Poezitë që parapëlqej.

Diskutime tek 'Letërsia' filluar nga Ema, 4 Nov 2002.

  1. Narkomane

    Narkomane Valoris scriptorum

    ‘’Ne mundsh’’
    Në mundsh ta ruash arsyen kur bota humb fillin e fajin ty ta hedh – dhe vetes ti besosh, sa herë të dyshojnë e s’të përfillin, por edhe dyshimet drejtë t’i gjykosh. në mundsh të rrish në pritje, në pritje pa u lodhur, a, kur të urrejnë, urrejtje mos të ushqesh madje ndaj shpifjeve të rrish pa folur me thjeshtësi, me to pa rënë ndesh... Në mundsh të mendosh, por jo në shkatërrim të ëndërrosh por jo rob ëndërrimesh, dhe t’i trajtosh njëlloj e padallim ngadhnjim e shpartallim – burim mashtrimesh. në durofsh dot thënjet e tua të drejta në kurthe për tradhtarët, kopukët të t’i kthejnë t’i shohësh të thyera gjërat më te shtrenjta e prap t’i ndërtosh me vegla që nuk vlejnë... Në mundsh fitoret që ke korrur t’i flijosh si në kumar, në një të vetme lojë, të rrezikosh, të humbësh, e prap t’ia fillosh dhe humbjen kurrë t’mos e zëshë në gojë në durofsh dot muskul, nerv, puls e zemër të të shërbejnë edhe kur gjithçka të duket e kotë, e të qëndrosh kur s’ke më asgjë veç vullnetit që veç një fjalë “ QËNDRO” gjithnjë të thotë...
     
    Mirabel likes this.
  2. gurax

    gurax Pan ignoramus

    Nganjehere kur lexoj keto temat antike kujtohem per perla te cilat pothuajse i kisha harruar komplet. Dhe Kipling eshte gjigand.
     
    Solaris and katsune like this.
  3. katsune

    katsune cherry blossom

    nuk e di nese e kane sjelle me pare ne kete teme kete poezine e Wordsworth, sepse akoma nuk i kam shfletuar te gjitha faqet e temes... gjithsesi eshte nje nder poezite e preferuara per mua.


    I wandered lonely as a cloud - William Wordsworth

    I wandered lonely as a cloud
    That floats on high o'er vales and hills,
    When all at once I saw a crowd,
    A host, of golden daffodils;
    Beside the lake, beneath the trees,
    Fluttering and dancing in the breeze.

    Continuous as the stars that shine
    And twinkle on the milky way,
    They stretched in never-ending line
    Along the margin of a bay: 10
    Ten thousand saw I at a glance,
    Tossing their heads in sprightly dance.

    The waves beside them danced; but they
    Out-did the sparkling waves in glee:
    A poet could not but be gay,
    In such a jocund company:
    I gazed--and gazed--but little thought
    What wealth the show to me had brought:

    For oft, when on my couch I lie
    In vacant or in pensive mood, 20
    They flash upon that inward eye
    Which is the bliss of solitude;
    And then my heart with pleasure fills,
    And dances with the daffodils.
     

    Attached Files:

    gurax and Dreamer like this.
  4. Dreamer

    Dreamer Under the Dome

    Respirare l’aria, che delizia!
    Parlare, passeggiare, afferrare qualcosa con la mano!
    Essere questo incredibile Dio che io sono!
    O meraviglia delle cose, anche delle più piccole particelle!
    O spiritualità delle cose!
    Io canto il sole all’alba e nel meriggio, o come ora nel tramonto:
    tremo commosso della saggezza e della bellezza della terra
    e di tutte le cose che crescono sulla terra.
    E dico che la Natura è eterna, la gloria è eterna.
    Lodo con voce inebriata
    perché non vedo un’imperfezione nell’universo,
    non vedo una causa o un risultato che, alla fine, sia male.

    Whalt Whitman
    Poezia ime e preferuar*
     
    Solaris likes this.
  5. katsune

    katsune cherry blossom

    Gabriele D'Annunzio eshte mjeshter ne perzgjedhjen e fjaleve... per mua kjo poezi eshte nje kryeveper. muzike :)


    La pioggia nel pineto - Gabriele D'Annunzio



    Taci. Su le soglie
    del bosco non odo
    parole che dici
    umane; ma odo
    parole più nuove
    che parlano gocciole e foglie
    lontane.
    Ascolta. Piove
    dalle nuvole sparse.
    Piove su le tamerici
    salmastre ed arse,
    piove su i pini
    scagliosi ed irti,
    piove su i mirti
    divini,
    su le ginestre fulgenti
    di fiori accolti,
    su i ginepri folti
    di coccole aulenti,
    piove su i nostri volti
    silvani,
    piove su le nostre mani
    ignude,
    su i nostri vestimenti
    leggieri,
    su i freschi pensieri
    che l'anima schiude
    novella,
    su la favola bella
    che ieri
    t'illuse, che oggi m'illude,
    o Ermione.

