    Me njëqind sy.
    Britmë e fundit,
    Së paku për mua, të djegurin,
    Në shekuj, rënko ti.
    —-
    RE ME PANTALLONA – Pjesa II
    Lermëni të qetë!
    S’jam shok i të mëdhenjve.
    Un’ “nihil” vë
    Përmbi cdo gjë.
    Asgjëkundi.
    Askurrë të lexoj s’dua.
    Si janë librat ?
    Si librat.
    Asgjë.
    Më parë kujtoja,
    Librat bëhen shpejt:
    Erdhi poeti,
    Buzët lehtë i hapi,
    Dhe që nga buzët fluturoi drejt
    Një varg,
    Gati.
    Por qenka ndryshe,
    Para se të nisë,
    Vërtitet gjersa kallo i dalin prej fërkimit,
    Në lymin e zemrës zvarriset
    Peshku budalla i përfytyrimit.
    Dhe pasi qërojnë rimat,
    Ndërsa ziejnë
    Një çorbë me bilbila dhe dashurira,
    Rruga gjuhë-presë si memece përpëlitet
    Se s’ka me se të flasë, të ulërijë.
    Kullat e Babelit të qyteteve
    I ringrëmë ne papushuar,
    Kurse zoti,
    Qytetet në rrafshina të shkreta
    I kthen,
    Gjuhët duke ngatërruar.
    Rruga e heshtur dhëmbjen e nxorri,
    Një britmë u dëgjua pa pritur, histerike,
    Rrugës si hala ne grykë i ngelën
    Taksitë topolake dhe karrocat thatanike.
    Mbi gjoks të rrugës,
    Si TBC kalimtarët.
    Qyteti mbylli udhën me kyçin e territ.
    Dhe ahere,
    Megjithatë,
    Një turmë se nga doli,
    Duke mbajtur me zor një britmë vreri.
    Ndoshta
    Korit të ëngjëjve, që këndonte psallme,
    Zoti, i grabitur, dënim ka për t’i dhënë.
    Kurse rruga ulëriti me të madhe:
    “Shkojmë të shdëpemi duke ngrënë!”
    Përshkohet qyteti nga Krupët dhe krupthët e hekurt,
    Që vetullat i ngrysin nën ballin përposh,
    Ndërsa në gojë kalben
    Kufomat e fjalëve të vdekura,
    Veç dy fjalë majmen:
    “Maskara”
    Dhe
    “Borxh”.
    Poetët
    E lagur, me dënesë dhe pelerina,
    U sulën, flokët duke ndukur:
    “Si t’i vëmë në një këngë.
    Dhe zonjushën
    Dhe dashurinë
    Dhe vesën mbi lulen e bukur ?”
    Dhe pas poetëve
    Kompania tjetër
    E studentëve,
    E policëve,
    E prostitutave.
    Zotërinj!
    Ndaluni!
    Ju s’jeni lypsa,
    Mos guxoni të kërkoni lëmoshë skutave!
    Ne, të shëndoshët,
    Hapa viganët,
    Mos ta dëgjojmë,
    Po ta shqyejmë cdo horr
    Nga ata, që i ngjiten si shtojcë, pa pare,
    Cdo krevati dopio bashkëshortor.
    Atyre mos iu lut:
    “Ndihmomë zot”.
    Mos iu lut
    As për hymn,
    As për oratorio.
    Ne vetë jemi pjesë e hymnit të madh
    Të zhurmës së fabrikave dhe laboratorëve.
    Ç’është Fausti per mua,
    Që si fishekzjarr i kotë
    Rrëshqet me Mefistofelin në të qiellit parkete ?
    E dini ?!
    Unë kam në këpucë një gozhdë
    Më të tmerrshme se fantazia e Gëtes vetë.
    Unë
    Gojëarti,
    Çdo fjalë e të cilit
    Shpirtin ka rilindur,
    Trupin ka gjallëruar,
    Po ju them:
    Më e vogla kokrizë pluhuri
    Ka më shumë vlerë se çdo gjë që kam shkruar.
    Dëgjoni!
    Predikon me rënkime e hakmarrje
    I ditëve të sotme grykëçjerri Zarathustra!
    Ne me fytyrat, si çarçafë të palarë,
    Me buzë të varura si llustra,
    Ne
    T’internuar në qytete leprozësh
    Ku leprën e shkaktuan llumi dhe ari