    Odi? La pioggia cade
    su la solitaria
    verdura
    con un crepitío che dura
    e varia nell'aria
    secondo le fronde
    più rade, men rade.
    Ascolta. Risponde
    al pianto il canto
    delle cicale
    che il pianto australe
    non impaura,
    nè il ciel cinerino.
    E il pino
    ha un suono, e il mirto
    altro suono, e il ginepro
    altro ancóra, stromenti
    diversi
    sotto innumerevoli dita.
    E immersi
    noi siam nello spirto
    silvestre,
    d'arborea vita viventi;
    e il tuo volto ebro
    è molle di pioggia
    come una foglia,
    e le tue chiome
    auliscono come
    le chiare ginestre,
    o creatura terrestre
    che hai nome
    Ermione.

    Ascolta, ascolta. L'accordo
    delle aeree cicale
    a poco a poco
    più sordo
    si fa sotto il pianto
    che cresce;
    ma un canto vi si mesce
    più roco
    che di laggiù sale,
    dall'umida ombra remota.
    Più sordo e più fioco
    s'allenta, si spegne.
    Sola una nota
    ancor trema, si spegne,
    risorge, trema, si spegne.
    Non s'ode voce del mare.
    Or s'ode su tutta la fronda
    crosciare
    l'argentea pioggia
    che monda,
    il croscio che varia
    secondo la fronda
    più folta, men folta.
    Ascolta.
    La figlia dell'aria
    è muta; ma la figlia
    del limo lontana,
    la rana,
    canta nell'ombra più fonda,
    chi sa dove, chi sa dove!
    E piove su le tue ciglia,
    Ermione.

    Piove su le tue ciglia nere
    sìche par tu pianga
    ma di piacere; non bianca
    ma quasi fatta virente,
    par da scorza tu esca.
    E tutta la vita è in noi fresca
    aulente,
    il cuor nel petto è come pesca
    intatta,
    tra le pàlpebre gli occhi
    son come polle tra l'erbe,
    i denti negli alvèoli
    con come mandorle acerbe.
    E andiam di fratta in fratta,
    or congiunti or disciolti
    (e il verde vigor rude
    ci allaccia i mallèoli
    c'intrica i ginocchi)
    chi sa dove, chi sa dove!
    E piove su i nostri vólti
    silvani,
    piove su le nostre mani
    ignude,
    su i nostri vestimenti
    leggieri,
    su i freschi pensieri
    che l'anima schiude
    novella,
    su la favola bella
    che ieri
    m'illuse, che oggi t'illude,
    o Ermione.
     
    Solaris and Dreamer like this.
  6. joetisti_

    joetisti_ Locus omnem

    ca pika shiu rane mbi qelq
    dhe une per ty se c'ndieva mall
    jetojme te dy ne nje qytet
    dhe rralle shihemi, sa rralle!
     
    Dreamer likes this.
  7. katsune

    katsune cherry blossom

    Correspondances — Charles Baudelaire

    La Nature est un temple où de vivants piliers
    Laissent parfois sortir de confuses paroles;
    L'homme y passe à travers des forêts de symboles
    Qui l'observent avec des regards familiers.

    Comme de longs échos qui de loin se confondent
    Dans une ténébreuse et profonde unité,
    Vaste comme la nuit et comme la clarté,
    Les parfums, les couleurs et les sons se répondent.

    II est des parfums frais comme des chairs d'enfants,
    Doux comme les hautbois, verts comme les prairies,
    — Et d'autres, corrompus, riches et triomphants,

    Ayant l'expansion des choses infinies,
    Comme l'ambre, le musc, le benjoin et l'encens,
    Qui chantent les transports de l'esprit et des sens.
     