    Ne jemi më të pastër se qielli i Venedikut,
    Nga detet dhe diejtë së bashku i larë.
    Aq më bën që s’ka
    Tek Homerët dhe Ovidët
    Njerëz si ne,
    Me blozë të lyer,
    Unë e di,
    Qielli do të zbehej po të shihte
    Arin e shpirtit tonë të shkëlqyer.
    Dejet dhe muskujt
    Më të sigurtë se lutjet janë.
    Lëmoshë nga koha s’kërkojmë më kot,
    Secili nga ne
    Në duar mban
    Rrypat dhe frenat e botës.
    U ngjitën në Golgotha auditoret
    E Moskës, Kievit, Odesës, Petrogradit
    Dhe s’pati asnjë
    I cili
    Mos thërriste,
    Kryqëzojeni,
    “Kryqëzojeni bardin”.
    Por, njerëz
    Unë ju kam dashur,
    Megjithëse ju ofenduar më keni.
    Ndonjëherë a e kini parë
    Si, dorën që e rreh, e lëpin qeni ?
    Unë
    I talluri nga gjenerata e sotme
    Si anekdotë
    E ndyrë
    E gjatë
    Shikoj përtej kohës, në horizontet,
    Ku asnjeri s’shikon këtë natë.
    Atje ky syri i njerëzve s’arrin
    Në krye të hordhive t’uritura,
    Tatëpjetë,
    Me kurorën me gjëmba të revolucionit,
    Vjen viti i shtatëmbëdhjetë.
    Unë jam pararendësi i tij tek ju,
    Ku është dhembja, me të jam bashkuar,
    Në çdo pikë loti, që u derdh diku,
    Vehten kam kryqëzuar.
    Tani asgjë asnjeriut nuk i fal.
    Në shpirt butësisë i dogja çdo fije.
    Kjo është më e vështirë se të marresh
    Njëqind mijë Bastije.
    Dhe kur koha të vijë
    Që ardhjen e shpëtimtarit
    Me rebelizëm ta prisni
    Shurdhues e plot tmerr,
    Ahere unë
    Shpirtin do shkul fare
    Ta shkel e t’ua jap
    si të përgjakur flamur.
    —-
    RE ME PANTALLONA – Pjesa III
    Ah, ç’ndodhi kështu,
    Nga erdhi kjo gjë.
    Midis ditëve me diell
    Të këtyre vendeve ?
    Pa pritur, në kokë,
    Si perde e trishtuar,
    Më erdhi shtëpi e të çmendurve.
    Dhe siç ndodh,
    Kur kryqëzori
    Mbytet diku,
    Marinarët ikin nga anija e zhdukur,
    Ashtu, me sytë të shqyer
    U sul kuturu
    Gati i çmendur, Burluku.
    Me qepallat e përgjakura e të përlotura
    U zvarris,
    U çua,
    Iku i strukur,
    Dhe pa pritur ëmbëlsisht mes lotëve
    Buzëqeshi dhe tha:
    “Bukur”!
    Sa bukur në bluzën e verdhë
    Shpirtin të mbështjellë kur futim,
    Sa bukur
    Të thërresësh
    Nën gijotinë:
    “Pini kakao Van Huten”!
    Këtë sekondë
    Të bujshme
    Të tmerrit
    Me asgjë s’do ta ndërroja
    Më të mirë.
    Mes tymit të cigares,
    Pas gotës së likerit,
    Fytyra e Servjaninit u zgjat e pirë.
    Si guxoni ta quani vehte poet
    Dhe si zog të cicëroni më kot ?
    Sot
    Duhet
    Kasketë
    T’i bëhemi kafkës së botës.
    Ju,
    Të shqetësuar nga i vetmi mendim:
    “A kërcej vallë me hijeshi”?
    Vështroni si dëfrej
    Pa pushim,
    Unë, horri i udhëve,
    Kumarxhi-batakçi.
    Nga ju,
    Të njomurit me dashuri të vogla
    Që nëpër shekujt
    Lëshuat veç lotë,
    Po shkoj unë
    Diellin ta vë si monokël
    Në sy, që të shoh këtë botë.
    Veshur në mënyrë të çuditshme e pa hire,
    Mbi tokë i zjarrtë,
    Kudo do të vete,
    Dhe përpara meje, lidhur me zinxhirë