    Mirabel likes this.
  8. katsune

    katsune cherry blossom

    Ma bohème - Arthur Rimbaud

    Je m’en allais, les poings dans mes poches crevées;
    Mon paletot aussi devenait idéal ;
    J’allais sous le ciel, Muse ! et j’étais ton féal ;
    Oh ! là là ! que d’amours splendides j’ai rêvées !
    Mon unique culotte avait un large trou.
    Petit-Poucet rêveur, j’égrenais dans ma course
    Des rimes. Mon auberge était à la Grande-Ourse.
    Mes étoiles au ciel avaient un doux frou-frou
    Et je les écoutais, assis au bord des routes,
    Ces bons soirs de septembre où je sentais des gouttes
    De rosée à mon front, comme un vin de vigueur ;
    Où, rimant au milieu des ombres fantastiques,
    Comme des lyres, je tirais le élastiques
    De mes souliers blessés, un pied près de mon cœur.
     
  9. katsune

    katsune cherry blossom

    Ripenso il tuo sorriso, ed è per me un'acqua limpida
    scorta per avventura tra le petraie d'un greto,
    esiguo specchio in cui guardi un'ellera i suoi corimbi;
    e su tutto l'abbraccio d'un bianco cielo quieto.

    Codesto è il mio ricordo; non saprei dire, o lontano,
    se dal tuo volto s'esprime libera un'anima ingenua,
    o vero tu sei dei raminghi che il male del mondo estenua
    e recano il loro soffrire con sé come un talismano.

    Ma questo posso dirti, che la tua pensata effigie
    sommerge i crucci estrosi in un'ondata di calma,
    e che il tuo aspetto s'insinua nella mia memoria grigia
    schietto come la cima d'una giovinetta palma...

    (da "Ossi di Seppia", E. Montale)
     
    Solaris likes this.
  10. e panjohura

    e panjohura Valoris scriptorum

    Dallëndyshe

    Gjithçka filloi si një lojë
    Nuk kish sesi t’mbaronte ndryshe
    Në kafaz sa mund të rrojë
    Një krenare dallëndyshe !?

    E rrethuar nga pasioni
    Që të mbyste çdo dëshirë
    Fluturove nga ballkoni
    Hape krahët e tu të lirë !

    E ç’nuk bëra të të kapja
    Kurthe ngrita unë kudo
    Më shkoi ndër mënd që të të vrisja
    Por s’vret dot, atë që do..!

    Rri të shoh tani me ëndje
    Dhe ti fshehur më vështron
    Ndonjëherë pa pasur mëndje
    Vjen më ulesh në ballkon.!

    Do t’shtegtosh...E di, do t’ikësh
    E do t’vish prap ti, në pranverë
    N’atë pritjen prej shumë ditësh
    Dhe unë ndoshta krahë do t’nxjerr.!

    Gjithcka filloi si një lojë
    E si një lojë, do t’përfundonte
    Në kafaz s’mundi të rrojë
    Zgjodhi e lirë të fluturonte !
    ______________________________

    @ Bledi Ylli
     
  11. e panjohura

    e panjohura Valoris scriptorum

    TE HUAJ

    Përse u bëm' si dy të huaj
    Mos më pyet se nuk e di.
    Ndoshta shpirtërat zjarrin shuajn'
    Atëherë, kur vdes një dashuri...

    Përse kur ëmbël vjen mëngjesi
    Dëshiroj kujtimin tënd !
    Shpirti i etur ç’mund të presi
    Nga një dashuri që dhëmb !

    Shpirti i etur zjarrin fiku
    E rreth tij s’gjen “copa drush”.
    Thua, dashuria iku ?
    Jo, se zjarri bëhet prush !

    Vijnë kujtimet porsi era
    Zjarrin ndezin prap në shpirt
    E merr ngjyra si pranvera
    Ajo bojë e tij e hirtë…

    Do të djegë, por sa do t’djegë
    Për sa ditë zemrën do t’ngroh
    Do t’vijë ora hi do të mbesë
    Do t’vijë ora, thjeshtë do kohë…

    Më pas do t’fryjë kyjtimi yt.
    Mbi dashurinë e mbetur hi
    Ndoshta rrjedhin lotë nga sytë
    Zemra s ngrohet përsëri…

    Ja përse u bëm të huaj
    Fjalët s kanë dhe shumë rënd’si
    Në fund të fundit shpirti vuan
    “Vazhdon jeta gjithsesi”…-
    *******************************************
    @Bledi Ylli
     
  12. e panjohura

    e panjohura Valoris scriptorum

    UDHËT E SHPIRTIT

    N'ato udhë që kam kaluar,
    Shpirtin më nuk e dërgoj.
    Dhe pse malli e ka mbuluar,
    Asgjë më, nuk është njësoj..!

    Asgjë s'mbetet e përjetëshme,
    Përveç erës në pranverë.
    Që kur fryn e ngrihen gjethe,
    Sikur shpirtin tim e merr..!

    Sikur zërin e mbyt heshtja,
    Edhe bota humbet ngjyrë.
    Shpirti mundet nga kureshtja,
    Fantazon, veç një fytyrë..!

    Sikur zemra arratiset,
    Trupi endet kuturu.
    Shpirtit tënd s’i gjënden viset,
    S’kanë adresë dy sytë e tu..!

    Mbrëmja sonte nuk po dukej,
    Hënës i kish' dhënë fuqi,
    E në dritë errësira strukej,
    Sikur nata s’do të vi'..!

    Në vizione të pafjetur,
    Në pasione fshehur-gjallë.
    Një dëshirë mbeti e etur,
    Krejtësisht , zhytur në mall..!

    Thash, atje ku kam kaluar,
    Shpirtin kurrë nuk e dërgoj.
    Kur është shpirti i përmalluar,
    Mundet kush t'a komandoj’..?
    *********************************************
    @Bledi YLLI
     
    Dreamer likes this.
  13. e panjohura

    e panjohura Valoris scriptorum

    Ti, vetëm ti !


    Nuk mund të them si ndjehem mbrëmjeve pa ty
    Ku dielli braktis bukur, atë të fundit ngjyrë
    Kur dhe neonët ndizen, si njerëz ngjajnë pa sy
    Dhe pemët gjysëm-duken, si njerëz pa fytyrë !


    Më pyet ka njerëz rruga ? Ka si jo, gjithmonë
    Rendin, i trembë nata dhe zënë folenë e tyre
    Unë që endem rrugëve, pres të bëhet vonë
    Më pëlqejnë të gjitha, nuancat e kësaj ngjyre !


    Kur hëna nxjerrë fytyrën në qiell si medaljon
    Neonët e venitur, më shumë marrin fuqi
    Letra përmes këmbësh, më tepër zbardhëllonë
    Atëherë me gërma-shpirti, atë filloj të nxi' ...


    Personazhi i letrave, i gërmave nën neonë
    Monologonë prej vitesh, ti dhe vetëm ti !
    Dashuri e vjetër, por që nuk harronë
    Ndaj dhe unë të shkruaj e vjetër dashuri !

    Bledi Ylli
     
  14. Sahit Rexhepi Keca

    Sahit Rexhepi Keca Valoris scriptorum

    Lokja
    Ne nje kasole,per buze nje fshati
    rrethua n,shkurre e dellinja
    veq nje loke, e kish lene Fati
    Buze nje kodre,nen do brinja.
    .
    Gjysme hapur,ish Qatija
    si me ndal shiun qe pikonte
    Ahh sa shume,e vret merzija
    Por askush,zdel ta ndihemonte.
     
  15. tropojanja

    tropojanja Çike Malsie

  16. tropojanja

    tropojanja Çike Malsie

  17. Hektor12

    Hektor12 Locus omnem

    [​IMG]
    I Perndjekuri I Dashurise

    Une jam i burgosuri yt
    Rroj me prangat qe ti me ke vene
    Po cudi as qelia s'me mbyt
    Dhe s'me mbyt as dritarja e zeze
    Kur ti prangat m'i hodhe ne mish
    Une i putha duart e tua
    Eshte rast i pashembullt ta dish
    Qe xhelatin ta puth a ta dua
    I perndjekuri yt erotik
    I perndjekur te mbetet gjithmone
    Erotim i mire a i lig
    Hidhmi duart ne fyt, torturome
    Ky burgim sa do zgjase s'e di
    I perjetshem do kisha deshire
    Vec ti eja me shih ne qeli
    Te perndjekurit tend i vjen mire
     
    Solaris likes this.
  18. Hektor12

    Hektor12 Locus omnem

    Ky Dimer

    C'i gjate ish ky dimer, c'i pafund.
    E lodhur pudra mbi fytyren tende.
    I mpire eshte gezimi, thua s'ngjallet dot.
    Apo si ai q'u dergj nga nje lengate e gjate.
    S'do mekembet kurre ashtu sic qe?

    C'i gjate ish ky dimer, c'i ftohte ish.
    Ne pusin e ndergjegjes mezi ndihen
    Tingujt kambanash si renkim te mbyturish.
    Ato gjithashtu vdiqen, dot s'i ngjall,
    Sa gjera u vyshken, me e keqe se vete vdekja
    Ish vyshkja e tyre e ngadalte, o zot.