    Napoleonin, si kone, do ta marr me vehte.
    Toka, si grua, që ka qejf të dorëzohet,
    Do të shkrihet, do tundet plot naze
    Buzët e sendeve
    Që do gjallërohen
    Do bëlbëzojnë
    “Çaça, çaça, çaça”.
    Papritur,
    Retë
    Dhe mjegullat e tjera,
    Në qiell bënë një rrëmujë të bardhë,
    Dhe dukej sikur puntorët u derdhën,
    Qiellit i shpallën grevë të madhe.
    Me rrufe, me ulërimë nga qielli u lëshua
    Duke fshirë qurret me buzë së largu,
    Dhe fytyra e qiellit u shtrëmbërua
    Për një çast,
    Si fytyra e Bismarkut.
    Dhe dikush
    Ngatërruar në punët e reve
    Duart drejt kafesë i zgjat,
    Herë i ëmbël,
    Herë femëror,
    Herë si i topit shtrat.
    Ju kujtoni,
    Se dielli ëmbëlsisht
    Faqet i përkëdhel kafenesë ?
    Jo, jo, shkojnë të pushkatojnë kryengritësit
    Trupat e gjeneral Galifesë!
    Nxirrni duart nga xhepat, kalimtarë,
    Rrokni gurë, bomba, thika, ç’të jetë,
    Dhe në qofte se ndokush duar s’ka fare
    Le të goditë me ballin e vetë.
    Marshoni, ju t’uritur,
    Të përulur,
    Thatanikë,
    Të palarë, të mbushur me pleshta.
    Marshoni!
    Të hënat dhe të martat.
    Do t’i ngjyejmë me gjak si për festa,
    Toka nën thika le të kujtojë
    Ata që t’i poshtërojë desh,
    Toka bullafiqe,
    Tamam si dashnore,
    Që Rotshildi dikur e desh!
    Që flamurët të valviten midis batareve,
    Ashtu siç ndodh me rregull në çdo banket,
    Ju, shtylla elektrike, ndrejini drejt reve,
    Mishrat e varura që kasapi shet.
    Dikush shahet,
    Lutet,
    Thërret,
    Grindet,
    Pëleshet pas pak.
    Në qiell, i kuq si Marsejeza
    Dridhet perëndimi-gjak.
    Erdh çmënduria.
    S’ka si e ndalon.
    Nata po vjen
    Me të ngrënë,
    Me pije.
    Vështroni –
    Qielli prapë komploton
    Me yjet e spërkatur nga tradhëtia!
    Erdhi
    Bën gosti si Mamaj,
    Hypur mbi shpinë të qytetit,
    Këtë natë të zezë si Azefi në çdo skaj
    S’e përshkon dot syri i poetit.
    Strukem në një qoshe të tavernës, në banak.
    Me verë tryezën dhe shpirtin spërkat,
    Dhe po ndjej,
    Që nga këndi, të rrumbullaktë,
    Sytë e Shën Mërisë më shohin me inat.
    C’ti dhurosh asaj nga dhuratat shabllone –
    Ndriçimin e tavernës së trishtë ?
    E sheh,
    Përsëri në Golgotha të dënojnë
    S’duan Barabë,
    Por Krisht.
    Ndoshta unë,
    Në mendjen njerëzore.
    Me asnjë fytyrë s’ngjaj.
    Unë
    Ndoshta
    Jam më i bukur
    I bijve të tu në çdo skaj.
    Haré jepu njerëzve
    Si shkumba në det
    Të ngrihen,
    Të rriten sa më parë
    Djemtë të bëhen burra sa më shpejt
    Dhe vajzat sa më shpejt
    Të bëhen me barrë.
    Dhe fëmijëve jepu mençuritë,
    E magjistarëve te moçmë me thinja.
    Dhe do të vinë ata
    Dhe do pagëzojnë fëmijtë
    Me emrat e vargjeve të mija.
    Unë, që kërkova maqinat dhe Anglinë,
    Ndoshta pa e ditur as vetë,
    N’Ungjillin më të thjeshtë jam tanimë
    Apostulli i trembëdhjetë.
    Dhe kur zëri im
    Pa turp rënkon në erë
    Me orë të tëra,
    E me ditë pambarim
    Ndoshta Jezu Krishti ju merr erë
    Luleve të shpirtit tim.
     