    C'i gjate ish ky dimer, c'i pashprese ish.
    Kinezet qe s'duken me ne udhekryq rrugesh
    Por vete ata s'kane vdekur: qelqe dritaresh
    Te stilit q'ata sollen vezullojne ngriraz
    Duke derguar ftohtesine e tyre
    Mbi mijera fytyra si prej maske kalimtaresh

    Sa kohe valle do ti duhet
    Genit te races ate maske te shpelaje.
    Apo ne luften e maskes me lekuren
    Maska do te fitoje me ne fund?

    C'i gjate ish ky dimer, c'i acarte ish,
    Mbi varrin e tiranit monoton
    Shiu po bie. Ka gjume a s'ka nen dhe?

    C'i gjate ish ky dimer, c'i vrerosur ish.
    E lodhur pudra mbi fytyren tende.
    Nen pluhur tempujsh, i lodhur shpirti im.
     
  19. Hektor12

    Hektor12 Locus omnem

    Leter Nenes

    Gjallë je, nënoke? Edhe unë
    Gjallë jam. Shëndet më paç, shëndet!
    Dritë e bëftë krejt kjo mbrëmje e lume
    Izbën tënde, që me mall më pret.

    Thonë se je ligur e je tretur
    Nga meraku im, po nuk ankon,
    Se, pështjellë me një shall të vjetër,
    Fillikate rrugës shpesh kalon.

    Dhe kur mugëtirë e kaltër bie,
    Një vegim i zi të kall ty frikë,
    sikur në një sherr diku në pije,
    Vjen dikush e ma këput me thikë.

    Kot, e dashur, vuan kaq, besomë,
    Brenga t'i fanit këto ndër sy.
    S'jam aq pijanec i lig sa ç'thonë,
    Si do vdes pa të të parë ty?

    Unë jam po foshnje, si një herë,
    Dhe një shpresë veç ushqej në gji:
    T'iki nga ky tym e kjo poterë,
    Te shtëpiza jonë aty të vij.

    Dhe do vij, kur kopshti ynë i bardhë
    Anekënd të vishet me blerim.
    Vetëm ti, si tetë vjet më parë,
    Mos më zgjo aq herët në agim.

    Mos e zgjo atë që shkrumb iu bënë
    Endërrat e moshës plot hare.
    Më ka vrarë jeta mjaft, o nënë,
    Dua veç të shlodhem e të fle.

    As t'i lutem Zotit mos më thuaj,
    Si dikur në t'artën mituri,
    Ti ke mbetur ngushëllim për mua,
    Dritë e parrëfyer, vetëm ti.

    Ndaj merak ti mos m'u bëj aq tepër,
    Tek e liga mendjen mos e ço,
    Dhe aq shpesh, me shallin tënd të vjetër,
    Fillikate rrugën mos kalo.
     
  20. Airbourne

    Airbourne Papirus rex

    Poezi Per Allah

    Ne deren e Teubes
    trokita perseri
    u ktheva e penduar
    e qava ne vetmi


    Kujtova mekatet
    dhe zemra mu trondit
    valle, para Allahut
    si do dal ate dite?


    Dhe ne heshtje thashe:
    o Allahu im
    rober si mua ke shume
    e per mua, Vec Ti je Zoti im


    Nuk kam ku te shkoj
    nuk kam kujt t'i drejtohem
    andaj vec Ty te lutem
    e te pergjerohem


    Shume here gabova
    e u ktheva tek Ti
    prape me mekate vazhdova
    e t'u drejtova perseri


    Sepse e dobet jam
    kam nevoje per Ty
    andaj te drejtohem
    me lot ne sy

    e kerkoj meshire
    si shume here me pare
    o Allahu im
    te lutem me fal


    Ti je Meshirues
    dhe fal pa kufi
    ne Meshiren Tende
    dhe mua me perfshi


    Se Meshira Jote
    e tejkalon Hidherimin Tend
    Ty te pergjerohem
    fale robin Tend


    Tek Ti jam kthyer
    shume e turperuar
    pranoje teuben time
    tashme jam penduar


    o Allahu im
    vec Ty te drejtohem
    Ty te lutem e te pergjerohem
    Ti je er-Rahman, Ti je er-Rahim
    Tregohu i Meshirshem
    Me Fal O Zoti Im!
     

Shpërndajeni këtë faqe