  5. Alephh

    Alephh Valoris scriptorum

    Djepi i kukuvajkes

    Këtu nuk hyn asnjë stinë e re

    Irnët, padurueshëm

    Rëndon (mbi ne)

    Mëri e vonë e vjeshtës

    Nën qiell të ultë, gjysmë të vramë

    Njerëzit janë xhinde e xhindet njerëz



    Përkundet djepi i kukumjackës në mug,

    Por unë...

    Ruaj ende fshehtë në kraharor

    Tingujt sekretë të laureshës.


    Viola Isufaj
     
    gurax and Solaris like this.
  6. Eléonoré

    Eléonoré Valoris scriptorum

  7. Eléonoré

    Eléonoré Valoris scriptorum

    Malet me bore;
    Fushat me grure;
    Po vjen nje burre;
    Po vjen nje burre.

    Ecen pa folur;
    Ecen pa qeshur;
    Here i zgerdhire;
    Here i ngerdheshur.

    Mengjesi i perflakur
    Po digjet si furre
    Po iken ai Burre,
    Po iken ai Burre.

    Populli
     
  8. katsune

    katsune cherry blossom

    Le Poison

    Le vin sait revêtir le plus sordide bouge
    D'un luxe miraculeux,
    Et fait surgir plus d'un portique fabuleux
    Dans l'or de sa vapeur rouge,
    Comme un soleil couchant dans un ciel nébuleux.

    L'opium agrandit ce qui n'a pas de bornes,
    Allonge l'illimité,
    Approfondit le temps, creuse la volupté,
    Et de plaisirs noirs et mornes
    Remplit l'âme au delà de sa capacité.

    Tout cela ne vaut pas le poison qui découle
    De tes yeux, de tes yeux verts,
    Lacs où mon âme tremble et se voit à l'envers...
    Mes songes viennent en foule
    Pour se désaltérer à ces gouffres amers.

    Tout cela ne vaut pas le terrible prodige
    De ta salive qui mord,
    Qui plonge dans l'oubli mon âme sans remords,
    Et charriant le vertige,
    La roule défaillante aux rives de la mort!

    Charles Baudelaire


    Poison

    Wine knows how to adorn the most sordid hovel
    With marvelous luxury
    And make more than one fabulous portal appear
    In the gold of its red mist
    Like a sun setting in a cloudy sky.

    Opium magnifies that which is limitless,
    Lengthens the unlimited,
    Makes time deeper, hollows out voluptuousness,
    And with dark, gloomy pleasures
    Fills the soul beyond its capacity.

    All that is not equal to the poison which flows
    From your eyes, from your green eyes,
    Lakes where my soul trembles and sees its evil side...
    My dreams come in multitude
    To slake their thirst in those bitter gulfs.

    All that is not equal to the awful wonder
    Of your biting saliva,
    Charged with madness, that plunges my remorseless soul
    Into oblivion
    And rolls it in a swoon to the shores of death.

    — William Aggeler, The Flowers of Evil (Fresno, CA: Academy Library Guild, 1954)


    Poisons

    Wine can conceal a sordid room
    In rich, miraculous disguise,
    And make such porticoes arise
    Out of its flushed and crimson fume
    As makes the sunset in the skies.

    Opium the infinite enlarges,
    And lengthens all that is past measure.
    It deepens time, and digs its treasure,
    With sad, black raptures it o'ercharges
    The soul, and surfeits it with pleasure.

    Neither are worth the drug so strong
    That you distil from your green eyes,
    Lakes where I see my soul capsize
    Head downwards: and where, in one throng,
    I slake my dreams, and quench my sighs.

    But to your spittle these seem naught —
    It stings and burns. It steeps my thought
    And spirit in oblivious gloom,
    And, in its dizzy onrush caught,
    Dashes it on the shores of doom.

    — Roy Campbell, Poems of Baudelaire (New York: Pantheon Books, 1952)


    Le Poison

    wine clothes the sordid walls of hovels old
    with pomp no palace knows,
    evokes long peristyles in pillared rows
    from vaporous red and gold;
    like sunset with her cloud-built porticoes.

    and opium widens all that has no bourn
    in its unbounded sea;
    moments grow hours, pleasures cease to be
    in souls that, overworn,
    drown in its black abyss of lethargy.

    dread poisons, but more dread the poisoned well
    of thy green eyes accurst;
    tarns where I watch my trembling soul, reversed
    my dreams innumerable
    throng to those bitter gulfs to slake their thirst.

    dread magic, but thy mouth more dread than these:
    its wine and hellebore
    burn, floods of Lethe, in my bosom's core,
    till winds of madness seize
    and dash me swooning on Death's barren shore!

    — Lewis Piaget Shanks, Flowers of Evil (New York: Ives Washburn, 1931)
     
    gurax likes this.
  9. joetisti_

    joetisti_ Locus omnem

    i paska ikur endrra kot ketij :) Une, edhe kur zgjohem, mendjen tek endrra e kam, prandaj kam veshtiresi uljeje. Vetkuptohet qe shoh endrra sikur i jap helikopterit (pra, pilot) :p

    (tema) te kadarese, si e ka ai tjetri... s'e kujtoj :(
    nese do duash me shume se une
    une, s'do te jesh kurre
    e c'e do te jesh, ti femer
    e une nese jo djale, burre !
     
  10. Eléonoré

    Eléonoré Valoris scriptorum

    Mos e ke fjalen per Rexhep Qosen?

    Meqenese te pelqeu ja nje tjeter e ketij lloji:

    upload_2016-11-11_22-21-46.png
     
  11. Airbourne

    Airbourne Papirus rex

    Ato qe kane nje fare kuptimi....

    PS: nuk behet POET....gjithkush

    They are standing in close embrace
    A mixture of meat, so rich in days
    Where the sea meets the land
    She wants to tell him the truth

    But the wind eats her words away
    Where the sea ends
    Trembling she holds his hands
    And she kissed his forehead

    She is carrying the evening in her breast
    And she knows she must leave now
    She puts her head in his lap
    And asks for one last kiss

    And the he kissed her
    Where the sea ends
    Her lips weak and pale
    And his eyes get wet

    The last kiss was so long ago
    The last kiss
    He doesn't remember any more
     
  12. Mystique

    Mystique Larg Anëtar i Shtabit

    Pa ty
    Ismail Kadare

    Ti ike udhës së pafundme,
    ku zverdhnin druret gjetherënës.
    Mbi gjokse pellgjesh tani tundet
    I arti medalion i hënës.

    Lejleket ikën. Fill pas teje
    Si stof i keq u zbeh blerimi
    Dhe ngjajnë toka, pylli, reja
    Me negativin e një filmi.

    Tani në fusha shkoj menduar
    Ku nis të fryjë erë e ftohtë,
    Ku ca mullarë të gjysmuar
    Duken që larg si Don Kishotë.

    Ç'të bëj, po them me veten time,
    Në këtë orë të vonë të muzgut,
    Kur qerrja baltrave bën shkrime,
    Të lashta sa të Gjon Buzukut?

    Do shkoj të ulem permbi pellgjet,
    Të pi në gjunjë duke rënë.
    Në grykë e di që do më ngelet
    I ftohtë medalioni i hënës…
     
    TinkerBell and Eléonoré like this.
  13. TinkerBell

    TinkerBell Papirus rex

    Të huaj jemi
    Të huaj jemi ne prej kohësh
    Ç ishte për tu thënë është thënë
    Si gurët që zënë vend në tokë
    Në jetë vend ne kemi zënë.

    Drejt njëri-tjetrit kemi mbyllur
    Të gjitha rrugët edhe shtigjet
    Si dy qytete mesjetare
    Me murë, heshta dhe me pirgje.

    Por natën, kur i lodhur truri
    Portat i mbyll me qetësi
    Ti gjen një shteg dhe futesh brenda
    Një shteg që vetëm ti e di.

    Pastaj si në rrugica parqesh
    Shetit mes cirkovolucionesh
    Hyn nëpër ëndrra e shkujdesur
    Fanitesh,qesh,ma bën me dorë.

    Por kur mëngjesi zë afrohet
    Nis shqetësohesh befas ti
    Dhe heshturazi del përjashta
    Nga shtegu që veç ti e di.

    E dita vjen. Rrjedh prap jeta
    Dhe ne të dy si dhe më parë
    Të ftohtë rrimë dhe të pamposhtur
    Si dy qytete mesjetare.


    Ismail Kadare : )
     
  14. Mystique

    Mystique Larg Anëtar i Shtabit

    Robert Shvarc - Me ndje!

    Ç’kërkoj unë
    në thellësitë e buta të syve të ty gjumashë...?
    Unë, breshëri, s’kam ndonjë punë
    të bie mbi tokën tënde vlagë,
    që vesën pret me dëshirim-
    dhe jo rebeshin, shkatërrimin...

    Falma përmallimin,
    dobësinë
    e këtij çasti çiltërsie:
    Unë prapë do të marr arratinë,
    e do të fshihem nëpër muzgje kotësie,
    e do strukem në guvën time
    që të lëpij, si bisha,
    ndonjë plagë
    të vjetër a të re...

    Jo, unë
    s’kam ndonjë punë
    në thellësitë e buta të syve të tu gjumashë-

    Më ndje!
     
    TinkerBell, gurax and Eléonoré like this.
  15. SyZeza

    SyZeza Grupi i të moçmëve!

    Show me what it looks like,

    the beautiful part of the breaking.

    Describe it to me in a way

    that lets me feel it down deep

    where madness decays in my bones.


    I need to know there’s beauty

    somewhere in all of these pieces,

    so I can believe in something again

    and know this isn’t all for nothing.
     
    TinkerBell and Eléonoré like this.
  16. SyZeza

    SyZeza Grupi i të moçmëve!

    A PSALM OF LIFE

    TELL me not, in mournful numbers,
    Life is but an empty dream!
    For the soul is dead that slumbers,
    And things are not what they seem.

    Life is real! Life is earnest!
    And the grave is not its goal;
    Dust thou art, to dust returnest,
    Was not spoken of the soul.

    Not enjoyment, and not sorrow,
    Is our destined end or way;
    But to act, that each tomorrow
    Find us farther than today.

    Art is long, and Time is fleeting,
    And our hearts, though stout and brave,
    Still, like muffled drums, are beating
    Funeral marches to the grave.

    In the world's broad field of battle,
    In the bivouac of Life,
    Be not like dumb, driven cattle!
    Be a hero in the strife!

    Trust no Future, howe'er pleasant!
    Let the dead Past bury its dead!
    Act,— act in the living Present!
    Heart within, and God o'erhead!

    Lives of great men all remind us
    We can make our lives sublime,
    And, departing, leave behind us
    Footprints on the sands of time;

    Footprints, that perhaps another,
    Sailing o'er life's solemn main,
    A forlorn and shipwrecked brother,
    Seeing, shall take heart again.

    Let us, then, be up and doing,
    With a heart for any fate;
    Still achieving, still pursuing,
    Learn to labor and to wait.

    Henry Wadsworth Longfellow
     
    Last edited: 4 Dec 2016
    gurax likes this.
  17. TinkerBell

    TinkerBell Papirus rex

    The road not taken ~ Robert Frost

    Two roads diverged in a yellow
    wood,
    And sorry I could not travel both
    And be on traveler, long I stood
    And looked down one as far as I
    could
    To where it bent in the undergrowth,
    Then took the other, as just as fair,
    And having perhaps the better claim
    Because it was grassy and
    wanted wear,
    Though as for that the passing there
    Had worn them really about the same,
    And both that morning equally lay
    In leaves no step had trodden black
    Oh, I kept the first for another day!
    Yet knowing how way leads on
    to way,
    I doubted if I should ever come back.
    I shall be telling this with a sigh
    Somewhere ages and ages
    hence:
    Two roads diverged in a wood,
    And I
    I took the one less traveled by,
    And that has made all the difference.
     
    gurax likes this.
  18. TinkerBell

    TinkerBell Papirus rex

    Remember ~ Christina Rossetti

    Remember me when I am gone away,
    Gone far away into the silent land,
    When you can no more hold me by the hand,
    Nor I half turn to go, yet turning stay.
    Remember me when no more day by day
    You tell me of our future that you plann'd,
    Only remember me, you understand
    It will be late to counsel then or pray
    Yet if you should forget me for a while
    And afterwards remember, do not grieve
    For if the darkness and corruption leave
    A vestige of the thoughts that once I had,
    Better by far you should forget and smile
    Than that you should remember and be sad.
     
  19. TinkerBell

    TinkerBell Papirus rex

    Do not stand at my grave and weep
    I am not there. I do not sleep.
    I am a thousand winds that blow.
    I am the diamond glints on snow.
    I am the sunlight on ripened grain.
    I am the gentle autumn rain.
    When you awaken in the morning's hush
    I am the swift uplifting rush
    Of quiet birds in circled flight.
    I am the soft stars that shine at night.
    Do not stand at my grave and cry,
    I am not there. I did not die.

    Mary Elizabeth Frye
     
  20. SyZeza

    SyZeza Grupi i të moçmëve!

    Në parkun që mbuluan fletët

    Në parkun q'ë mbuluan fletët
    Të dy ne ecim qetësisht,
    Pas shijes saj ka shtruar vjeshta
    Qilim të verdhë natyrisht.


    Dhe ndoshta si një ëndërr e zbehtë
    Ju fanit një muzg i vonë
    Ky park q'ë kan' mbuluar fletët
    Ku pas kaq shekujsh ti po shkon.


    Nga vagabondët me cigare
    Ti mos u tremb e dashur kot
    Imazhin tënd as dinosaurët
    Shekuj më parë s'e shtypën dot.


    Që ti të vije kaq e bukur
    Me këta flokë, me këtë hap
    Toka të egrën klimë e zbuti
    Dhe akullnajat ktheu mbrapsht.


    Dhe s'kish se si të ndodhte ndryshe
    Të ndodhte ndryshe s'kish se si.
    U desh të zhdukeshin përbindshat
    Që te kjo botë të vije Ti...

    Ismail Kadare
     
    TinkerBell likes this.

Shpërndajeni këtë faqe